Apocalipse 10

1 Kaj mi vidis alian fortan anĝelon, malsuprenirantan el la ĉielo, vestitan per nubo; kaj la ĉielarko estis super lia kapo, kaj lia vizaĝo estis kiel la suno, kaj liaj piedoj kiel kolonoj el fajro; 2 kaj li havis en la mano libreton malfermitan; kaj li metis la dekstran piedon sur la maron, kaj la maldekstran sur la teron; 3 kaj li ekkriis per granda voĉo, kiel leono blekas; kaj kiam li kriis, la sep tondroj parolis per siaj voĉoj. 4 Kaj kiam la sep tondroj parolis, mi volis skribi; kaj mi aŭdis voĉon el la ĉielo, dirantan: Sigelu tion, kion parolis la sep tondroj, kaj ĝin ne skribu. 5 Kaj la anĝelo, kiun mi vidis staranta sur la maro kaj sur la tero, levis sian dekstran manon al la ĉielo, 6 kaj ĵuris per la Vivanto por ĉiam kaj eterne, kiu kreis la ĉielon kaj tion, kio estas en ĝi, kaj la teron kaj tion, kio estas en ĝi, kaj la maron kaj tion, kio estas en ĝi, ke tempo ne plu ekzistos; 7 sed en la tagoj de la voĉo de la sepa anĝelo, kiam li tuj trumpetos, tiam finiĝos la mistero de Dio, kiel Li evangeliis al Siaj servistoj, la profetoj. 8 Kaj la voĉo, kiun mi aŭdis el la ĉielo, parolis al mi denove, dirante: Iru, prenu la libreton malfermitan en la mano de la anĝelo, staranta sur la maro kaj sur la tero. 9 Kaj mi iris al la anĝelo, kaj diris al li: Donu al mi la libreton. Kaj li diris al mi: Prenu ĝin, kaj formanĝu ĝin; kaj ĝi maldolĉigos al vi la ventron, sed en via buŝo ĝi estos dolĉa kiel mielo. 10 Kaj mi prenis la libreton el la mano de la anĝelo, kaj formanĝis ĝin; kaj en mia buŝo ĝi estis dolĉa kiel mielo, kaj kiam mi ĝin manĝis, mia ventro maldolĉiĝis. 11 Kaj ili diris al mi: Vi devas denove profeti ĉe multaj popoloj kaj nacioj kaj lingvoj kaj reĝoj.

1 Alors je vis un autre ange puissant, qui descendait du ciel, environné d’une nuée: il avait un arc-en-ciel sur la tête, et son visage était comme le soleil, et ses pieds comme des colonnes de feu;

2 Il tenait à la main un petit livre ouvert; et il mit le pied droit sur la mer, et le gauche sur la terre,

3 Et il s’écria à haute voix, comme un lion qui rugit, et après qu’il eut crié, les sept tonnerres firent entendre leurs voix.

4 Et quand les sept tonnerres eurent fait entendre leurs voix, j’allais écrire ce que j’avais ouï; mais j’entendis du ciel une voix qui me disait: Tiens secrètes les choses que les sept tonnerres ont dites, et ne les écris point.

5 Et l’ange que j’avais vu, se tenant sur la mer et sur la terre, leva la main vers le ciel,

6 Et jura par celui qui vit aux siècles des siècles, qui a créé le ciel et les choses qui y sont, la terre et les choses qui y sont, et la mer et les choses qui y sont, qu’il n’y aurait plus de temps;

7 Mais qu’aux jours où le septième ange ferait entendre sa voix, et sonnerait de la trompette, le mystère de Dieu serait accompli, comme il l’a déclaré à ses serviteurs, les prophètes.

8 Et la voix que j’avais ouïe du ciel, me parla encore, et me dit: Va, prends le petit livre ouvert, qui est dans la main de l’ange qui se tient sur la mer et sur la terre.

9 Je m’en allai donc vers l’ange et je lui dis: Donne-moi le petit livre; et il me dit: Prends-le et le devore; il te causera de l’amertume au ventre; mais dans ta bouche il sera doux comme du miel.

10 Je pris donc le petit livre de la main de l’ange, et je le dévorai, et il était doux dans ma bouche comme du miel, mais quand je l’eus avalé, il me causa de l’amertume dans le ventre.

11 Alors il me dit: Il faut que tu prophétises encore, touchant plusieurs peuples, nations et hommes de diverses langues, et touchant plusieurs rois.