Jó 6

Jobin vastaus: Hän valittaa kärsimystensä suuruutta ja toivoo, että Jumala antaisi hänen kuolla; ystävistään hän on pettynyt.

1 Job vastasi ja sanoi:

2 "Oi, jospa minun suruni punnittaisiin

ja kova onneni pantaisiin sen kanssa vaakaan!

3 Sillä se on nyt raskaampi kuin meren hiekka;

sentähden menevät sanani harhaan.

4 *5. Moos. 32:23; Ps. 38:3Sillä Kaikkivaltiaan nuolet

ovat sattuneet minuun;

minun henkeni juo niiden myrkkyä.

Jumalan kauhut ahdistavat minua.

5 Huutaako villiaasi vihannassa ruohikossa,

ammuuko härkä rehuviljansa ääressä?

6 Käykö äitelää syöminen ilman suolaa,

tahi onko makua munanvalkuaisessa?

7 Sieluni ei tahdo koskea sellaiseen,

se on minulle kuin saastainen ruoka.

8 Oi, jospa minun pyyntöni täyttyisi

ja Jumala toteuttaisi minun toivoni!

9 Jospa Jumala suvaitsisi musertaa minut,

ojentaa kätensä ja katkaista elämäni langan!

10 Niin olisi vielä lohdutuksenani —

ja ilosta minä hypähtäisin

säälimättömän tuskan alla —

etten ole kieltänyt Pyhän sanoja.

11 Mikä on minun voimani, että enää toivoisin,

ja mikä on loppuni, että tätä kärsisin?

12 Onko minun voimani vahva kuin kivi,

onko minun ruumiini vaskea?

13 Eikö minulla ole enää mitään apua,

onko pelastus minusta karkonnut?

14 Tuleehan ystävän olla laupias nääntyvälle,

vaikka tämä olisikin hyljännyt Kaikkivaltiaan pelon.

15 *Job 19:19Minun veljeni ovat petolliset niinkuin vesipuro,

niinkuin sadepurot, jotka juoksevat kuiviin.

16 Ne ovat jääsohjusta sameat,

niihin kätkeytyy lumi;

17 auringon paahtaessa ne ehtyvät,

ne häviävät paikastansa helteen tullen.

18 Niiden juoksun urat mutkistuvat,

ne haihtuvat tyhjiin ja katoavat.

19 Teeman karavaanit tähystelivät,

Seban matkueet odottivat niitä;

20 he joutuivat häpeään, kun niihin luottivat,

pettyivät perille tullessansa.

21 Niin te olette nyt tyhjän veroiset:

te näette kauhun ja peljästytte.

22 Olenko sanonut: 'Antakaa minulle

ja suorittakaa tavaroistanne lahjus minun puolestani,

23 pelastakaa minut vihollisen vallasta

ja lunastakaa minut väkivaltaisten käsistä'?

24 Opettakaa minua, niin minä vaikenen;

neuvokaa minulle, missä olen erehtynyt.

25 *Ps. 119:103Kuinka tehoaakaan oikea puhe!

Mutta mitä merkitsee teidän nuhtelunne?

26 Aiotteko nuhdella sanoja?

Tuultahan ovat epätoivoisen sanat.

27 Orvostakin te heittäisitte arpaa

ja hieroisitte kauppaa ystävästänne.

28 Mutta suvaitkaa nyt kääntyä minuun;

minä totisesti en valhettele vasten kasvojanne.

29 Palatkaa, älköön vääryyttä tapahtuko;

palatkaa, vielä minä olen oikeassa siinä.

30 Olisiko minun kielelläni vääryys?

Eikö suulakeni tuntisi, mikä turmioksi on?"

1 И отвечал Иов и сказал: 2 о, если бы верно взвешены были вопли мои, и вместе с ними положили на весы страдание мое! 3 *Глава 6. [3]Притч 27:3. Оно, верно, перетянуло бы песок морей! Оттого слова мои неистовы. 4 *[4]Втор 32:23.Пс 37:3. Ибо стрелы Вседержителя во мне; яд их пьет дух мой; ужасы Божии ополчились против меня. 5 Ревет ли дикий осел на траве? мычит ли бык у месива своего? 6 Едят ли безвкусное без соли, и есть ли вкус в яичном белке? 7 До чего не хотела коснуться душа моя, то составляет отвратительную пищу мою. 8 О, когда бы сбылось желание мое и чаяние мое исполнил Бог! 9 *[9]Иов 7:16;13:21. О, если бы благоволил Бог сокрушить меня, простер руку Свою и сразил меня! 10 Это было бы еще отрадою мне, и я крепился бы в моей беспощадной болезни, ибо я не отвергся изречений Святаго. 11 Что за сила у меня, чтобы надеяться мне? и какой конец, чтобы длить мне жизнь мою? 12 *[12]1 Кор 10:13. Твердость ли камней твердость моя? и медь ли плоть моя? 13 Есть ли во мне помощь для меня, и есть ли для меня какая опора? 14 К страждущему должно быть сожаление от друга его, если только он не оставил страха к Вседержителю. 15 *[15]Иов 19:13.Пс 87:19. Но братья мои неверны, как поток, как быстро текущие ручьи, 16 которые черны от льда и в которых скрывается снег. 17 Когда становится тепло, они умаляются, а во время жары исчезают с мест своих. 18 Уклоняют они направление путей своих, заходят в пустыню и теряются: 19 смотрят на них дороги Фемайские, надеются на них пути Савейские, 20 но остаются пристыженными в своей надежде; приходят туда и от стыда краснеют. 21 Так и вы теперь ничто: увидели страшное и испугались. 22 Говорил ли я: дайте мне, или от достатка вашего заплатите за меня; 23 и избавьте меня от руки врага, и от руки мучителей выкупите меня? 24 Научи́те меня, и я замолчу; укажите, в чем я погрешил. 25 Как сильны слова правды! Но что доказывают обличения ваши? 26 *[26]Иов 16:6. Вы придумываете речи для обличения? На ветер пускаете слова ваши. 27 Вы нападаете на сироту и роете яму другу вашему. 28 Но прошу вас, взгляните на меня; буду ли я говорить ложь пред лицем вашим? 29 Пересмотрите, есть ли неправда? пересмотрите, — правда моя. 30 Есть ли на языке моем неправда? Неужели гортань моя не может различить горечи?