1 "In verità, in verità io vi dico che chi non entra per la porta nell’ovile delle pecore, ma vi sale da un’altra parte, è un ladro e un brigante. 2 Ma colui che entra per la porta è il pastore delle pecore. 3 A lui apre il portinaio, le pecore ascoltano la sua voce, ed egli chiama le proprie pecore per nome e le conduce fuori. 4 Quando ha messo fuori tutte le sue pecore, va davanti a loro e le pecore lo seguono, perché conoscono la sua voce. 5 Ma un estraneo non lo seguiranno; anzi, fuggiranno via da lui perché non conoscono la voce degli estranei". 6 Gesù disse loro questa similitudine ma essi non capirono di che cosa parlasse loro.

7 Perciò Gesù di nuovo disse loro: "In verità, in verità vi dico: Io sono la porta delle pecore. 8 Tutti quelli che sono venuti prima di me, sono stati ladri e briganti, ma le pecore non li hanno ascoltati. 9 Io sono la porta; se uno entra per me, sarà salvato, ed entrerà e uscirà, e troverà pastura. 10 Il ladro non viene se non per rubare, ammazzare e distruggere; io sono venuto perché abbiano la vita e l’abbiano a esuberanza.

11 Io sono il buon pastore; il buon pastore depone la sua vita per le pecore. 12 Il mercenario, che non è pastore, a cui non appartengono le pecore, vede venire il lupo, abbandona le pecore e si dà alla fuga, e il lupo le rapisce e disperde. 13 Il mercenario si dà alla fuga perché è mercenario e non si cura delle pecore. 14 Io sono il buon pastore, conosco le mie e le mie mi conoscono, 15 come il Padre mi conosce e io conosco il Padre; e do la mia vita per le pecore. 16 Ho anche delle altre pecore, che non sono di questo ovile; anche quelle devo raccogliere ed esse ascolteranno la mia voce e vi sarà un solo gregge, un solo pastore. 17 Per questo mi ama il Padre, perché io depongo la mia vita, per riprenderla poi. 18 Nessuno me la toglie, ma la depongo da me. Io ho il potere di deporla e ho il potere di riprenderla. Quest’ordine ho ricevuto dal Padre mio".

19 Nacque di nuovo un dissenso fra i Giudei a motivo di queste parole. 20 E molti di loro dicevano: "Egli ha un demonio ed è fuori di sé, perché lo ascoltate?". 21 Altri dicevano: "Queste non sono parole di un indemoniato. Può un demonio aprire gli occhi ai ciechi?".

22 In quel tempo ebbe luogo in Gerusalemme la festa della Dedicazione. Era d’inverno 23 e Gesù passeggiava nel tempio, sotto il portico di Salomone. 24 I Giudei dunque gli si fecero attorno e gli dissero: "Fino a quando terrai sospeso l’animo nostro? Se tu sei il Cristo, diccelo apertamente".

25 Gesù rispose loro: "Ve l’ho detto, e non lo credete; le opere che faccio nel nome del Padre mio, sono quelle che testimoniano di me, 26 ma voi non credete, perché non siete delle mie pecore. 27 Le mie pecore ascoltano la mia voce e io le conosco, ed esse mi seguono; 28 e io do loro la vita eterna, e non periranno mai, e nessuno le rapirà dalla mia mano. 29 Il Padre mio che me le ha date è più grande di tutti e nessuno può rapirle dalla mano del Padre. 30 Io e il Padre siamo uno".

31 I Giudei presero di nuovo delle pietre per lapidarlo.

32 Gesù disse loro: "Vi ho mostrato molte buone opere da parte del Padre mio; per quale di queste opere voi mi lapidate?". 33 I Giudei gli risposero: "Non ti lapidiamo per una buona opera, ma per bestemmia e perché tu, che sei uomo, ti fai Dio". 34 Gesù rispose loro: "Non è scritto nella vostra legge:

‘Io ho detto: Voi siete dèi’?

35 Se chiama dèi coloro ai quali la parola di Dio è stata diretta (e la Scrittura non può essere annullata), 36 come mai voi dite a colui che il Padre ha santificato e mandato nel mondo, che bestemmia, perché ho detto: ‘Sono Figlio di Dio?’. 37 Se non faccio le opere del Padre mio, non mi credete, 38 ma se le faccio, anche se non credete a me, credete alle opere, affinché sappiate e riconosciate che il Padre è in me e che io sono nel padre".

39 Essi cercavano di nuovo di arrestarlo, ma egli sfuggì loro dalle mani.

40 Gesù se ne andò di nuovo al di là del Giordano, nel luogo dove Giovanni da principio battezzava, e là si trattenne. 41 E molti vennero a lui e dicevano: "Giovanni, è vero, non fece alcun miracolo, ma tutto quello che Giovanni disse di quest’uomo era vero". 42 E là molti credettero in lui.

1 "Size doğrusunu söylüyorum, koyun ağılına*10:1 Koyun ağılına Ağıl, koyun ve keçi sürülerinin gecelediği, çit veya duvarla çevrili yer. kapıdan girmeyen, ama başka bir yerden tırmanıp giren kişi hırsız ve hayduttur. 2 Kapıdan girense, koyunların çobanıdır. 3 Bekçi ona kapıyı açar. Koyunlar çobanın sesini işitir. O da koyunlarını adlarıyla çağırır ve onları dışarıya çıkarır. 4 Koyunlarının hepsini dışarıya çıkardıktan sonra, onların önünden gider. Koyunlar da onu izler, çünkü onun sesini tanırlar. 5 Fakat yabancı bir kişiyi asla izlemezler. Ondan kaçarlar, çünkü yabancıların sesini tanımazlar." 6 İsa Ferisilere bu benzetmeyi anlattı, ama onlar ne demek istediğini anlamadılar.

7 Bu nedenle İsa onlarla tekrar konuştu: "Size doğrusunu söylüyorum: koyunların kapısı benim. 8 Benden önce gelenlerin hepsi hırsız ve hayduttu.*10:8 Benden önce gelenler Kendilerini Mesih olarak gösteren yalancılar ve ikiyüzlü din adamları. Ama koyunlar onların sesine kulak asmadılar. 9 Kapı benim: bir kişi benden içeri girerse, kurtulur. Girer, çıkar ve otlak bulur. 10 Hırsız yalnız çalmak, öldürmek ve yok etmek için gelir. Ama ben insanlar yaşama, bereketli yaşama kavuşsunlar diye geldim.

11 İyi çoban benim. İyi çoban koyunları için canını verir. 12 Koyunların sahibi olmayan, parayla tutulan işçi ise çoban gibi değildir. İşçi kurdun yaklaştığını görünce koyunları bırakıp kaçar. Kurt da koyunları kapıp dağıtır. 13 İşçi kaçar, çünkü parayla tutulmuştur ve koyunlar için kaygı çekmez.

14 İyi çoban benim. Bana ait olanları tanırım. Bana ait olanlar da beni tanırlar. 15 Babaʼnın beni tanıdığı gibi, ben de Babaʼyı tanırım ve koyunlarım için canımı veririm. 16 Bu ağıldan*10:16 Bu ağıldan Bakınız ayet 1ʼe ait dipnota. olmayan başka koyunlarım da var. Onları da getirmeliyim. Onlar sesimi işitecekler ve tek sürü, tek çoban olacak. 17 Baba beni sever, çünkü ben canımı veririm, öyle ki onu geri alayım. 18 Kimse canımı benden almaz. Ben onu kendiliğimden veririm. Onu vermeye ve geri almaya yetkim var. Bu buyruğu Babamʼdan aldım."

19 Bu sözler yüzünden Yahudiler tekrar ikiye bölündü. 20 Onların birçoğu şöyle dedi: "Adam deli, hem de cinlidir. Niye onu dinliyorsunuz?"

21 Başkalarıysa şöyle dediler: "Bu sözler, cinli bir adamın söyleceği sözlere benzemez. Cin kör adamın gözlerini açabilir mi?"

22 O sırada Yeruşalimʼde Işık Bayramı kutlanıyordu.*10:22 Işık Bayramı kutlanıyordu Putperestlerin kötüye kullandıkları tapınağın yeniden Allahʼın hizmetine açılışını anma bayramı –Hanukkah. Kış mevsimiydi. 23 İsa da tapınağın içinde, Süleymanʼın Kemeraltıʼnda dolaşıyordu. 24 O zaman Yahudi liderler Oʼnun etrafını sarıp şunu sordular: "Bizi ne zamana kadar merakta bırakacaksın? Eğer Mesihʼsen, bize açıkça söyle."

25 İsa onlara şöyle cevap verdi: "Size zaten söyledim. Fakat inanmıyorsunuz. Babamʼın adıyla yaptığım mucizeler benim için şahitlik ediyor. 26 Fakat siz inanmıyorsunuz, çünkü benim koyunlarımdan değilsiniz. 27 Koyunlarım sesimi işitir. Ben onları tanırım, onlar da peşimden gelir. 28 Ben koyunlarıma sonsuz yaşam veririm. Onlar asla yok olmayacaklar. Hiç kimse onları elimden kapmayacak. 29 Onları bana veren Babam her şeyden üstündür. Hiç kimse onları Babamʼın elinden kapamaz. 30 Ben ve Baba biriz."

31 Yahudi liderler İsaʼyı taşlamak için yerden yine taş topladılar. 32 İsa onlara şöyle dedi: "Ben size Babaʼdan kaynaklanan birçok iyi işler gösterdim. Bunlardan hangisi için beni taşlıyorsunuz?"

33 Yahudi liderler Oʼna cevap verdiler: "Seni iyi iş yaptığın için taşlamıyoruz, ama Allahʼa hakaret ettiğin için taşlıyoruz. Çünkü sen insan olduğun halde kendini Allah yapıyorsun."

34 İsa onlara şöyle karşılık verdi: "Size verilen Tevratʼta*10:34 Size verilen Tevratʼta Yahudiler Eski Antlaşma Kitabıʼnın tümünden bahsederken bazen ona "Tevrat" adını verir. Bazen de içindekileri sayarak ona "Tevrat, Peygamberler ve Yazılar" derler. İsaʼnın aktardığı ayet Yazılar denilen kısımdandır. ‘Ben, "Tanrılarsınız" dedim’*10:34 Mezmur 82:6 diye yazılı değil mi? 35 Allah, sözünü gönderdiği insanları ‘tanrılar’ diye çağırır. Kutsal Yazı da geçersiz kılınamaz. 36 Baba Allah beni göreve ayırıp dünyaya gönderdi. O halde ‘Allahʼın Oğluʼyum’ dediğim için bana nasıl olur da ‘Allahʼa hakaret ediyorsun’ dersiniz? 37 Eğer Babamʼın istediği şeyleri yapmıyorsam, bana inanmayın. 38 Ama eğer o şeyleri yapıyorsam, bana inanmazsanız bile, yaptığım mucizelere inanın. Öyle ki, Babaʼnın bende, benim de Babaʼda olduğumu bilesiniz ve anlayasınız."

39 İsaʼyı tekrar yakalamaya çalıştılar. Ama İsa onların elinden kurtulup gitti.

40 İsa oradan ayrılıp yine Şeria Irmağıʼnın karşı tarafına, Yahyaʼnın daha önce insanları vaftiz ettiği yere gitti ve orada kaldı. 41 Birçok kişi İsaʼnın yanına geldi. Şöyle diyorlardı: "Gerçi Yahya hiçbir mucize yapmadı. Ama Yahya bu adam hakkında ne söylediyse, hepsi doğru çıktı." 42 Böylece orada birçok kişi İsaʼya iman etti.