1 হে ৰাজকন্যা, জোতা পিন্ধা তোমাৰ ভৰি দুখন

দেখাত কিমান যে ধুনীয়া!

তোমাৰ বক্র আকৃতিৰ দুটি কৰঙন মণি-মুক্তাৰ দৰে,

সেয়া যেন নিপুণ শিল্পকাৰৰ হাতৰ কার্য।

2 তোমাৰ নাভি এক গোলাকাৰ পাত্রৰ নিচিনা;

তাত মিশ্ৰিত দ্ৰাক্ষাৰসৰ অভাৱ নহয়।

তোমাৰ উদৰ ঘেঁহু ধানৰ এক দ’মৰ নিচিনা,

যাৰ চৌদিশ লিলি ফুলেৰে ঘেৰা।

3 তোমাৰ স্তন দুটা যেন

হৰিণীৰ দুটি পোৱালি,

এটি কৃষ্ণসাৰৰ যমজ পোৱালি।

4 হাতী-দাঁতৰ ওখ স্তম্ভৰ নিচিনা

তোমাৰ ডিঙিৰ গঠণ;

তোমাৰ নয়ন দুটি, হিচবোনত

বৎ–ৰব্বীম দুৱাৰৰ ওচৰত থকা পুখুৰীৰ নিচিনা;

তোমাৰ নাক লিবানোনৰ স্তম্ভৰ নিচিনা, যেন দম্মেচকলৈ

যি দম্মেচকৰ মুখ কৰি থকা লিবানোনৰ স্তম্ভ।

5 তোমাৰ ওপৰত থকা মূৰটো

কৰ্মিল পাহাৰৰ নিচিনা, আৰু

তোমাৰ মূৰৰ চুলিকোছা

ঘন বেঙেনা বৰণীয়া;

সেই চুলিকোছাই ৰজাক বন্দী কৰি ৰাখিছে।

6 হে মোৰ প্রিয়া, তোমাৰ আনন্দেৰে সৈতে তুমি যে কিমান সুন্দৰ আৰু মনোহৰ!

7 তোমাৰ দীৰ্ঘকায় গঠণ খাজুৰ গছৰ নিচিনা,

বুকুখন যেন দ্রাক্ষাগুটিৰ দুটা থোক।

8 মই মনতে ক’লো, "মই সেই খাজুৰ গছত উঠি তাৰ ডালবোৰ ধৰিম।"

তোমাৰ বক্ষযুগল দুথোপা দ্ৰাক্ষাগুটিৰ নিচিনা হওঁক,

তোমাৰ নিশ্বাসৰ ঘ্ৰাণ সুমথিৰা টেঙাৰ নিচিনা হওক;

9 তোমাৰ মূখৰ চুমা মোৰ বাবে

সকলোতকৈ উত্তম দ্ৰাক্ষাৰসৰ নিচিনা*।

সেই ৰস, ওঁঠ আৰু দাঁতৰ ওপৰেদি ধীৰে ধীৰে মোৰ প্রিয়ালৈ বাগৰি যাওঁক।

10 মই মোৰ প্ৰিয়ৰ,

আৰু তেওঁৰ বাঞ্ছা মোলৈ;

11 হে মোৰ প্ৰিয়, ব’লা, আমি নগৰৰ বাহিৰলৈ যাওঁ,

আৰু ৰাতি গাৱঁ*বোৰত গৈ থাকোঁগৈ।

12 ব’লা, আমি পুৱাতে উঠি দ্ৰাক্ষাবাৰীলৈ যাওঁ;

দ্ৰাক্ষালতাই কলি ধৰিছে নে নাই,

তাৰ ফুল ফুলিছে নে নাই,

আৰু ডালিমৰ ফুল ফুলিছে নে নাই, তাক চাওঁগৈ;

তাত মই তোমাক মোৰ ভালপোৱা দান কৰিম।

13 দুদা *ফলে নিজৰ সুঘ্ৰাণ বিতৰণ কৰিছে;

ন-পুৰণি সকলো ধৰণৰ ফল

আমি থকা ঠাইৰ দুৱাৰতে আছে।

হে মোৰ প্ৰিয়, মই তোমাৰ বাবেই এই সকলো সাঁচি ৰাখিছো।