Te Whakatoinga Anō
1 Nā, i taua wā, ka totoro atu ngā ringa o Kīngi Herora ki te tūkino i ētahi o te hāhi. 2 Ā, whakamatea ana e ia ki te hoari a Hēmi, te tuakana o Hoani. 3 Ā, nō tōna kitenga e pai ana ki ngā Hūrai, ka anga ia ki te hopu hoki i a Pita. Nā, ko ngā rā ēnā o te Taro Rēwenakore. 4 Ā, nō ka mau ia, ka makā ki te whare herehere, ka tukua ki ngā hōia kotahi tekau mā ono kia tiakina; ko te whakaaro mō muri iho i te Kapenga ka whakaputa mai ai i a ia ki te iwi. 5 Nā, ka puritia a Pita ki roto ki te whare herehere; otiia, kīhai i mutumutu te īnoi a te hāhi ki te Atua mōna.
Te Putanga mai o Pita i te Whare Herehere
6 Ā, nō ka tata a Herora te whakaputa mai i a ia, i taua pō anō e moe ana a Pita i waenganui o ngā hōia tokorua, he mea here ki ngā mekameka e rua; me ngā kaitiaki i mua i te tatau e tiaki ana i te whare herehere. 7 Nā, tū ana tētahi anahera nā te Ariki i tōna taha, ā, tīaho ana te mārama i roto i te rūma. Nā, ka papaki ia i te kaokao o Pita, ka whakaara i a ia, ka mea, "E ara, hohoro!" Ā, marere iho ōna mekameka i ōna ringa.
8 Ka mea atu anō te anahera ki a ia, "Whītiki i a koe, ka here i ōu pārekereke." Ā, meinga ana e ia. Ka mea anō ki a ia, "Kākahuria tōu kākahu, haere mai i muri i ahau." 9 Nā, ka haere ia ki waho, ka aru i a ia; ā, kīhai ia i mahara he pono tā te anahera i mea ai; hua noa he rekanga kanohi tāna i kite ai. 10 Ā, nō ka mahue i a rāua te tuatahi, te tuarua o ngā kaitiaki, ka tae rāua ki te tatau rino i te putanga atu ki te pā; tuwhera noa ana tērā ki a rāua. Puta ana rāua ki waho, haere ana, puta rawa i tētahi ara, mawehe tonu atu te anahera i a ia.
11 Ā, i te hokinga ake o ngā whakaaro o Pita, ka mea ia, "Kātahi ahau ka tino mōhio, kua tono mai te Ariki i tāna anahera, hei tango i ahau i roto i te ringa o Herora, i ngā mea katoa hoki e tāria nei e te iwi o ngā Hūrai."
12 Ā, nō ka whakaaroaro ia ki taua mea, ka haere ia ki te whare o Meri, whaea o Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka; he tokomaha hoki kua huihui ki reira ki te īnoi. 13 Ā, nō te pātōtōtanga a Pita i te tatau o te whatitoka, ka tae mai he kōtiro ki te whakarongo, ko Rora te ingoa. 14 Ā, nō ka mōhio ia ki te reo o Pita, kīhai i uakina te tatau i te hari, heoi, oma ana ki roto, ki te kōrero kei te tatau a Pita e tū ana.
15 Nā, ka mea rātou ki a ia, "E haurangi ana koe!" Heoi, ka tohe tonu ia he pono. Nā, ka mea rātou, "Ko tōna anahera."
16 Me te pātuki tonu anō tērā a Pita; ā, i tā rātou uakanga, ka kite i a ia, ka mīharo. 17 Nā, ka pēpehi atu tōna ringa i a rātou kia kaua e kuihi, ka kōrerotia ki a rātou tōna whakaputanga mai e te Ariki i te whare herehere. Ka mea, "Kōrerotia ēnei mea ki a Hēmi rātou ko ngā tēina." Nā, ka puta ia ki waho, haere ana he wāhi kē.
18 Nā, i te aonga ake anō o te rā, kīhai i iti te pororaru o ngā hōia, i ahatia rānei a Pita. 19 Nā, ka rapu a Herora i a ia, ā, nō te korenga i kitea, ka whakawā i ngā kaitiaki, ka whakahau kia whakamatea.
Nā, haere atu ana ia i Hūria ki raro ki Hiharia noho ai.
Te Matenga o Herora
20 Nā, tino nui te riri o Herora ki te hunga o Tāira, o Hairona. Otirā, ka huihui mai rātou ki a ia, ā, ka oti a Parahitu, te kaitiaki o te whare moenga o te kīngi, te whakakīkī e rātou, ka tono rātou kia houhia te rongo, nō te mea ko ngā kai i whāngaia ai tō rātou whenua nō te whenua o te kīngi.
21 Ā, i tētahi rā i whakaritea ka kākahu a Herora i te kākahu kīngi, ka noho ki runga ki te torōna, ā, whakatū ana ki a rātou. 22 Nā, ko te karangatanga a te huihui, "He reo atua, ehara i tō te tangata!" 23 I reira, pū anō ka patua ia e tētahi anahera a te Ariki, nō te mea kīhai i hoatu e ia te korōria ki te Atua; ā, kainga ana ia e te kutukutu, hemo ake.
24 Ko te kupu ia a te Atua i tupu, i nui haere.
25 Ā, ka hoki a Pānapa rāua ko Haora i Hiruhārama, i te otinga o tā rāua mahi, ka mauria a Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka.
Herodes prende Tiago e Pedro
1 E por aquele mesmo tempo o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja, para os maltratar; 2 E matou à espada Tiago, irmão de João. 3 E, vendo que isso agradara aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. E eram os dias dos ázimos. 4 E, havendo-o prendido, o encerrou na prisão, entregando-o a quatro quaternos de soldados, para que o guardassem, querendo apresentá-lo ao povo depois da páscoa. 5 Pedro, pois, era guardado na prisão; mas a igreja fazia contínua oração por ele a Deus.
A libertação de Pedro
6 E quando Herodes estava para o fazer comparecer, nessa mesma noite estava Pedro dormindo entre dois soldados, ligado com duas cadeias, e os guardas diante da porta guardavam a prisão. 7 E eis que sobreveio o anjo do Senhor, e resplandeceu uma luz na prisão; e, tocando a Pedro no lado, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa. E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 E disse-lhe o anjo: Cinge-te, e ata as tuas sandálias. E ele assim o fez. Disse-lhe mais: Lança às costas a tua capa, e segue-me.
9 E, saindo, o seguia. E não sabia que era real o que estava sendo feito pelo anjo, mas cuidava que via alguma visão. 10 E, quando passaram a primeira e segunda guardas, chegaram à porta de ferro, que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e, tendo saído, percorreram uma rua, e logo o anjo se apartou dele. 11 E Pedro, tornando a si, disse: Agora sei verdadeiramente que o Senhor enviou o seu anjo, e me livrou da mão de Herodes, e de tudo o que o povo dos judeus esperava.
12 E, considerando ele nisto, foi à casa de Maria, mãe de João, que tinha por sobrenome Marcos, onde muitos estavam reunidos e oravam. 13 E, batendo Pedro à porta do pátio, uma menina chamada Rode saiu a escutar; 14 E, conhecendo a voz de Pedro, de gozo não abriu a porta, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava à porta. 15 E disseram-lhe: Estás fora de ti. Mas ela afirmava que assim era. E diziam: É o seu anjo.
16 Mas Pedro perseverava em bater e, quando abriram, viram-no, e se espantaram. 17 E acenando-lhes ele com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão, e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 E, sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que seria feito de Pedro. 19 E, quando Herodes o procurou e o não achou, feita inquirição aos guardas, mandou-os justiçar. E, partindo da Judeia para Cesareia, ficou ali.
O fim de Herodes
20 E Herodes estava irritado com os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele, e obtendo a amizade de Blasto, que era o camarista do rei, pediam paz; porquanto o seu país se abastecia do país do rei. 21 E num dia designado, vestindo Herodes as vestes reais, estava assentado no tribunal e lhes fez um discurso. 22 E o povo exclamava: Voz de Deus, e não de homem.
23 E no mesmo instante feriu-o o anjo do Senhor, porque não deu glória a Deus e, comido de bichos, expirou.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 E Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, que tinha por sobrenome Marcos.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!