Te Riri o Hona me te Mahi Tohu a te Atua
1 Otiia ki tā Hona, nui atu te hē, ā, mura ana tōna riri. 2 Ā, ka īnoi ia, ki a Ihowā, ka mea, "Auē, e Ihowā, he teka ianei ko tāku tēnei i mea ai i ahau anō i tōku whenua? Nā reira ahau i rere wawe ai ki Tarahihi; i mōhio hoki ahau he Atua atawhai koe, he tohu tangata, he pūhoi ki te riri, he nui te aroha, e puta kē ana te whakaaro mō te kino. 3 Nā, tērā rā, e Ihowā, kia mate ahau āianei; he pai atu hoki i te ora te mate mōku."
4 Anō rā ko Ihowā, "He mea pai rānei kia riri koe?"
5 Nā, ka puta a Hona i roto i te pā, ā, noho ana i te taha ki te rāwhiti o te pā; kei te hanga i tētahi tīhokahoka mōna ki reira, noho ana i raro i te taumarumarunga iho, kia kite rā anō ka ahatia rānei te pā.
6 Nā, kua rite i a Ihowā tētahi hue, meinga ana e ia kia eke ki runga ki a Hona, hei whakamarumaru mō tōna māhunga, hei whakaora mōna i a ia i mamae rā. Nā, nui atu te koa o Hona ki te hue rā. 7 Nā, kua rite anō i te Atua he huhu i te aonga ake o te rā, ā, ngaua iho e tērā te hue, nā, kua maroke. 8 Nā, i te whitinga o te rā kua rite mai anō i te Atua tētahi hau pūmāhu, he marangai; āki tonu mai te rā ki runga ki te māhunga o Hona, whakaruhi noa iho, ā, īnoi ana mōna kia mate ia, i mea ia, "Pai atu i te ora te mate mōku."
Ka Rīria a Hona
9 Nā, ka mea te Atua ki a Hona, "He pai rānei kia riri koe ki te hue?"
Anō rā ko ia, "He pai anō kia riri ahau ā mate noa."
10 Anō rā ko Ihowā, "I manawapā koe ki te hue kīhai nā i mahia e koe, kīhai anō i whakatupuria e koe; kotahi anō te pō i tupu ake ai, kotahi anō te pō i kore ai. 11 Ā, kaua ianei ahau e manawapā ki Ninewe ki taua pā nui, he tokomaha nei ōna tāngata i ngā mano e ono tekau tōpū, he hunga kāhore nei e mōhio ki ō rātou ringa matau, ki ō rātou ringa mauī, he maha anō hoki ngā kararehe?"
A ira de Jonas e a misericórdia de Deus
1 Mas isso desagradou extremamente a Jonas, e ele ficou irado. 2 E orou ao Senhor, e disse: Ah! Senhor! Não foi esta minha palavra, estando ainda na minha terra? Por isso é que me preveni, fugindo para Társis, pois sabia que és Deus compassivo e misericordioso, longânimo e grande em benignidade, e que te arrependes do mal. 3 Peço-te, pois, ó Senhor, tira-me a vida, porque melhor me é morrer do que viver.
4 E disse o Senhor: Fazes bem que assim te ires?
5 Então Jonas saiu da cidade, e sentou-se ao oriente desta cidade; e ali fez uma cabana, e sentou-se debaixo dela, à sombra, até ver o que aconteceria à cidade.
6 E fez o Senhor Deus nascer uma aboboreira, e ela subiu por cima de Jonas, para que fizesse sombra sobre a sua cabeça, a fim de o livrar do seu enfado; e Jonas se alegrou em extremo por causa da aboboreira. 7 Mas Deus enviou um verme, no dia seguinte ao subir da alva, o qual feriu a aboboreira, e esta se secou. 8 E aconteceu que, aparecendo o sol, Deus mandou um vento calmoso oriental, e o sol feriu a cabeça de Jonas; e ele desmaiou, e desejou com toda a sua alma morrer, dizendo: Melhor me é morrer do que viver.
9 Então disse Deus a Jonas: Fazes bem que assim te ires por causa da aboboreira? E ele disse: Faço bem que me revolte até à morte.
10 E disse o Senhor: Tiveste tu compaixão da aboboreira, na qual não trabalhaste, nem a fizeste crescer, que numa noite nasceu, e numa noite pereceu; 11 E não hei de eu ter compaixão da grande cidade de Nínive, em que estão mais de cento e vinte mil pessoas que não sabem discernir entre a sua mão direita e a sua mão esquerda, e também muitos animais?
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!