Hiperu 9

He Karakia nō te Whenua, he Karakia nō te Rangi

1 Nā, ko te kawenata tuatahi he tikanga karakia anō ōna, me tētahi wāhi tapu, he mea nō te ao nei. 2 I hangā hoki tētahi tapenākara, te tuatahi, i reira te tūranga rama, me te tēpu, me te taro aroaro, tōna ingoa ko te Wāhi Tapu. 3 I tua atu hoki o te rua o ngā ārai, ko te tapenākara, e huaina ana ko te Wāhi Tino Tapu. 4 He tahu kakara kōura i reira me te āka o te kawenata, he mea whakakikorua ngā wāhi katoa ki te kōura, i roto anō i taua mea ko te oko kōura i te mana, ko te tokotoko o Ārona i pihi rā, ko ngā papa o te kawenata. 5 I runga atu i tēnei ko ngā Kerupima o te korōria, e whakamarumaru ana i te taumata o te whakamārietanga. E kore aua mea e taea te kōrero takitahi ināianei.

6 Heoi, ka āta rite nei ēnei mea, ka hāereere ngā tohunga i ngā wā katoa ki te tapenākara tuatahi, i a rātou e mahi ana i ngā ritenga karakia; 7 ki te tuarua ia kotahi anō te haerenga atu i te tau, o te tohunga nui anake, kīhai anō i mahue ngā toto; i tāpaea atu hoki mōna, mō ngā hē anō o te iwi. 8 Ko tā te Wairua Tapu hoki tēnei i whakaatu ai, kīanō te huarahi ki te Wāhi Tino Tapu i whakakitea mai, i te mea e tū ana anō te tapenākara tuatahi. 9 He āhua tērā mō tēnei wā nei, e tāpaea ai ngā whakahere me ngā patunga tapu, kāhore nei e tau hei mea i te tangata nāna tērā mahi kia tino tika te hinengaro; 10 heoi anō o ērā he kainga, he inumanga, he horoinga maha, he tikanga nā te kikokiko, he mea whakarite mai, ā taea noatia te wā whakatikatika.

11 I te taenga mai ia o te Karaiti hei tohunga nui mō ngā mea pai e whai mai ana i muri, he nui atu anō hoki, he tino tika te tapenākara, ehara i te mea hangā nā te ringaringa, arā ehara i te mea nō tēnei hanganga. 12 Ehara anō hoki i te mea nō ngā koati ngā toto, nō ngā kūao kau rānei, engari nōna ake ngā toto i haere atu ai ia, kotahi tonu te haerenga, ki roto ki te Wāhi Tino Tapu, i te mea ka whiwhi ki tāna mea hei hoko mai i a tātou mō ake tonu atu. 13 Ki te mea hoki mā ngā toto o ngā pūru, o ngā koati, mā ngā pungarehu rānei o te kūao kau, he mea tāuhiuhi ki te hunga kua poke, ka tapu ai, ka mā ai te kikokiko. 14 Tērā atu tō ngā toto o te Karaiti, nāna nei i tāpae atu a ia anō, he mea kohakore, ki te Atua, i runga i tā te Wairua ora tonu; mā ērā e mā ai ō koutou hinengaro i ngā mahi mate, e mahi ai koutou ki te Atua ora.

15 Mō konei anō ia i meinga ai hei Takawaenga mō te kawenata hou, kia mate ai ia hei utu mō ngā hē i raro i te kawenata tuatahi, kia riro ai i te hunga e karangatia ana te wāhi tūturu mō rātou i kōrerotia i mua.

16 He ōhākī hoki, ko te mea e whai tikanga ai ko te matenga o te tangata nāna i whakatakoto. 17 Kia mate hoki te tangata, kātahi ka whai mana te ōhākī; ka ū tonu rānei i te mea e ora ana te tangata nāna i whakatakoto? 18 Koia hoki te mahue ai te toto i te whakatapunga o te kawenata tuatahi. 19 I te mutunga hoki o tā Mohi kōrero i ngā tikanga katoa ki te iwi katoa, hei whakarite i tā te ture, ka mau ia ki ngā toto o ngā kūao kau, o ngā koati, ki te wai, ki te huruhuru whero, ki te hihopa, ā, tāuhiuhia ana e ia te pukapuka, me te iwi katoa; 20 me tāna kī anō, "Ko ngā toto ēnei o te kawenata kua whakaakona mai nei e te Atua ki a koutou." 21 I tāuhiuhia anō hoki e ia ki ngā toto te tapenākara, me ngā oko katoa mō te mahi minita. 22 I runga hoki i te ture, e tata ana ka kīia, e purea ana ngā mea katoa ki te toto; ki te kāhore hoki he ringihanga toto, kāhore he murunga hara.

Te Tāpaenga a Īhu, te Whakakāhore i te Hara

23 Koia, i tika ai kia purea ki ēnei ngā ritenga o ngā mea i te rangi; ko ngā tino mea ia o te rangi ki ngā patunga tapu, pai rawa atu i ēnei. 24 Ehara hoki i te mea kua tomo a te Karaiti ki te wāhi tapu i hanga e te ringaringa, ki te tauira o te tino wāhi; engari ki te tino rangi pū anō, puta ai ki te aroaro o te Atua, mō tātou. 25 Ehara anō i te mea kia maha āna tāpaenga i a ia, kia pērā me te tohunga nui e haere nei ki roto ki te Wāhi Tino Tapu i tēnei tau, i tēnei tau, nō ētahi atu anō hoki ngā toto; 26 pēnei kia maha he mamaetanga mōna, he mea tīmata i te hanganga rā anō o te ao. Tēnā ko tēnei, kotahi tonu tōna whakakitenga mai i te mutunga o ngā wā, hei whakakāhore i te hara, i a ia ka meinga hei patunga tapu. 27 Nā, kua takoto nei te tikanga mō ngā tāngata kia kotahi tonu te matenga, ā muri iho i tēnei ko te whakawā; 28 waihoki ko te Karaiti, kotahi tonu tōna tāpaenga atu hei pīkau i ngā hara o te tini, ā, tēnei ake ko te rua o ōna whakakitenga mai, kāhore anō he hara, hei whakaora i te hunga e tatari ana ki a ia.

Die offers van die ou verbond moes gedurig herhaal word, omdat hulle onvolmaak was. Die offer van Christus het een maal plaasgevind en was heeltemal voldoende.

1 SO het dan die eerste verbond sowel verordeninge vir die erediens asook sy aardse heiligdom gehad.

2 Want die tabernakel is so ingerig: die eerste, waarin die kandelaar was en die tafel en die toonbrode, wat die Heilige genoem word;

3 en agter die tweede voorhangsel die tabernakel wat genoem word die Allerheiligste,

4 waarin 'n goue wierookbak was en die ark van die verbond, rondom heeltemal met goud oortrek, waarin die goue kruik met die manna was en die staf van Aäron wat gebloei het, en die tafels van die verbond;

5 en daar bo-op die gérubs van die heerlikheid wat die versoendeksel oorskadu het, waaroor nie nou afsonderlik gespreek kan word nie.

6 En nadat hierdie dinge so ingerig was, het die priesters wel gedurig in die eerste tabernakel ingegaan om die dienste te vervul,

7 maar in die tweede die hoëpriester alleen, een maal in die jaar, nie sonder bloed nie, wat hy offer vir homself en vir die sondes van die volk uit onwetendheid begaan —

8 waarmee die Heilige Gees dít duidelik maak, dat die weg na die heiligdom nog nie geopen is so lank as die eerste tabernakel nog standhou nie.

9 Dit was 'n beeld met die oog op die teenwoordige tyd waarin daar gawes en offers gebring word, wat hom wat die diens verrig, na die gewete nie volkome kan maak nie,

10 omdat dit net bestaan het in spys en drank en verskillende wassinge en vleeslike verordeninge wat opgelê is tot op die tyd van herstelling.

11 Maar Christus, wat opgetree het as Hoëpriester van die toekomstige weldade, het deur die groter en volmaakter tabernakel wat nie met hande gemaak is nie, dit wil sê, wat nie aan hierdie skepping behoort nie,

12 ook nie met die bloed van bokke en kalwers nie, maar met sy eie bloed, een maal ingegaan in die heiligdom en 'n ewige verlossing teweeggebring.

13 Want as die bloed van stiere en bokke en die as van 'n vers wat die verontreinigdes besprinkel, heilig maak tot reiniging van die vlees,

14 hoeveel te meer sal die bloed van Christus, wat Homself deur die ewige Gees aan God sonder smet geoffer het, julle gewete reinig van dooie werke om die lewende God te dien.

15 En daarom is Hy Middelaar van 'n nuwe testament, sodat, terwyl daar 'n dood plaasgevind het vir die verlossing van die oortredinge onder die eerste testament, die wat geroepe is, die belofte van die ewige erfenis kan ontvang.

16 Want waar 'n testament is, moet noodsaaklik die dood van die testamentmaker aangekondig word;

17 want 'n testament is geldig by sterfgevalle, aangesien dit nooit van krag is so lank as die testamentmaker nog leef nie.

18 Daarom is ook die eerste testament nie sonder bloed ingewy nie;

19 want toe elke gebod volgens die wet deur Moses aan die hele volk aangekondig is, het hy die bloed van die kalwers en bokke saam met water en skarlakenrooi wol en hisop geneem en die boek self en die hele volk besprinkel

20 en gesê: Dit is die bloed van die testament wat God met die oog op julle verorden het.

21 En hy het ook die tabernakel en al die gereedskap van die diens net so met die bloed besprinkel.

22 En byna alles word met bloed gereinig volgens die wet, en sonder bloedvergieting vind daar geen vergifnis plaas nie.

23 Dit was dus nodig dat die afbeeldinge van die dinge in die hemele deur hierdie offers gereinig moes word, maar die hemelse dinge self deur beter offers as hierdie.

24 Want Christus het nie ingegaan in 'n heiligdom met hande gemaak, 'n teëbeeld van die ware nie, maar in die hemel self om nou voor die aangesig van God vir ons te verskyn;

25 ook nie om Homself dikwels te offer, soos die hoëpriester elke jaar in die heiligdom ingaan met bloed wat nie sy eie is nie,

26 want dan moes Hy dikwels gely het van die grondlegging van die wêreld af. Maar nou het Hy een maal in die voleinding van die eeue verskyn om die sonde deur sy offer weg te doen.

27 En net soos die mense bestem is om een maal te sterwe en daarna die oordeel,

28 so sal Christus ook, nadat Hy een maal geoffer is om die sondes van baie weg te neem, vir die tweede maal sonder sonde verskyn aan die wat Hom verwag tot saligheid.