1 Nā, whakarērea atu ngā mauāhara katoa, ngā hīanga katoa, ngā tinihanga, ngā hae, me ngā kupu ngautuarā katoa. 2 Kia rite ki ngā tamariki whānau hou, hiahiatia atu te waiū kore tinihanga o te kupu, ko te mea hoki ia e tupu ai koutou ki te ora tonu; 3 ki te mea kua whakamātautau koutou he tikanga ngāwari tā te Ariki.
4 Ko tō koutou haerenga mai ki a ia ki te kōhatu ora, i whakakāhoretia nei e ngā tāngata, he mea whiriwhiri ia nā te Atua, he mea utu nui; 5 ka hangā hoki koutou, ānō he kōhatu ora hei whare, arā hei mea wairua, hei tohungatanga tapu, hei tāpae atu i ngā patunga tapu, arā i ngā mea wairua, he mea e manakohia ana e te Atua i runga i a Īhu Karaiti. 6 Mō reira, tērā wāhi o te karaipiture:
"Nā, ka whakatakotoria e ahau ki Hiona
te tino kāmaka o te kokonga,
he mea whiriwhiri, he mea utu nui,
ā, ko te tangata e whakapono ana ki a ia
e kore e tukua kia whakamā."
7 Ki a koutou e whakapono nā he mea utu nui ia; ki te hunga whakapono kore ia,
"Ko te kāmaka i kapea e ngā kaihanga,
kua meinga tēnei hei upoko mō te kokonga.
8 Hei kāmaka tūtukitanga waewae ia,
hei toka whakahinga."
Ki te hunga e tūtuki ana ki te kupu, ki te hunga whakapono kore; i whakaritea mai hoki rātou hei pēnei.
9 Ko koutou ia he iwi whiriwhiri, he tohungatanga kīngi, he iwi tapu, he iwi kua riro pū mai mā te Atua; hei whakapuaki i ngā pai o te kaikaranga i a koutou i roto i te pōuri ki tōna mārama whakamīharo. 10 I mua ehara i te iwi, ināianei ia he iwi nā te Atua: kīhai nei i tohungia i mua, ināianei ia ka tohungia.
11 E ōku hoa aroha, ko tāku whakahau atu tēnei, he hunga noho noa, he manene hoki koutou, kia mawehe i ngā hiahia kikokiko e whawhai nei ki te wairua. 12 Kia pai tā koutou whakahaere i roto i ngā tauiwi, mō tā rātou whakapae ki a koutou, he kaimahi koutou i te kino, nā, kia whakakorōria rātou i te Atua ā te rā o te tirohanga mai, ina kite i ā koutou mahi pai.
13 Kia ngohengohe koutou ki ngā tikanga katoa a te tangata, he whakaaro ki te Ariki; ahakoa ki te kīngi, ki te mea nui rawa; 14 ki ngā kāwana rānei, ki te hunga i tonoa mai e ia hei whiu i ngā kaimahi i te kino, hei whakamoemiti ia mō te hunga e mahi ana i te pai. 15 Ko tā te Atua hoki tēnei i pai ai, kia ai ā koutou mahi pai hei puru mō ngā māngai kūware o ngā tāngata whakaarokore. 16 He hunga ehara nei i te herehere, otiia e kore e waiho tō koutou herekoretanga hei hīpoki mō te mauāhara, engari kia rite ki ngā pononga a te Atua. 17 Whakahōnoretia ngā tāngata katoa. Arohaina ngā tēina, ngā tuākana. E wehi ki te Atua. Whakahōnoretia te kīngi.
18 E ngā pononga, kia ngohengohe ki ō koutou rangatira, kia nui te wehi; he teka ki te hunga pai, ki te hunga ngāwari anake, ki te hunga whanokē anō hoki. 19 He mea whai whakapainga hoki tēnei, ki te mea nā te mahara ki te Atua ka whakamanawanui ai tētahi ki ngā mea whakapōuri, i a ia e whakamamaetia hētia ana. 20 He aha hoki te korōria, ki te mea ka whakamanawanui, i te mea kua hara koutou, ā, ka motokia? Tēnā ka whakamanawanui, i te mea ka mahi pai, ā, ka whakamamaetia, he mea whai whakapainga tēnei ki te Atua. 21 Nō te mea i karangatia koutou ki tēnei, i whakamamaetia hoki a te Karaiti mō koutou, waiho iho ana e ia he tauira mō koutou, kia aru ai koutou i ōna tapuwae.
22 "Kīhai nei ia i mea i te hara,
kāhore anō hoki i kitea te tinihanga i tōna māngai."
23 Ka taunutia, kīhai ia i taunu atu; ka whakamamaetia, kīhai ia i whakatuma; engari, i tuku i a ia ki te kaiwhakawā tika. 24 Nāna ake i waha ō tātou hara, nā tōna tinana ake, i runga i te rākau, kia whakatūpāpaku ai tātou ki te hara, kia ora ai ki te tika. Nā ōna kārawarawa, i ora ai ō koutou mate. 25 I rite hoki koutou ki te hipi kua kotiti kē; heoi, kua hoki tēnei koutou ki te Hēpara, ki te Pīhopa, o ō koutou wairua.
1 Deponde, pois, toda malícia, toda astúcia, fingimentos, invejas e toda espécie de maledicência.
2 Como crianças recém-nascidas, desejai com ardor o leite espiritual que vos fará crescer para a salvação,
3 se é que tendes saboreado quão suave é o Senhor (Sl 33,9).
4 Achegai-vos a ele, pedra viva que os homens rejeitaram, mas escolhida e preciosa aos olhos de Deus;
5 e quais outras pedras vivas, vós também vos tornais os materiais deste edifício espiritual, um sacerdócio santo, para oferecer vítimas espirituais, agradáveis a Deus, por Jesus Cristo.
6 Por isso lê-se na Escritura: Eis que ponho em Sião uma pedra angular, escolhida, preciosa: quem nela puser sua confiança não será confundido (Is 28,16).
7 Para vós, portanto, que tendes crido, cabe a honra. Mas, para os incrédulos, a pedra que os edificadores rejeitaram tornou-se a pedra angular, uma pedra de tropeço, uma pedra de escândalo (Sl 117,22; Is 8,14).
8 Nela tropeçam porque não obedecem à palavra; e realmente era tal o seu destino.
9 Vós, porém, sois uma raça escolhida, um sacerdócio régio, uma nação santa, um povo adquirido para Deus, a fim de que publiqueis as virtudes daquele que das trevas vos chamou à sua luz maravilhosa.
10 Vós que outrora não éreis seu povo, mas agora sois povo de Deus; vós que outrora não tínheis alcançado misericórdia (Os 2,25), mas agora alcançastes misericórdia.
11 Caríssimos, rogo-vos que, como estrangeiros e peregrinos, vos abstenhais dos desejos da carne, que combatem contra a alma.
12 Comportai-vos nobremente entre os pagãos. Assim, naquilo em que vos caluniam como malfeitores, chegarão, considerando vossas boas obras, a glorificar a Deus no dia em que ele os visitar.
13 Por amor do Senhor, sede submissos, pois, a toda autoridade humana,
14 quer ao rei como a soberano, quer aos governadores como enviados por ele para castigo dos malfeitores e para favorecer as pessoas honestas.
15 Porque esta é a vontade de Deus que, praticando o bem, façais emudecer a ignorância dos insensatos.
16 Comportai-vos como homens livres, e não à maneira dos que tomam a liberdade como véu para encobrir a malícia, mas vivendo como servos de Deus.
17 Sede educados para com todos, amai os irmãos, temei a Deus, respeitai o rei.
18 Servos, sede obedientes aos senhores com todo o respeito, não só aos bons e moderados, mas também aos de caráter difícil.
19 Com efeito, é coisa agradável a Deus sofrer contrariedades e padecer injustamente, por motivo de consciência para com Deus.
20 Que mérito teria alguém se suportasse pacientemente os açoites por ter praticado o mal? Ao contrário, se é por ter feito o bem que sois maltratados, e se o suportardes pacientemente, isso é coisa agradável aos olhos de Deus.
21 Ora, é para isso que fostes chamados. Também Cristo padeceu por vós, deixando-vos exemplo para que sigais os seus passos.
22 Ele não cometeu pecado, nem se achou falsidade em sua boca (Is 53,9).
23 Ele, ultrajado, não retribuía com idêntico ultraje; ele, maltratado, não proferia ameaças, mas entregava-se àquele que julga com justiça.
24 Carregou os nossos pecados em seu corpo sobre o madeiro para que, mortos aos nossos pecados, vivamos para a justiça. Por fim, por suas chagas fomos curados (Is 53,5).
25 Porque éreis como ovelhas desgarradas, mas agora retornastes ao Pastor e guarda das vossas almas.