Publicidade

Neemias 4

AVM
Ka Tautohetia e ngā Hoariri te Hanga anō

1 te rongonga ia o Hanaparata kei te hanga mātou i te taiepa, ka riri, nui atu te riri, ka whakahī ki ngā Hūrai. 2 , ka kōrero ia i te aroaro o ōna tēina, o te ope anō o Hamaria, ka mea; "E aha ana ēnei Hūrai ngoikore? E hanga rānei rātou? E mea patunga tapu rānei rātou? E oti rānei i a rātou i te kotahi? E whakaorangia ake rānei e rātou ngā kōhatu i roto i ngā pūranga paru kua oti te tahu?"

3 , i tōna taha a Tōpia Āmoni, ā, ka mea ia, "Ko taua mea e hangā e rātou, ki te piki atu he pokiha, ka pakaru rātou taiepa kōhatu."

4 Whakarongo, e mātou Atua, e whakahāweatia ana hoki mātou; whakahokia iho anō rātou taunu ki runga ki rātou upoko; hoatu hoki rātou hei taonga parakete ki te whenua e whakaraua ai. 5 Ā, kei hīpokina rātou , kaua anō rātou hara e murua i tōu aroaro; rātou i whakapātaritari i a koe i te aroaro o ngā kaihanga.

6 , hangā ana e mātou te taiepa; ā, ka honoa te taiepa katoa, kia tae ki te hāwhe anō o tōna tiketike; he ngākau hoki te iwi ki te mahi.

7 I te rongonga ia o Hanaparata, o Tōpia, o ngā Ārapi, o ngā Āmoni, o ngā Aharori, kua neke haere te hanga o ngā taiepa o Hiruhārama, ā, kua tīmata ngā wāhi pakaru te kapi, , nui atu rātou riri. 8 , ka whakatupu ngātahi rātou i te , kia haere mai ki te whawhai ki Hiruhārama, whakaware ai. 9 Heoi, īnoi ana mātou ki mātou Atua, whakatūria ana e mātou he atiati rātou, i te ao, i te , i te wehi hoki i a rātou.

10 , ka mea a Hūrā, "Kua hemo te kaha o ngā kaipīkau, e nui ana hoki te paru; , e kore mātou e kaha ki te hanga i te taiepa."

11 I mea anō ō mātou hoariri, "E kore rātou e mōhio, e kore e kite, kia tae atu anō tātou ki waenganui i a rātou, ko reira tātou tukituki ai i a rātou, whakamutu ai hoki i te mahi."

12 Ā, te taenga mai o ngā Hūrai e noho ana i rātou taha, tekau ā rātou meatanga mai ki a mātou, "I ngā wāhi katoa, me hoki mai koutou ki a mātou."

13 reira, i whakatūria ai e ahau ki ngā wāhi o raro, ki tua mai o te taiepa, ki ngā wāhi tuwhera anō hoki, whakatūria ana e ahau te iwi, tēnei hapū, tēnei hapū, o rātou, i a rātou anō ā rātou hoari, ā rātou tao, ā rātou kōpere. 14 , ka titiro ahau, ka whakatika ki runga, ka mea ki ngā rangatira, ki ngā tāngata nunui, ki ērā atu anō o te iwi, "Kaua e wehi ki a rātou. Kia mahara ki te Ariki, ki te mea nui e wehingia ana, ka whawhai kia ora ai ō koutou tuākana, tēina, ā koutou tama, ā koutou tamāhine, ā koutou wāhine, me ō koutou whare."

15 Ā, ka rongo ō mātou hoariri ka mōhiotia tērā e mātou, ā, kua whakatakā nei e te Atua ō rātou whakaaro, , hoki ana mātou katoa ki te taiepa ki tāna mahi, ki tāna mahi.

16 taua anō ko tētahi tānga o āku tāngata hei mahi i te mahi, ā, ko tētahi tānga o rātou hei pupuri i ngā tao, i ngā whakangungu rākau, i ngā kōpere, i ngā pukupuku; ko ngā rangatira, i muri rātou i te whare katoa o Hūrā. 17 Ko ngā kaihanga i te taiepa, me ngā kaiwaha i ngā pīkaunga, whakawaha ana rātou, ā, kotahi te ringa o tēnei, o tēnei, ki te mahi i te mahi, kotahi hei pupuri i te patu. 18 , ko ngā kaihanga, whītiki rawa tāna hoari ki tōna taha, ki tōna taha; , hanga ana rātou. I tōku taha anō hoki ko te kaiwhakatangi tētere.

19 I mea anō ahau ki ngā rangatira, ki ngā tāngata nunui, ki ērā atu anō o te iwi, "He nui te mahi, he tātahi, kua tohatoha noa atu anō tātou ki te taiepa, matara noa tētahi i tētahi. 20 Ko te wāhi e rongo ai koutou i te tangi o te tētere, me huihui ki a mātou ki reira. tātou Atua tātou pakanga."

21 Heoi, mahia ana e mātou te mahi; , ko tētahi tānga ki te pupuri tao, te huakanga ake anō o te ata ā puta noa ngā whetū. 22 I mea anō ahau ki te iwi i taua , "Kia moe tēnei tangata, tēnei tangata, me tāna pononga anō, ki roto ki Hiruhārama, ā, ka ai rātou hei kaitiaki tātou i te , hei mahi anō i te awatea." 23 Heoi, ko ahau, ko ōku tēina, ko āku pononga, me ngā kaitiaki i whai mai nei i ahau, kīhai i whakarērea atu ō mātou kākahu. Mau tonu te patu a tēnei, a tēnei, i te haerenga ki te wai.

1 Quando Sanabalat, Tobias, os árabes, os amonitas e os azoteus souberam que prosseguíamos na reparação das muralhas de Jerusalém e que as fendas começavam a desaparecer, ficaram enraivecidos.

2 Coligaram-se todos para vir atacar Jerusalém e semear ali a confusão.

3 Fizemos oração ao nosso Deus e estabelecemos uma guarda de dia e de noite para nos proteger contra eles.

4 o povo de Judá dizia: "Os transportadores estão quase sem forças e ainda grande quantidade de escombros. Jamais conseguiremos reconstruir a muralha".

5 E nossos inimigos diziam: "Vamos atacá-los sem que saibam e antes que vejam algo. Nós os mataremos e faremos parar a obra".

6 Os judeus que habitavam nas vizinhanças vieram até dez vezes advertir-nos acerca dos lugares de onde possivelmente nossos inimigos viriam atacar-nos.

7 Coloquei, pois, como anteparo, por detrás das muralhas, nos pontos descobertos, o povo dividido em famílias, com as suas espadas, lanças e arcos.

8 Tendo terminado a inspeção, achei que era de meu dever exortar os homens importantes, os magistrados e o restante do povo: "Não tenhais medo deles!" disse-lhes eu . "Lembrai-vos de que o Senhor é grande e temível; combatei por vossos irmãos, vossos filhos e filhas, vossas mulheres e vossas casas!".

9 Quando nossos inimigos souberam que estávamos informados, compreenderam que Deus lhes aniquilava o projeto. Nós, pois, retornamos todos à muralha, cada um ao seu trabalho.

10 Mas, depois daquele dia, a metade dos homens trabalhava na construção, enquanto a outra metade estava armada de lanças, escudos, arcos e couraças; e os chefes estavam atrás deles com toda a gente de Judá.

11 Entre os que estavam ocupados na muralha, os transportadores trabalhavam com uma das mãos e, na outra, traziam uma arma;

12 os pedreiros tinham cada um sua espada na cinta ao redor dos rins; foi assim que se fez a alvenaria. Um corneteiro estava sempre junto de mim.

13 E eu disse aos homens importantes, aos magistrados e ao resto do povo: "O trabalho é considerável e se estende por um vasto espaço; nós nos encontramos dispersos na muralha, uns à grande distância dos outros.

14 Quando, pois, tocar a trombeta, de qualquer canto em que vós a escuteis, reuni-vos a nós. Nosso Deus combaterá por nós".

15 Assim trabalhávamos desde o despontar da aurora até a aparição das estrelas, enquanto a metade dos homens empunhava a arma.

16 Ao mesmo tempo, eu disse ao povo: "Cada um, com seu ajudante, passe a noite em Jerusalém, para nos auxiliar a montar a guarda durante a noite e a trabalhar durante o dia".

17 Quanto a mim, a meus irmãos, a minha gente e aos guardas de minha escolta, nem mesmo trocávamos nossas vestes; cada um guardava sua arma ao alcance da mão.

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-05_19-25-13-