Publicidade

Neemias 2

AVM
Ka Tonoa a Nehemia ki Hūrā

1 Heoi, i te marama Nihana i te rua tekau o ngā tau o Kīngi Arataherehe, i te mea he wāina i tōna aroaro, ka hāpainga ake e ahau te wāina, hoatu ana ki te kīngi. Kāhore hoki ahau i pōuri i mua atu i tōna aroaro. 2 , ka mea te kīngi ki ahau, "He aha tōu kanohi i pōuri ai, kāhore nei hoki ōu mate? Ehara tēnei i te mea atu i te pōuri o te ngākau."

, nui atu tōku wehi. 3 Anō ko ahau ki te kīngi, "Kia ora tonu te kīngi; he aha tōku mata i kore ai e pōuri, i te mea kua ururuatia te , te whare o ngā tanumanga o ōku mātua, ā, kua pau ōna kēti i te ahi?"

4 Anō ko te kīngi ki ahau, "He aha te mea ka tonoa nei e koe?"

Heoi, ko tāku īnoinga ki te Atua o te rangi. 5 , ka atu ahau ki te kīngi, "Ki te pai te kīngi, ki te mea hoki e paingia ana tāu pononga i tōu aroaro, kia ungā ahau e koe ki Hūrā, ki te o ngā tanumanga o ōku mātua, kia hangā ai e ahau."

6 , ka mea te kīngi ki ahau (i tōna taha anō hoki te kuīni e noho ana), "Kia pēhea te roa ōu ka haere nei, ā, hei āhea koe hoki mai ai?" , kua pai ki te kīngi kia ungā ahau, ā, whakaritea ana e ahau he ki a ia.

7 I mea anō ahau ki te kīngi, "Ki te pai te kīngi, me hōmai he pukapuka ki ahau ki ngā kāwana i tāwāhi o te awa, kia tukua ahau e rātou kia puta atu ā tae noa ki Hūrā; 8 he pukapuka anō hoki ki a Āhapa, kaitiaki o te ngahere a te kīngi, kia hōmai e ia ētahi rākau ki ahau hei hanga ngā kurupae o ngā kēti o te nohoanga rangatira i te whare, te taiepa hoki o te , te whare hoki e haere atu ai ahau." , ka hōmai e te kīngi ki ahau; i rite tonu ki te ringa pai o tōku Atua i runga i ahau.

9 Kātahi ka haere ahau ki ngā kāwana i tērā taha o te awa, hoatu ana e ahau ngā pukapuka a te kīngi ki a rātou. I ungā anō e te kīngi ētahi rangatira hōia, me ētahi hōia eke hōiho hei hoa mōku. 10 Ā, te rongonga o Hanaparata Horoni rāua ko te pononga, ko Tōpia Āmoni, nui rawa te kino i kino ai ki a rāua, te mea kua tae he tangata hei rapu i te pai ngā tama a Īharaira.

Nehemia Tirotirohanga i ngā Taiepa

11 Heoi, kua tae ahau ki Hiruhārama, ā, e toru ōku ki reira. 12 , ka maranga ahau i te , mātou ko ētahi tāngata torutoru hei hoa mōku; kīhai hoki i kōrerotia e ahau ki tētahi tōku Atua i hōmai ai ki tōku ngākau kia meatia ki Hiruhārama. Kāhore hoki ōku kararehe; heoi anō ko te kararehe i eke ai ahau.

13 I haere anō ahau i te i te Kūwaha o te Raorao, ki te ritenga o te puna tarakona, ki te Kūwaha Paru anō hoki, ā, tirotirohia iho e ahau ngā taiepa o Hiruhārama kua pakaru nei me ōna kēti kua pau nei i te ahi. 14 Kātahi ahau ka haere ki te Kūwaha o te Puna, ki te poka wai anō a te kīngi; heoi kāhore he wāhi e haere atu ai te kararehe e waha ana i ahau. 15 , piki ana ahau i te awaawa i te , tirotirohia ana e ahau te taiepa. , tahuri ana ahau, tomo ana te Kūwaha o te Raorao, hoki ana. 16 Heoi, kīhai ngā rangatira i mōhio e haere ana rānei ahau ki hea, he aha rānei tāku e mea nei; kāhore anō kia kōrerotia noatia e ahau ki ngā Hūrai, ki ngā tohunga, ki ngā tino tāngata, ki ngā rangatira, ki tērā atu hunga rānei i mahi nei i ngā mahi.

Te Whakaritenga kia Whakahou ngā Taiepa

17 Kātahi ka mea ahau ki a rātou, "Ka kite koutou i te nui o tātou aituā, ko Hiruhārama kua ururuatia, ko ōna kēti kua wera i te ahi. Haere mai, tātou ka hanga i te taiepa o Hiruhārama; kei waiho tonu tātou hei tāwainga." 18 , ka kōrerotia e ahau ki a rātou te ringa o tōku Atua i pai nei ki runga i ahau, me ngā kupu a te kīngi i kōrerotia ki ahau.

, ka mea rātou, "Tātou ka whakatika, ka hanga." Heoi, kei te whakakaha rātou i ō rātou ringa tēnei mahi pai.

19 I te rongonga ia o Hanaparata Horoni, rātou ko te pononga, ko Tōpia Āmoni, ko Keheme Ārapi, ka whakahī mai rātou ki a mātou, ka whakahāwea ki a mātou, ka mea, "He aha tēnei mea ka meatia nei e koutou? Ka whakakeke rānei koutou ki te kīngi?"

20 Kātahi ka whakahoki ahau ki a rātou, ka mea ki a rātou, "Ko te Atua o te rangi, māna e tika ai mātou. , ka whakatika mātou, āna tāngata, ka hanga. Ko koutou ia, kāhore he wāhi, he tikanga, he maharatanga rānei, i Hiruhārama."

1 No vigésimo ano do rei Artaxerxes, no mês de Nisã, estando o vinho diante de mim, tomei-o e o ofereci ao rei. Ora, jamais em outra ocasião eu estivera triste em sua presença.

2 Disse-me o rei: "Por que tens a face sombria? Não estás doente! Tens no entanto algum dissabor!".

3 Muito conturbado, respondi ao rei: "Viva o rei para sempre! Como não haveria eu de estar pesaroso, desde que a cidade onde se encontram os túmulos de meus pais está devastada e suas portas con­sumidas pelo fogo?".

4 Disse-me o rei: "Que tens a me pedir?".

5 Então, fazendo uma prece ao Deus do céu eu disse ao rei: "Se aprouver ao rei e se o teu servo te é agradável, permite-me ir para a terra de Judá, à cidade onde se encontram os túmulos de meus pais, para reconstruí-la".

6 O rei, junto de quem estava sentada a rainha, perguntou-me: "Quanto tempo durará tua viagem? Quando voltarás?". Ele consentiu que eu partisse, logo que lhe fixei certo prazo.

7 Prossegui: "Se o rei achar bom, que me deem missivas para os governadores de além do rio, a fim de que me deixem passar para Judá;

8 e outra carta para Asaf, o intendente da floresta real, para que ele me forneça a madeira para a viga das portas da fortaleza vizinha ao templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que eu habitar". O rei concordou com o meu pedido, porque a mão favorável de meu Deus estava comigo.

9 Fui ter com os governadores de além do rio e entreguei-lhes as cartas do rei. O rei também tinha enviado para mim alguns chefes militares e cavaleiros.

10 Mas, quando Sanabalat, o horonita, e Tobias, o servo amonita, foram informados disso, ficaram grandemente despeitados por ter chegado um homem que procurava o bem dos filhos de Israel.

11 Cheguei a Jerusalém e depois de ter passado ali três dias,

12 levantei-me durante a noite acompanhado de um pequeno grupo de homens, sem dizer a ninguém o que o meu Deus me tinha inspirado fazer por Jerusalém. Não tinha comigo outro animal senão aquele em que montava.

13 Saí à noite pela porta do Vale e dirigi-me à fonte do Dragão e à porta da Esterqueira. Verifiquei que as muralhas de Jerusalém estavam arruinadas e que as portas estavam consumidas pelo fogo.

14 Prossegui rumo à porta da Fonte e à piscina do rei; mas não havia ali lugar onde pudesse passar com a minha montaria.

15 Subi então à noite ao barranco, examinei a muralha, retomei em seguida o mesmo caminho e reentrei pela porta do Vale.

16 Os magistrados ignoravam aonde eu tinha ido e o que queria fazer. Até aquele momento, eu nada havia deixado trans­parecer, nem aos judeus, nem aos sacerdotes, nem aos homens importantes, nem aos magistrados, nem às demais pessoas do povo que se ocupavam dos trabalhos.

17 Disse-lhes então: "Vede a miséria em que estamos: Jerusalém devastada, suas portas consumidas pelo fogo. Vinde! Reconstruamos as muralhas da cidade e ponhamos termo a esta humilhante situação".

18 Contei-lhes em seguida como a mão de meu Deus havia protegido e narrei-lhes tudo o que me tinha dito o rei. Gritaram todos: "Vamos! Reconstruamos!". E com coragem puseram-se a trabalhar nessa boa obra.

19 Quando Sanabalat, o horonita, e To­bias, o servo amonita, bem como Gósen, o árabe, souberam disso, zombaram de nós e diziam num tom de desprezo: "Que estais fazendo? Quereis revoltar-vos contra o rei?".

20 Respondi-lhes: "O próprio Deus do céu é quem nos fará triunfar. Nós somos seus servos e vamos reconstruir. Quanto a vós, não tendes parte, nem direito, nem lembrança em Jerusalém".

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-05_19-25-13-