Jó 23

Jó

1 Então, Jó respondeu:

2 "Até agora me queixo com amargura;

a mão dele*23.2 Conforme a Septuaginta e a Versão Siríaca. O Texto Massorético traz a minha mão pesa por causa do meu gemido. é pesada, a despeito do meu gemido.

3 Quem dera eu soubesse onde encontrá-lo

e como ir à sua habitação!

4 Eu lhe apresentaria a minha causa

e encheria a minha boca de argumentos.

5 Estudaria o que ele me respondesse

e analisaria o que me dissesse.

6 Será que ele se oporia a mim com grande poder?

Não! Ele me daria atenção.*23.6 Ou ele não me faria acusações.

7 O homem íntegro poderia apresentar-lhe a sua causa;

eu seria liberto para sempre do meu juiz.

8 "Se, porém, vou para o oriente, lá ele não está;

se vou para o ocidente, não o encontro.

9 Quando ele está em ação no norte, não o enxergo;

quando vai para o sul, nem sombra dele eu vejo!

10 Mas ele conhece o caminho por onde ando;

se me puser à prova, aparecerei como o ouro.

11 Os meus pés seguiram de perto as pegadas dele;

mantive-me no seu caminho sem me desviar.

12 Não me afastei dos mandamentos dos seus lábios;

dei mais valor às palavras da sua boca

do que ao meu pão de cada dia.

13 "Mas ele é soberano!*23.13 Ou ele é um só; ou ainda ele é único. Quem o impedirá?

Ele faz o que quer.

14 Executa o seu decreto contra mim

e tem muitos outros planos semelhantes.

15 Por isso, fico apavorado diante dele;

pensar nisso me enche de medo.

16 Deus fez desmaiar o meu coração;

o Todo-poderoso*23.16 Hebraico: Shadai. causou-me pavor.

17 Contudo, não fui silenciado pela escuridão,

pelas densas trevas que cobrem o meu rosto.

Ο Ιώβ ζητάει να κριθεί η υπόθεσή του ενώπιον του Θεού

1 Ο Ιώβ αποκρίθηκε:

2 Μ’ όλο που προσπαθώ τους στεναγμούς μου να τους πνίξω,

δεν μπορώ στον εαυτό μου

να επιβληθώ.

3 Αχ, να ’ξερα το Θεό πού να τον βρω

και πώς κοντά στο θρόνο του

να φτάσω!

4 Τότε θα έφερνα το δίκιο μου μπροστά του,

θα γέμιζα το στόμα μου

μ’ επιχειρήματα.

5 Ήθελα να ’ξερα τι θα μου

αποκρινόταν·

να ’βλεπα σαν τι θα ’χε να μου πει.

6 Θα ’βαζε όλη του τη δύναμη να μ’ αντικρούσει;

Όχι· μόνο θα μ’ άκουγε με προσοχή.

7 Ξεκάθαρα μαζί του θα μιλούσα

σαν κάποιος που είναι άμεμπτος·

θα μου αναγνώριζε το δίκιο μου

κι αυτός ακόμα,

που ’ναι ο κριτής μου.

8 Αλλά πηγαίνω στην ανατολή

κι αυτός δεν είν’ εκεί·

στη δύση πάω, μα δεν τον βρίσκω.

9 Και τον γυρεύω στο βορρά, μα δεν μπορώ να τον ιδώ·

γυρνώ στο νότο

και δεν τον διακρίνω.

10 Κι όμως αυτός ξέρει το δρόμο

που βαδίζω εγώ·

κι όταν με δοκιμάσει θα με βρει

σαν καθαρό χρυσάφι.

11 Ακολουθώ πιστά τα βήματά του·

τις εντολές του τήρησα

χωρίς παρέκκλιση καμιά.

12 Δεν έφυγα μακριά απ’ τις προσταγές του·

τα λόγια του μες την καρδιά μου*μες την καρδιά μου. Η φρ. αποδόθηκε κατά τους Ο΄. τα ’κρυψα.

13 Ωστόσο αυτός, μονάχα αυτός αποφασίζει!

Ποιος τάχα θα του αντιταχθεί;

Αυτό που επιθυμεί, αυτό και κάνει.

14 Θα εκπληρώσει ό,τι αποφάσισε για μένα

κι ακόμα τόσα σχέδια που μου ’χει φυλαγμένα.

15 Γι’ αυτό με παραλύει η παρουσία του

κι όσο το συλλογίζομαι

πιότερο τον φοβάμαι.

16 Ο Θεός μού πήρε την απαντοχή μου,

η δύναμή του με τρομοκρατεί.

17 Αυτός μ’ εξουθενώνει, όχι το σκότος,

κι ας είναι γύρω μου πυκνό

και δεν μπορώ να δω.