Jó 7

1 "Não é pesado o labor do homem na terra?

Não são os seus dias como os de um assalariado?

2 Como o escravo que anseia pelas sombras do entardecer,

ou como o assalariado que espera ansioso pelo pagamento,

3 assim me deram meses de ilusão

e me destinaram noites de desgraça.

4 Quando me deito, fico pensando:

‘Quanto vai demorar para eu me levantar?’.

A noite se arrasta, e eu fico me virando na cama

até o amanhecer.

5 O meu corpo está coberto de vermes e cascas de ferida;

a minha pele está rachada e vertendo pus.

6 "Os meus dias correm mais depressa que a lançadeira do tecelão

e chegam ao fim sem nenhuma esperança.

7 Lembra-te, ó Deus, de que a minha vida não passa de um sopro;

de que os meus olhos jamais tornarão a ver a felicidade.

8 Os olhos de quem agora me vê nunca mais me enxergarão;

o teu olhar estará sobre mim, mas já não existirei.

9 Como a nuvem se esvai e desaparece,

assim quem desce à sepultura*7.9 Hebraico: Sheol. Essa palavra também pode ser traduzida por profundezas ou morte. não retorna.

10 Nunca mais voltará ao seu lar;

a sua habitação nunca mais o conhecerá.

11 "Por isso, não me calo.

Na aflição do meu espírito, desabafarei;

na amargura da minha alma, farei as minhas queixas.

12 Sou eu o mar, ou uma serpente marinha,

para que me ponhas sob guarda?

13 Quando penso que a minha cama me consolará

e que o meu leito aliviará a minha queixa,

14 mesmo aí me assustas com sonhos

e me aterrorizas com visões.

15 É melhor ser estrangulado e morrer

do que continuar vivendo neste meu corpo;

16 sinto desprezo pela minha vida!

Não desejo viver para sempre;

deixa-me em paz, pois os meus dias não têm sentido.

17 "Que é o homem,

para que lhe dês importância e atenção,

18 para que o examines a cada manhã

e o proves a cada instante?

19 Nunca desviarás de mim o teu olhar?

Nunca me deixarás a sós nem por um instante?

20 Se pequei, que mal te causei, ó tu, que vigias os homens?

Por que me tornaste o teu alvo?

Acaso tornei-me um fardo para ti?*7.20 Conforme poucos manuscritos do Texto Massorético, uma antiga tradição dos escribas hebreus e a Septuaginta; muitos manuscritos do Texto Massorético trazem tornei-me um fardo para mim mesmo.

21 Por que não perdoas as minhas ofensas

e não apagas os meus pecados?

Pois logo me deitarei no pó;

tu me procurarás, mas já não existirei".

Ο Ιώβ παραπονείται στο Θεό

1 Τάχα του ανθρώπου η ζωή πάνω στη γη

δεν είναι μια υποχρεωτική θητεία;

Οι μέρες του δεν είναι μέρες μισθωτού;

2 Ο δούλος λαχταρά λίγη σκιά,

ο κάθε εργάτης το μισθό του περιμένει.

3 Έτσι κι εγώ μήνες και μήνες

πέρασα δίχως νόημα,

νύχτες ατέλειωτες

γεμάτες πόνο.

4 Πλαγιάζω για να κοιμηθώ και σκέφτομαι

πότε να σηκωθώ·

κι η νύχτα δεν τελειώνει·

ως την αυγή στριφογυρνάω άυπνος.

5 Σκουλήκια και κατάξερες πληγές

σκεπάζουνε το σώμα μου·

το δέρμα μου σκίζεται και πυορροεί.

6 Οι μέρες μου τρέχουν πιο γρήγορα

κι απ’ τη σαΐτα του αργαλειού·

φεύγουν και χάνονται χωρίς καμιά ελπίδα.

7 Θυμήσου, Κύριε, πως η ζωή μου

είναι μονάχα μια πνοή,

τα μάτια μου δεν πρόκειται

να ξαναδούν την ευτυχία.

8 Τα μάτια που με βλέπανε δε θα με ξαναδούν.

τα μάτια σου θα με ζητούν,

μα εγώ δε θα υπάρχω.

9 Όπως το σύννεφο σκορπάει και χάνεται,

έτσι κι όποιος στον άδη κατεβαίνει

δεν ανεβαίνει πια·

10 σπίτι του δεν ξανάρχεται

κι ο τόπος του δεν τον αναγνωρίζει.

11 Λοιπόν δε θα κρατήσω

κι άλλο κλειστό το στόμα μου·

μέσ’ απ’ την αγωνία της καρδιάς μου θα μιλήσω,

μέσ’ απ’ την πίκρα της ψυχής μου θα παραπονεθώ.

12 Τι είμ’ εγώ; Θάλασσα ή κήτος θαλασσινό

και μου ’βαλες φρουρά;*Πιθανώς η παρομοίωση του Ιώβ αναφέρεται σε αρχαίες παραδόσεις της ανατολής περί δημιουργίας, κατά τις οποίες ο δημιουργός θεός, αφού νίκησε τη Θάλασσα και το θαλάσσιο Κήτος τα έβαλε στη φυλακή για να μην ξανακάνουν κακό (πρβλ. κεφ. 38:8-11· Ησ 27:1· Ψλ 74:13).

13 Εκεί που λέω πως θα μ’ ανακουφίσει το κρεβάτι μου

και πως το στρώμα μου τον πόνο μου θα τον πραΰνει,

14 εσύ με εφιάλτες με φοβίζεις

και με τρομάζεις με οράματα.

15 Έτσι έχω προτιμότερο τον απαγχονισμό,

καλύτερο το θάνατο παρά τον πόνο.

16 Απαύδησα! Δεν πρόκειται να ζήσω εγώ αιώνια.

Παράτησέ με! Μια πνοή είν’ η ζωή μου όλη κι όλη.

17 Τι είναι ο άνθρωπος

που τόσο να τον λογαριάζεις

και τόση να του δίνεις προσοχή;

18 Κάθε πρωί να σκύβεις πάνω του

και να τον δοκιμάζεις

κάθε στιγμή;

19 Πότε θα σταματήσεις να με παρακολουθείς,

και θα μ’ αφήσεις να καταπιώ το σάλιο μου;

20 Αν έσφαλα χωρίς να το γνωρίζω,

εσένα σε τι σ’ έβλαψα, το φύλακα του ανθρώπου;

Γιατί μ’ έβαλες στόχο σου;

Τόσο σου είμαι βάρος;

21 Την αμαρτία μου να συγχωρήσεις δεν μπορείς;

την ανομία μου να σβήσεις;

Αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα

κι αν με γυρεύεις, δε θα υπάρχω πια.