Jó 10

1 "A minha vida só me dá desgosto;

por isso, darei vazão à minha queixa

e me expressarei com a alma amargurada.

2 Direi a Deus: ‘Não me condenes;

revela-me que acusações tens contra mim’.

3 Tens prazer em oprimir-me,

em rejeitar a obra das tuas mãos,

enquanto sorris para o plano dos ímpios?

4 Acaso tens olhos humanos?

Enxergas como os mortais?

5 Acaso são os teus dias como os do mortal,

ou são os teus anos de vida como os do homem,

6 para que investigues a minha iniquidade

e vasculhes o meu pecado?

7 Sabes muito bem que não sou culpado

e que ninguém pode livrar-me das tuas mãos.

8 "Foram as tuas mãos que me formaram e me fizeram;

agora te voltaste para destruir-me.*10.8 Ou e agora me destruíste completamente.

9 Lembra-te de que me moldaste como o barro;

e agora me farás voltar ao pó?

10 Acaso não me despejaste como leite

e não me coalhaste como queijo?

11 Não me vestiste de pele e carne

e não me juntaste com ossos e tendões?

12 Deste-me vida e foste bondoso para comigo

e na tua providência cuidaste do meu espírito.

13 "Mas algo escondeste no teu coração,

e sei que era isso que tinhas em mente.

14 Se eu pecasse, estarias me observando

e não deixarias a minha ofensa impune.

15 Se eu fosse culpado, ai de mim!

Mesmo sendo inocente, não posso erguer a cabeça,

pois estou dominado pela vergonha

e afogado na*10.15 Ou e consciente da. minha aflição.

16 Se ergo a cabeça,

tu me caças como um leão

e, de novo, manifestas

contra mim o teu grande poder.

17 Apresentas novas testemunhas contra mim

e contra mim aumentas a tua ira;

os teus exércitos atacam-me em batalhões sucessivos.

18 "Então, por que me fizeste sair do ventre?

Eu preferia ter morrido antes que alguém pudesse ver-me.

19 Quem dera eu jamais tivesse existido,

ou fosse levado direto do ventre para a sepultura!

20 Já não estão no fim os meus poucos dias?

Afasta-te de mim, para que eu tenha um instante de alegria,

21 antes que eu vá para nunca mais voltar,

para a terra de escuridão e densas trevas,*10.21 Ou e trevas da morte; também no versículo 22.

22 para a terra das sombras mais tenebrosas,

terra das mais densas trevas e caos,

onde até mesmo a luz é como a escuridão".

Παράπονο του Ιώβ για την κατάστασή του

1 Σιχάθηκα τη ζωή μου·

και το παράπονό μου δε διστάζω να το πω,

μέσ’ απ’ την πίκρα της ψυχής μου να μιλήσω.

2 Λέω στο Θεό: «Μη με καταδικάσεις!

Δείξε μου, για ποιο πράγμα με κατηγορείς.

3 Υπάρχει λόγος να με βασανίζεις;

Να ’χεις στην καταφρόνια το έργο που δημιούργησες

και να ευνοείς τα σχέδια των ασεβών;

4 Ανθρώπινα είν’ τα μάτια σου;

Βλέπεις κι εσύ καθώς οι ανθρώποι βλέπουν;

5 Είν’ η ζωή σου σαν του ανθρώπου λιγοστή,

τα χρόνια σου σαν τα δικά του χρόνια,

6 και ψάχνεις συνεχώς

να βρεις την ανομία μου,

και ερευνάς ν’ ανακαλύψεις κάθε μου αμαρτία;

7 Αφού καλά το ξέρεις πως δεν είμαι ένοχος

και πως κανένας δεν μπορεί

από τα χέρια σου να με γλιτώσει.

8 »Τα χέρια τα δικά σου με σχημάτισαν

και μ’ έπλασαν·

και τώρα αυτά τα ίδια σου τα χέρια

ζητάνε να με καταστρέψουν;

9 Θυμήσου, σε παρακαλώ, πως από χώμα μ’ έπλασες·

και τώρα θέλεις πάλι να με κάνεις χώμα;

10 Καθώς το γάλα μ’ έχυσες,

και με σχημάτισες έτσι όπως πήζουν το τυρί.

11 Με ύφανες με κόκαλα και τένοντες

και μ’ έντυσες με σάρκα και με δέρμα.

12 Ζωή μού χάρισες και σταθερή αγάπη,

και στη ζωή με κράτησε η φροντίδα σου.

13 Μα τώρα ξέρω τι σχεδίαζες για μένα

και τι κρυφά λογάριαζες:

14 Αν αμαρτήσω, να με πιάσεις

και να μη συγχωρήσεις την παρανομία μου.

15 Αλίμονό μου αν είμαι ένοχος!

Κι αν είμαι αθώος πάλι δεν τολμώ

να υψώσω το κεφάλι.

Ταλαίπωρος εγώ

και καταντροπιασμένος!

16 Αν κάνω να σηκώσω το κεφάλι,

σαν το λιοντάρι με κυνηγάς

και με συνθλίβεις

με την περισσευούμενή σου δύναμη.

17 Έχεις πάντα εναντίον μου καινούριους μάρτυρες,

η οργή σου πάνω μου ολοένα και πληθαίνει·

μου επιτίθεσαι με νέες συμφορές.

18 »Γιατί απ’ τη μήτρα μ’ άφησες να βγω;

Θα πέθαινα και δε θα μ’ είχε δει

ανθρώπου μάτι.

19 Θα ’τανε σαν να μην υπήρξα,

κι απ’ τη κοιλιά στον τάφο μου

θα ’χα μεταφερθεί.

20 Λίγη μου μένει πια ζωή.

Πάρε από μένα τις ταλαιπωρίες

κι άσε με λίγη ανάπαυση να βρω,

21 πριν πάω εκεί απ’ όπου πια δε θα γυρίσω,

στου σκοταδιού τη χώρα και της σκιάς,

22 στη χώρα όπου βαθύτατο σκοτάδι βασιλεύει και σύγχυση,

όπου ακόμα και το φως

είναι σαν το σκοτάδι!»