Publicidade

Jó 14

1 "Como é frágil o ser humano!

Sua vida é breve e cheia de aflições.

2 Como uma flor, nasce e depois murcha;

como uma sombra passageira, some depressa.

3 É preciso que vigies uma criatura tão frágil

e exijas que te preste contas?

4 Quem pode extrair pureza de algo impuro?

Ninguém!

5 Estabeleceste a extensão de nossa vida;

sabes quantos meses viveremos,

e não recebemos nem um dia a mais.

6 Portanto, dá-nos sossego, deixa-nos descansar!

Somos como trabalhadores braçais;

permite que terminemos nosso trabalho em paz.

7 "Até mesmo uma árvore tem mais esperança,

pois, se for cortada, voltará a brotar e dar novos ramos.

8 Ainda que as raízes tenham envelhecido na terra

e o tronco esteja podre,

9 com o cheiro da água, voltará a brotar

e dar ramos, como uma planta nova.

10 "Mas, quando as pessoas morrem, perdem as forças;

dão o último suspiro e, depois, onde estão?

11 Como a água evapora do lago

e o rio desaparece na seca,

12 são colocadas no túmulo e não voltam a se levantar.

Até que os céus deixem de existir, não acordarão;

não serão despertadas de seu sono.

13 "Quem dera tu me escondesses na sepultura

e me esquecesses ali até tua ira passar!

Quem dera me desses um tempo de descanso,

para que só então te lembrasses de mim!

14 Podem os mortos voltar a viver?

Assim eu teria esperança durante todos os meus anos de luta

e aguardaria a libertação que a morte traz.

15 Tu chamarias, e eu responderia;

tu ansiarias por mim, a obra de tuas mãos.

16 Assim, tu protegerias meus passos,

em vez de vigiares meus pecados.

17 Meus pecados seriam fechados num saco,

e tu cobririas minha culpa.

18 "Em vez disso, assim como os montes desmoronam

e as rochas caem de onde estão,

19 como a água desgasta as pedras

e as enchentes arrastam a terra,

tu destróis a esperança do ser humano.

20 Tu prevaleces sempre sobre ele, e ele se vai;

tu o desfiguras na morte e o mandas embora.

21 Não sabe se os filhos crescerão com honra

ou afundarão no esquecimento.

22 Ele sofre sua própria dor

e lamenta apenas por si mesmo".

Copyright© 2017 por Editora Mundo Cristão. Todos os direitos reservados em língua portuguesa. A Nova Versão Transformadora (NVT) e seu logotipo são marcas registradas. Usados com permissão.

1 Ανθρωπος γεγεννημενος εκ γυναικος ειναι ολιγοβιος και πληρης ταραχης·2 αναβλαστανει ως ανθος και κοπτεται· φευγει ως σκια και δεν διαμενει.3 Και επι τοιουτον ανοιγεις τους οφθαλμους σου, και με φερεις εις κρισιν μετα σου;4 Τις δυναται να εξαγαγη καθαρον απο ακαθαρτου; ουδεις.5 Επειδη αι ημεραι αυτου ειναι προσδιωρισμεναι, ο αριθμος των μηνων αυτου ευρισκεται παρα σοι, και συ εθεσας τα ορια αυτου, και δεν δυναται να υπερβη αυτα,6 αποστρεψον απ' αυτου, δια να ησυχαση, εωσου χαιρων εκπληρωση ως μισθωτος την ημεραν αυτου.7 Διοτι περι του δενδρου, εαν κοπη, ειναι ελπις οτι θελει αναβλαστησει, και οτι ο τρυφερος αυτου βλαστος δεν θελει εκλειψει.8 Και αν η ριζα αυτου παλαιωθη εν τη γη και ο κορμος αυτου αποθανη εν τω χωματι,9 ομως δια της οσμης του υδατος θελει αναβλαστησει και θελει εκβαλει κλαδους ως νεοφυτον.10 Αλλ' ο ανθρωπος αποθνησκει και παρερχεται· και ο ανθρωπος εκπνεει, και που ειναι;11 Καθως τα υδατα εκλειπουσιν εκ της θαλασσης και ο ποταμος στειρευει και ξηραινεται,12 ουτως ο ανθρωπος, αφου κοιμηθη, δεν ανισταται· εωσου οι ουρανοι μη υπαρξωσι, δεν θελουσιν εξυπνησει, και δεν θελουσιν εγερθη εκ του υπνου αυτων.13 Ειθε να με εκρυπτες εν τω ταφω, να με εσκεπαζες εωσου παρελθη η οργη σου, να προσδιωριζες εις εμε προθεσμιαν, και τοτε να με ενθυμηθης14 Εαν αποθανη ο ανθρωπος, θελει αναζησει; πασας τας ημερας της εκστρατειας μου θελω περιμενει, εωσου ελθη η απαλλαγη μου.15 Θελεις καλεσει, και εγω θελω σοι αποκριθη· θελεις επιβλεψει εις το εργον των χειρων σου.16 Διοτι τωρα αριθμεις τα διαβηματα μου· δεν παραφυλαττεις τας αμαρτιας μου;17 Η παραβασις μου ειναι επεσφραγισμενη εν βαλαντιω, και επισημειονεις την ανομιαν μου.18 Βεβαιως το μεν ορος πιπτον εξουδενουται, ο δε βραχος μετακινειται απο του τοπου αυτου.19 Τα υδατα τρωγουσι τας πετρας· αι πλημμυραι αυτων παρασυρουσι το χωμα της γης· ουτω συ καταστρεφεις την ελπιδα του ανθρωπου,20 υπερισχυεις παντοτε εναντιον αυτου, και αυτος παρερχεται· μεταβαλλεις την οψιν αυτου και αποπεμπεις αυτον.21 Οι υιοι αυτου υψουνται, και αυτος δεν εξευρει· και ταπεινουνται, και αυτος δεν εννοει ουδεν περι αυτων.22 Μονον η σαρξ αυτου επ' αυτου θελει πονει, και η ψυχη αυτου εν αυτω θελει πενθει.

Veja também

Publicidade
Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-04-20_11-41-06-