1 Em outra visão, o Senhor Soberano me mostrou um cesto cheio de frutas maduras 2 e perguntou: "Amós, o que você vê?".

Respondi: "Um cesto cheio de frutas maduras".

Então o Senhor disse: "Assim como essas frutas, o povo de Israel já está maduro; não voltarei a adiar seu castigo. 3 Naquele dia, os cânticos no templo se transformarão em lamentos. Haverá cadáveres espalhados por toda parte, e serão levados em silêncio para fora da cidade. Eu, o Senhor Soberano, falei!".

4 Ouçam isto, vocês que roubam dos pobres

e oprimem os necessitados!

5 Não veem a hora de o sábado acabar

e as festas religiosas terminarem

para que voltem a fazer negócios.

Usam medidas falsas para medir o trigo

e enganam o comprador com balanças desonestas.

6 Misturam o trigo que vendem

com palha varrida do chão.

Escravizam os pobres por uma moeda de prata

ou um par de sandálias.

7 O Senhor, a Glória de Israel,

jurou por seu próprio nome:

"Jamais esquecerei

tudo que vocês fizeram!

8 A terra tremerá por causa de suas maldades,

e todos que nela habitam lamentarão.

A terra se levantará como o Nilo, o rio do Egito, na época das enchentes;

ela se erguerá e depois afundará.

9 "Naquele dia", diz o Senhor Soberano,

"farei o sol se pôr ao meio-dia

e em plena luz do dia escurecerei a terra.

10 Transformarei suas festas em tempos de lamento

e seus cânticos, em canções fúnebres.

Vocês se vestirão de luto

e rasparão a cabeça,

como se seu único filho tivesse morrido;

será um dia de muita amargura!

11 "Está chegando o tempo", diz o Senhor Soberano,

"em que enviarei fome sobre a terra,

não fome de pão nem sede de água,

mas de ouvir as palavras do Senhor.

12 As pessoas andarão sem rumo, de mar em mar

e de um extremo ao outro,

em busca da palavra do Senhor,

mas não a encontrarão.

13 Naquele dia, moças belas e rapazes fortes

desmaiarão de sede.

14 E aqueles que juram pelos ídolos de Samaria,

que fazem juramentos em nome do deus de Dã

e votos em nome do deus de Berseba,

todos eles cairão

e nunca mais se levantarão."

1 Viešpats Dievas parodė man tokį reginį: štai pintinė prinokusių vaisių.2 Jis klausė: "Amosai, ką matai?" Aš atsakiau: "Pintinę prinokusių vaisų". Tada Viešpats tarė man: "Atėjo galas mano tautai, Izraeliui; daugiau jos nebepasigailėsiu.3 Giesmės šventykloje virs raudojimu,­sako Viešpats Dievas.­Bus gausu lavonų, juos išmes tylėdami".4 Klausykite, kurie praryjate beturtį ir pražudote krašto vargšus,5 sakydami: "Kada baigsis jaunas mėnulis ir galėsime parduoti javus? Kada baigsis sabatas ir galėsime pasiūlyti kviečius? Kada galėsime sumažinti saiką, padidinti svorį ir apgaudinėti neteisingomis svarstyklėmis?6 Mes pirksime vargšą už sidabrą, beturtį už porą sandalų, pelus parduosime kviečių vietoje".7 Viešpats prisiekė Jokūbo pasididžiavimu: "Niekados nepamiršiu jų darbų!"8 Ar dėl to neturėtų sudrebėti žemė ir liūdėti visi jos gyventojai? Ji pakils, patvins ir vėl atslūgs kaip Egipto upė.9 Viešpats Dievas sako: "Ir atsitiks tą dieną, kad saulė nusileis vidudienį ir šviesi diena taps naktimi.10 Aš paversiu jūsų iškilmes į gedulą, giesmes į raudas. Užvilksiu visiems ašutines, plikai nuskusiu galvas, padarysiu jus lyg gedinčius vienintelio sūnaus. Jūsų galas bus karti diena.11 Ateina dienos,­sako Viešpats,­ kai Aš siųsiu badą šaliai: ne duonos badą ir ne vandens troškulį, bet Viešpaties žodžio.12 Tada jie klajos nuo jūros iki jūros ir lakstys nuo šiaurės iki rytų, ieškodami Viešpaties žodžio, bet neras.13 Tą dieną alps iš troškulio gražios mergaitės ir jaunuoliai,14 kurie prisiekia Samarijos nuodėme ir sako: ‘Tikrai gyvas dievas Dano mieste ir išgelbėtojas Beer Šeboje!’ Jie kris ir nebeatsikels".