1 तेखअ रहैऊअ तेऊ स्वर्ग दूतै मुखा पाणीं तेता लै बोला तै ज़िन्दगी दैणैं आल़अ पाणीं। सह पाणीं त शिश्शै ज़िहअ आर-पार शुझणैं आल़अ। तेऊ पाणींए सोबल़ ती परमेशरे राज़गाद्दी का लागी दी ज़ुंण मिम्मूंए राज़गाद्दी बी आसा। 2 नदी थिई नगरी मांझ़ा-मांझ़ी लागी दी बगदी अर तेते बाढा बाती तै बूट लागै दै ज़ुंण ज़िन्दगी दैआ। तिंयां थिऐ इहै बूट कि तेथ लागा तै सारी साला बारा रंगे फल़ अर हर भिन्नैं लागा तै होरी-होरी रंगे फल़। तेते पाच तै दुआई ज़ेता करै पृथूई दी संसारे सोभी लोगे बमारी हआ ती ठीक।
3 तेखअ निं कधू फिटक हणअ अर परमेशर अर मिम्मूंए राज़गाद्दी हणीं तैहा नगरी। तेऊए दास करनी तेऊए च़ाकरी।
4 परमेशर भाल़णअ तिन्नां मुंहां सम्हनै अर तिन्नें माथै हणअ तेऊओ नाअं लिखअ द। 5 तेखअ निं कधि राच पल़णीं। ज़ुंण लोग तिधी रहा तिन्नां निं प्रैश्शै लै दीऐ ज़ाल़णे ज़रुरत आथी। नां तिन्नां प्रैश्शै लै सुरज़े ज़रुरत आथी। किल्हैकि तिधी आसा परमेशर आप्पै ज़ुंण लोगा लै प्रैश्शअ दैआ। तेखअ ज़ुंण लोग तिधी रहा तिन्नां करनअ जुगै-जुगै राज़।