หมายสำคัญแก่โมเสส
1 โมเสสตอบว่า "จะทำอย่างไรถ้าพวกเขาไม่เชื่อและไม่ฟังข้าพเจ้า แล้วพูดว่า ‘พระยาห์เวห์ไม่ได้ปรากฏแก่เจ้า’ "
2 พระยาห์เวห์จึงบอกกับเขาว่า "อะไรอยู่ในมือของเจ้า"
โมเสสตอบว่า "ไม้เท้า"
3 พระยาห์เวห์พูดว่า "จงโยนไม้เท้าลงบนพื้น"
โมเสสจึงโยนลงไป ไม้เท้าก็กลายเป็นงู โมเสสวิ่งหลบงูนั้น 4 แล้วพระยาห์เวห์พูดกับเขาว่า "จงยื่นมือออกไปจับหางงูนั้นไว้" ดังนั้นโมเสสจึงยื่นมือออกจับงูไว้ และงูนั้นก็กลายเป็นไม้เท้าในมือของเขา 5 พระยาห์เวห์พูดว่า "จงทำอย่างนี้ แล้วพวกเขาจะเชื่อว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา คือพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบได้ปรากฏแก่เจ้า"
6 แล้วพระยาห์เวห์พูดว่า "จงเอามือสอดเข้าไปในเสื้อคลุม" เมื่อโมเสสทำเช่นนั้นแล้วชักมือออกมา ผิวหนังก็กลายเป็นโรคเรื้อน4:6 คำภาษาฮีบรูสำหรับ โรคเรื้อน อาจหมายถึง โรคผิวหนังต่างๆ ไม่จำเป็นต้องหมายถึงโรคเรื้อนเท่านั้นขาวเหมือนหิมะ
7 พระองค์พูดว่า "จงเอามือสอดกลับเข้าไปในเสื้อคลุม" เมื่อโมเสสทำตามและชักมือออกมา มือของเขาก็กลับเป็นปกติ
8 จากนั้นพระยาห์เวห์พูดว่า "หากเขาไม่เชื่อหรือไม่สนใจหมายสำคัญอย่างแรก เขาอาจเชื่ออย่างที่สอง 9 แต่หากพวกเขาไม่เชื่อหมายสำคัญทั้งสองนี้หรือไม่ยอมฟังเจ้า จงตักน้ำจากแม่น้ำไนล์มาเทลงบนพื้นแห้ง น้ำที่เจ้าเอามาจากแม่น้ำจะกลายเป็นเลือดบนพื้นดิน"
10 โมเสสพูดกับพระยาห์เวห์ว่า "โปรดอภัยเถิดพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าพูดไม่เก่ง ไม่ว่าจะในอดีตหรือตั้งแต่พระองค์พูดกับผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าพเจ้าเป็นคนพูดไม่คล่องและพูดช้า"
11 พระยาห์เวห์พูดกับเขาว่า "ใครสร้างปากมนุษย์ ใครทำให้เขาหูหนวกหรือเป็นใบ้ ใครทำให้เขามองเห็นหรือตาบอด ไม่ใช่เราผู้เป็นพระยาห์เวห์หรือ 12 บัดนี้จงไปเถิด เราจะช่วยและสอนเจ้าว่าควรพูดอะไร"
13 แต่โมเสสตอบว่า "โปรดอภัยผู้รับใช้ของพระองค์เถิดพระยาห์เวห์ ขอส่งคนอื่นไปเถิด"
14 พระยาห์เวห์โกรธโมเสสและพูดว่า "อาโรนคนเลวีพี่ชายของเจ้าล่ะ เรารู้ว่าเขาพูดเก่ง เขากำลังมาที่นี่เพื่อพบเจ้า และจะดีใจมากเมื่อเห็นเจ้า 15 เจ้าจะต้องพูดกับเขา และบอกเขาว่าควรพูดอะไร เราจะช่วยให้เจ้าทั้งสองพูดได้ดีและจะสอนเจ้าว่าควรทำอะไรบ้าง 16 เขาจะพูดกับประชาชนแทนเจ้า เขาจะเป็นเหมือนปากของเจ้า ส่วนเจ้าจะเป็นเหมือนพระเจ้าสำหรับเขา 17 แต่เจ้าจงเอาไม้เท้าในมือของเจ้าอันนี้ไปด้วย เพื่อจะได้ใช้แสดงหมายสำคัญ"
โมเสสกลับสู่อียิปต์
18 โมเสสจึงกลับไปหาเยโธรพ่อตาของเขาและกล่าวว่า "ข้าพเจ้าขอกลับไปหาชนชาติของข้าพเจ้าในอียิปต์ ไปดูว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่"
เยโธรตอบว่า "ไปเถิด พ่ออวยพรให้เจ้าไปดี"
19 พระยาห์เวห์พูดกับโมเสสที่มีเดียนว่า "จงกลับไปอียิปต์เพราะพวกที่ต้องการฆ่าเจ้านั้นตายหมดแล้ว" 20 ดังนั้นโมเสสจึงพาภรรยาและพวกลูกชายของเขาขึ้นลาและออกเดินทางกลับไปอียิปต์ เขาถือไม้เท้าของพระเจ้าไปด้วย
21 พระยาห์เวห์พูดกับโมเสสว่า "เมื่อเจ้ากลับไปถึงอียิปต์ เจ้าต้องทำการอัศจรรย์ทุกอย่างต่อหน้าฟาโรห์ตามฤทธิ์เดชที่เราให้ไว้แก่เจ้า แต่เราจะทำให้ฟาโรห์ใจแข็งไม่ยอมปล่อยพวกประชาชนไป 22 แล้วเจ้าจงบอกฟาโรห์ว่า ‘พระยาห์เวห์กล่าวดังนี้ว่า อิสราเอลเป็นลูกหัวปีของเรา 23 และเราบอกเจ้าว่า "จงปล่อยลูกของเราไป เพื่อเขาจะได้นมัสการเรา" แต่เจ้าปฏิเสธไม่ยอมให้เขาไป ดังนั้นเราจะฆ่าลูกหัวปีของเจ้า’ "
24 ตรงที่พักระหว่างทาง พระยาห์เวห์มาพบโมเสส4:24 ภาษาฮีบรูว่า เขาและจะฆ่าเขา 25 แต่ศิปโปราห์เอามีดหินคมเฉือนหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศลูกชายของตน และเอาไปแตะเท้าของโมเสส4:25 ความหมายของวลีภาษาฮีบรูไม่สามารถระบุได้แน่ชัด เธอกล่าวว่า "ท่านเป็นเจ้าบ่าวแห่งโลหิตต่อดิฉัน" 26 ดังนั้นพระยาห์เวห์จึงละโมเสสไป (ครั้งนั้นที่เธอกล่าวว่า "เจ้าบ่าวแห่งโลหิต" หมายถึงการเข้าสุหนัต)
27 พระยาห์เวห์พูดกับอาโรนว่า "จงไปพบโมเสสในถิ่นทุรกันดาร" ดังนั้นอาโรนจึงไปพบโมเสสที่ภูเขาของพระเจ้าและจูบเขา 28 โมเสสเล่าให้อาโรนฟังถึงทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ส่งเขามาให้พูด และหมายสำคัญทุกอย่างที่พระองค์สั่งให้เขาทำ
29 โมเสสกับอาโรนจึงเรียกประชุมผู้อาวุโสทั้งหมดของชาวอิสราเอล 30 และอาโรนแจ้งให้พวกเขารู้ทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์พูดกับโมเสส โมเสสได้ทำหมายสำคัญต่อหน้าประชาชนด้วย 31 พวกเขาจึงเชื่อ และเมื่อได้ยินว่าพระยาห์เวห์ห่วงใย และเห็นความทุกข์ลำเค็ญของพวกเขา พวกเขาจึงกราบลงนมัสการ
/images/a/a0208299-6f37-40a0-66e1-2576b9435f00)
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)