1 จากนั้นคนอิสราเอลทั้งหมดจากดานจดเบเออร์เชบาและจากดินแดนกิเลอาด มาชุมนุมต่อหน้าพระยาห์เวห์ที่มิสปาห์อย่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน 2 บรรดาผู้นำเผ่าต่างๆ ของคนอิสราเอลทั้งหมดเข้าประจำที่ในชุมนุมชนของพระเจ้า มีทหารสี่แสนคนถือดาบครบมือ 3 (คนเผ่าเบนยามินได้ยินว่าชาวอิสราเอลทุกเผ่าได้ขึ้นไปยังมิสปาห์) แล้วชาวอิสราเอลกล่าวว่า "จงเล่าให้เราฟังว่าเรื่องเลวร้ายนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร"
4 ดังนั้นชายเลวีสามีของหญิงที่ถูกฆ่ากล่าวว่า "ข้าพเจ้ากับภรรยาน้อยมาค้างคืนที่กิเบอาห์ในเขตเบนยามิน 5 คืนนั้นชาวกิเบอาห์มาล้อมบ้าน คิดจะฆ่าข้าพเจ้า พวกเขาข่มขืนภรรยาน้อยของข้าพเจ้าจนตาย 6 ข้าพเจ้าจึงฟันร่างของเธอเป็นสิบสองท่อน ส่งแต่ละท่อนไปยังแต่ละเขตแดนที่เป็นมรดกของคนอิสราเอล เพราะว่าคนพวกนั้นได้อุกอาจทำสิ่งเลวทรามต่ำช้านี้ในอิสราเอล 7 บัดนี้พวกท่านชาวอิสราเอล โปรดพูดมาและบอกข้าพเจ้าว่าท่านจะตัดสินใจทำอะไร"
8 คนทั้งหมดก็ลุกขึ้นตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า "พวกเราจะไม่ยอมกลับบ้านสักคน จะไม่มีพวกเราแม้แต่คนเดียวกลับไปบ้านของตน 9 เราจะจัดการกับกิเบอาห์ดังนี้คือ เราจะขึ้นไปต่อสู้กับกิเบอาห์ตามการชี้นำของสลากที่จับได้ 10 เราจะคัดเอาชายสิบคนจากทุกร้อยคนของทุกเผ่าในอิสราเอล และร้อยคนจากพันคน และพันคนจากหมื่นคนให้เป็นกองกำลังคอยส่งเสบียงให้กองทัพ และเมื่อกองทัพมาถึงกิเบอาห์ในเบนยามินก็จะเข้าทำลายกิเบอาห์ ให้สาสมกับการกระทำอย่างอุกอาจที่ทำในอิสราเอลครั้งนี้" 11 ดังนั้นชาวอิสราเอลทั้งปวงจึงชุมนุมและผนึกกำลังเป็นหนึ่งเดียวเข้าสู้กับเมืองนั้น
12 เผ่าต่างๆ ของคนอิสราเอลส่งผู้สื่อสารไปทั่วเขตแดนเบนยามินและแจ้งว่า "จะว่าอย่างไรกับอาชญากรรมอันชั่วร้ายที่เกิดขึ้นในหมู่พวกท่าน 13 จงมอบตัวผู้กระทำผิดจากกิเบอาห์มาให้เราประหาร เพื่อขจัดมลทินชั่วร้ายจากคนอิสราเอล"
แต่ชาวเบนยามินไม่ฟังพี่น้องชาวอิสราเอล 14 พวกเขามาจากเมืองต่างๆ ของตน มารวมตัวกันที่กิเบอาห์เพื่อสู้รบกับชาวอิสราเอล 15 ชาวเบนยามินระดมพลดาบ 26,000 คนจากเมืองต่างๆ ของเขาอย่างรวดเร็ว มาสมทบกับชาย 700 คนที่คัดเลือกมาจากกิเบอาห์ 16 ในจำนวนทหารเหล่านี้มี 700 คนซึ่งเป็นนักเหวี่ยงสลิงถนัดซ้าย แต่ละคนสามารถเหวี่ยงก้อนหินใส่เส้นผมเส้นเดียวโดยไม่พลาด
17 ส่วนคนอิสราเอล ไม่นับคนเบนยามิน มีพลดาบ 400,000 คน ทุกคนพร้อมทำศึก
18 ชาวอิสราเอลไปยังเบธเอลและถามพระเจ้าว่า "ควรให้เผ่าใดออกไปรบกับเผ่าเบนยามินก่อน"
พระยาห์เวห์ตอบว่า "ให้ยูดาห์ไปก่อน"
19 รุ่งขึ้นชาวอิสราเอลยกมาตั้งค่ายใกล้กิเบอาห์ 20 ชาวอิสราเอลออกมาเพื่อสู้รบกับชาวเบนยามินและตั้งทัพเผชิญหน้ากันที่กิเบอาห์ 21 ชาวเบนยามินออกมาจากกิเบอาห์และฆ่าชาวอิสราเอลไป 22,000 คนในการรบวันนั้น 22 แต่ชาวอิสราเอลให้กำลังใจกันและกัน และออกมาตั้งแนวรบที่เดิมเช่นวันก่อน 23 ชาวอิสราเอลขึ้นมาร่ำไห้ต่อหน้าพระยาห์เวห์จนถึงเวลาเย็น และถามว่า "พวกเราควรสู้รบกับชาวเบนยามินพี่น้องชาวอิสราเอลของเราอีกหรือไม่"
พระยาห์เวห์พูดว่า "จงไปสู้รบกับพวกเขาเถิด"
24 ชาวอิสราเอลจึงยกพลมาประชิดเบนยามินอีกเป็นวันที่สอง 25 ครั้งนี้เมื่อชาวเบนยามินออกจากกิเบอาห์มาสู้รบ ก็ฆ่าฟันชาวอิสราเอลตายไป 18,000 คน ล้วนแต่เป็นพลดาบ
26 จากนั้นชาวอิสราเอลทั้งหมด กองทัพทั้งหมดก็ขึ้นไปที่เบธเอลร่ำไห้ต่อหน้าพระยาห์เวห์ และถืออดอาหารจนถึงเย็นวันนั้น แล้วถวายเครื่องเผาบูชาทั้งตัวและเครื่องบูชาแห่งมิตรภาพแด่พระยาห์เวห์ 27 และชาวอิสราเอลถามพระยาห์เวห์ (ในสมัยนั้นหีบพันธสัญญาของพระเจ้าอยู่ที่เบธเอล 28 ฟีเนหัสลูกชายของเอเลอาซาร์หลานของอาโรนปฏิบัติหน้าที่อยู่หน้าหีบนั้น) พวกเขาถามว่า "พวกเราควรออกไปสู้รบกับชาวเบนยามินซึ่งเป็นพี่น้องชาวอิสราเอลของเราอีกหรือไม่"
พระยาห์เวห์ตอบว่า "จงไปเถิด วันพรุ่งนี้เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้า"
29 ฉะนั้นคนอิสราเอลจึงซุ่มกำลังรอบกิเบอาห์ 30 และออกไปสู้กับชาวเบนยามินอีกในวันที่สาม ตั้งแนวรบต่อสู้กับกิเบอาห์เหมือนที่เคยทำ 31 ชาวเบนยามินออกมาประจันหน้าและถูกล่อให้ห่างออกไปจากตัวเมือง พวกเขาเริ่มฆ่าฟันชาวอิสราเอลเช่นครั้งก่อน มีราวสามสิบคนล้มตายกลางทุ่งโล่งและตามหนทาง ซึ่งสายหนึ่งไปยังเบธเอล อีกสายหนึ่งไปยังกิเบอาห์ 32 ชาวเบนยามินตะโกนว่า "เรากำลังจะชนะพวกเขาอย่างครั้งก่อน" ส่วนชาวอิสราเอลกล่าวว่า "ให้เราถอยทัพและล่อพวกเขาออกจากตัวเมืองไปตามทาง"
33 คนอิสราเอลทั้งปวงได้เคลื่อนทัพออกจากที่มั่นไปตั้งที่บาอัลทามาร์ แต่กองกำลังของอิสราเอลที่ซุ่มอยู่ทางทิศตะวันตกของกิเบอาห์ก็ออกมาจากที่มั่น 34 จากนั้นพวกนักรบชั้นยอดของอิสราเอลหนึ่งหมื่นคนก็บุกโจมตีทัพหน้าของกิเบอาห์ สู้รบกันอย่างดุเดือด จนชาวเบนยามินไม่ตระหนักว่าภัยพิบัติมาใกล้ตัวมากเพียงใด 35 พระยาห์เวห์ให้ชาวเบนยามินพ่ายแพ้คนอิสราเอล ในวันนั้นชาวอิสราเอลฆ่าฟันพลดาบชาวเบนยามิน 25,100 คน 36 ชาวเบนยามินจึงเห็นว่าตนแพ้แล้ว
ตอนนี้พวกคนอิสราเอลทำเป็นเปิดทางให้ชาวเบนยามิน เพราะพวกเขาไว้ใจกองกำลังที่ซุ่มอยู่ใกล้ๆ กิเบอาห์ 37 คนที่ซุ่มอยู่จู่โจมบุกเข้าไปในเมืองกิเบอาห์ กระจายกำลังฆ่าฟันชาวเมืองทั้งหมด 38 ชาวอิสราเอลนัดหมายกับพวกที่ซุ่มอยู่ ให้ส่งอาณัติสัญญาณเป็นควันกลุ่มใหญ่พุ่งขึ้นจากในเมือง 39 เมื่อนั้นชาวอิสราเอลจะหันกลับมาโจมตีซึ่งหน้า
ชาวเบนยามินเริ่มฆ่าฟันชาวอิสราเอล (ราวสามสิบคน) เขาพูดกันว่า "เรากำลังจะพิชิตพวกเขาเช่นเดียวกับการรบครั้งแรก" 40 แต่เมื่อควันไฟพุ่งขึ้นจากในเมือง ชาวเบนยามินเหลียวกลับมาดูเห็นควันไฟพุ่งขึ้นฟ้าจากทั่วเมือง 41 จากนั้นชาวอิสราเอลหันกลับมาโจมตีซึ่งหน้า ชาวเบนยามินหวาดกลัวมาก เพราะตระหนักว่าภัยพิบัติมาถึงตนแล้ว 42 ดังนั้น พวกเขาก็พ่ายหนีต่อหน้าชาวอิสราเอลไปทางถิ่นทุรกันดาร แต่พวกเขาหนีไม่พ้นแนวรบ และชาวอิสราเอลที่โจมตีเมืองออกมาสังหารพวกเขา 43 อิสราเอลโอบล้อมทัพเบนยามิน และรุกไล่มาทันพวกเขาอย่างง่ายดายที่บริเวณใกล้กับกิเบอาห์ทางตะวันออก 44 ชาวเบนยามินเสียชีวิตในสนามรบ 18,000 คน ทั้งหมดล้วนเป็นทหารกล้า 45 ที่เหลือหนีเข้าไปในถิ่นทุรกันดารทางจะไปศิลาแห่งริมโมน แต่ถูกฆ่าระหว่างทาง 5,000 คน ชาวอิสราเอลไล่ฆ่าชาวเบนยามินไปถึงกิโดมและฆ่าตายไปอีก 2,000 คน
46 ในวันนั้นคนเบนยามินสูญเสียพลดาบไป 25,000 คน ทั้งหมดล้วนเป็นนักรบแกล้วกล้า 47 แต่เหลืออีก 600 คนหนีเข้าไปในถิ่นทุรกันดารสู่ศิลาแห่งริมโมน และอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสี่เดือน 48 ส่วนคนอิสราเอลหวนกลับไปฆ่าคนเบนยามิน ทั้งชายและหญิง เด็ก ฝูงสัตว์ และเผาทุกเมืองทุกหมู่บ้านทั่วดินแดนนั้น
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/-h5KPk8ct3kLpCpYm9-g6)