1 ต่อมาในฤดูเกี่ยวข้าวสาลี แซมสันเอาลูกแพะไปให้ภรรยาของเขาและกล่าวว่า "ข้าพเจ้าจะเข้าไปในห้องภรรยา" แต่พ่อของเธอไม่ยอมให้เขาเข้าไป
2 เขากล่าวว่า "ข้าคิดว่าเจ้าเกลียดเธอ เลยยกเธอให้กับเพื่อนของเจ้า น้องสาวของเธอสวยกว่าเธออีกไม่ใช่หรือ เอาเธอไปแทนก็แล้วกัน"
3 แซมสันกล่าวว่า "คราวนี้ข้ามีเหตุจะแก้แค้นพวกฟีลิสเตียให้สาสม ข้าจะจัดการพวกเขาแน่" 4 แซมสันจึงออกไปจับสุนัขจิ้งจอกมาสามร้อยตัว มัดหางติดกันเป็นคู่ ผูกคบเพลิงไว้กับหางแต่ละคู่ 5 แล้วเขาก็จุดคบเพลิง ปล่อยให้สุนัขจิ้งจอกวิ่งพล่านไปตามทุ่งนาของชาวฟีลิสเตีย เผาฟ่อนข้าวและต้นข้าววอดวายรวมทั้งสวนองุ่นกับดงมะกอกด้วย
6 เมื่อชาวฟีลิสเตียถามว่า "ใครทำอย่างนี้" พวกเขาได้รับคำตอบว่า "แซมสันลูกเขยชาวทิมนาห์เป็นคนทำ เพราะภรรยาของเขาถูกยกให้เพื่อน"
ดังนั้นชาวฟีลิสเตียจึงจับตัวหญิงสาวพร้อมทั้งพ่อของเธอมาเผาทั้งเป็น 7 แซมสันกล่าวกับพวกเขาว่า "ในเมื่อพวกท่านทำอย่างนี้ เราปฏิญาณว่าจะไม่ยอมรามือจนกว่าจะได้ล้างแค้น" 8 เขาตรงเข้าเล่นงานคนเหล่านั้นอย่างดุเดือด ฆ่าพวกเขาตายไปเป็นจำนวนมาก แล้วเขาไปอาศัยอยู่ในถ้ำที่ศิลาแห่งเอตาม
9 ชาวฟีลิสเตียขึ้นไปตั้งค่ายในยูดาห์โดยกระจายกำลังอยู่ใกล้ๆ เลฮี 10 ประชาชนชาวยูดาห์จึงถามว่า "พวกท่านมาสู้รบกับเราทำไม"
พวกเขาตอบว่า "พวกเรามาจับตัวนักโทษแซมสัน เพื่อจะได้ทำกับเขาให้สาสมกับที่เขาทำกับเราไว้"
11 คนของยูดาห์สามพันคนจึงลงไปยังถ้ำที่ศิลาแห่งเอตาม และกล่าวกับแซมสันว่า "ทำไมเจ้าทำกับเราอย่างนี้ ไม่รู้หรือว่าพวกฟีลิสเตียเป็นผู้มีอำนาจปกครองเราอยู่"
แซมสันตอบว่า "ข้าเพียงแต่ตอบโต้สิ่งที่เขาทำกับข้าไว้เท่านั้น"
12 พวกเขาบอกแซมสันว่า "เราจะมาจับตัวท่านมัดส่งให้พวกฟีลิสเตีย"
แซมสันกล่าวว่า "จงสาบานกับข้าว่าพวกท่านจะไม่ลงมือฆ่าข้าเอง"
13 คนเหล่านั้นตอบว่า "ตกลง เราเพียงแต่มัดท่าน แล้วส่งตัวไปให้พวกนั้น เราไม่ฆ่าท่านหรอก" ดังนั้นพวกเขาจึงเอาเชือกใหม่สองเส้นมัดแซมสันแล้วคุมตัวไปจากศิลาแห่งเอตาม 14 ขณะที่แซมสันมาถึงเลฮี ชาวฟีลิสเตียก็โห่ร้องตรงเข้ามาหา พระวิญญาณของพระยาห์เวห์มาอยู่กับแซมสันด้วยฤทธิ์เดชอันมหาศาล เชือกที่มัดแขนของเขาอยู่ก็ขาดออกจากข้อมือเหมือนเส้นป่านลนไฟ 15 แซมสันเห็นกระดูกขากรรไกรลาท่อนหนึ่ง จึงหยิบขึ้นมาฟาดสังหารชาวฟีลิสเตียนับพันคน
16 แล้วแซมสันกล่าวว่า
"กองสุมเป็นพะเนิน
ด้วยขากรรไกรลาอันเดียว
ข้าสังหารคนนับพัน
ด้วยขากรรไกรลาอันเดียว"
17 เมื่อกล่าวจบแล้ว แซมสันก็โยนขากรรไกรลาทิ้งไป และที่แห่งนั้นจึงได้ชื่อว่ารามัทเลฮี
18 เนื่องจากแซมสันกระหายน้ำมากจึงวิงวอนพระยาห์เวห์ว่า "พระองค์ให้ผู้รับใช้ของพระองค์มีชัยชนะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่ข้าพระองค์จะต้องมาตายด้วยความกระหาย และตกอยู่ในเงื้อมมือของคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัตอย่างนั้นหรือ" 19 แล้วพระเจ้าให้น้ำพุ่งขึ้นมาจากแอ่งที่เลฮี เมื่อแซมสันดื่มน้ำก็ฟื้นกำลังและสดชื่นขึ้น ธารน้ำพุแห่งนั้นจึงได้ชื่อว่าเอนฮักโคเรซึ่งยังคงอยู่ที่เลฮีจนทุกวันนี้
20 แซมสันนำคนอิสราเอลอยู่ยี่สิบปีในยุคสมัยของฟีลิสเตีย
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/-h5KPk8ct3kLpCpYm9-g6)