1 So bin auch ich, meine Brüder, als ich zu euch kam, nicht gekommen, um euch in hervorragender Rede oder Weisheit das Zeugnis Gottes zu verkündigen. 2 Denn ich hatte mir vorgenommen, unter euch nichts anderes zu wissen, als nur Jesus Christus, und zwar als Gekreuzigten. 3 Und ich war in Schwachheit und mit viel Furcht und Zittern unter euch. 4 Und meine Rede und meine Predigt bestand nicht in überredenden Worten menschlicher Weisheit, sondern in Beweisung des Geistes und der Kraft, 5 auf daß euer Glaube nicht auf Menschenweisheit beruhe, sondern auf Gotteskraft. 6 Wir reden allerdings Weisheit, unter den Gereiften; aber keine Weisheit dieser Welt, auch nicht der Obersten dieser Welt, welche vergehen. 7 Sondern wir reden Gottes Weisheit im Geheimnis, die verborgene, welche Gott vor den Weltzeiten zu unserer Herrlichkeit vorherbestimmt hat, 8 welche keiner der Obersten dieser Welt erkannt hat; denn hätten sie sie erkannt, so würden sie den Herrn der Herrlichkeit nicht gekreuzigt haben. 9 Sondern, wie geschrieben steht: «Was kein Auge gesehen und kein Ohr gehört und keinem Menschen in den Sinn gekommen ist, was Gott denen bereitet hat, die ihn lieben», 10 hat Gott uns aber geoffenbart durch seinen Geist; denn der Geist erforscht alles, auch die Tiefen der Gottheit. 11 Denn welcher Mensch weiß, was im Menschen ist, als nur der Geist des Menschen, der in ihm ist? So weiß auch niemand, was in Gott ist, als nur der Geist Gottes. 12 Wir aber haben nicht den Geist der Welt empfangen, sondern den Geist aus Gott, so daß wir wissen können, was uns von Gott gegeben ist; 13 und davon reden wir auch, nicht in Worten, die von menschlicher Weisheit gelehrt sind, sondern in solchen, die vom Geist gelehrt sind, indem wir Geistliches geistlich beurteilen. 14 Der seelische Mensch aber nimmt nicht an, was vom Geiste Gottes ist; denn es ist ihm eine Torheit, und er kann es nicht verstehen, weil es geistlich beurteilt werden muß. 15 Der geistliche [Mensch] aber erforscht alles, er selbst jedoch wird von niemand erforscht; 16 denn wer hat des Herrn Sinn erkannt, daß er ihn belehre? Wir aber haben Christi Sinn.
1 Ko ahau, e ōku tēina, i ahau i haere atu ai ki a koutou, kīhai ahau i haere atu me te pai kupu, me te hua rānei o te whakaaro, i ahau i kauwhau ai ki a koutou i te mea ngaro a te Atua. 2 I takoto hoki tōku whakaaro, kia kaua ahau e mātau ki tētahi mea i roto i a koutou, ko Īhu Karaiti anake, ko ia hoki i rīpekatia. 3 Ā, i a koutou ahau me te ngoikore, me te wehi, me te tūiri nui. 4 Ko tāku kōrero me tāku kauwhau ehara i te kupu whakapati nā tō te tangata whakaaro nui, engari, he whakakitenga nā te Wairua, nā te kaha, 5 kia kore ai tō koutou whakapono e tū i runga i o te tangata whakaaro nui, engari, i tō te Atua kaha.
6 He ahakoa rā e kōrero ana mātou i te whakaaro nui ki waenganui i te hunga tino tika. Ehara anō ia i te whakaaro mōhio nō tēnei ao, nō ngā rangatira rānei o tēnei ao, e memeha haere nei. 7 Engari, e kōrero ana mātou i te whakaaro nui o te Atua i roto i te mea ngaro, i te whakaaro mōhio i huna rā, ko tā te Atua i whakatakoto ai i mua o ngā ao, hei whakakorōria mō tātou. 8 Kīhai nei tētahi o ngā rangatira o tēnei ao i mātau; me i mātau hoki rātou, kua kāhore e rīpekatia e rātou te Ariki o te korōria. 9 Engari, ka rite ki te mea i tuhituhia rā:
"Ko ngā mea kāhore te kanohi i kite,
kāhore te taringa i rongo,
kāhore anō i tapoko noa ki te ngākau o te tangata,
ko ngā mea kua rite i te Atua mō te hunga e aroha ana ki a ia."
10 Otiia, kua whakakitea mai aua mea ki a tātou e te Atua mā tōna Wairua. E rapu ana hoki te Wairua i ngā mea katoa, āe, i ngā mea hōhonu a te Atua. 11 Ko wai oti o ngā tāngata e mātau ana ki ngā mea a te tangata? Ko te wairua anake o te tangata i roto i a ia? Waihoki ko ngā mea a te Atua e kore e mātauria e tētahi, engari e te Wairua o te Atua. 12 Otiia, ko te wairua i riro mai nei i a tātou, ehara i te wairua o te ao, engari, ko te Wairua e ahu mai nei i te Atua; kia mātau ai tātou ki ngā mea kua oti nei te hōmai e te Atua ki a tātou.
13 Nā, ka kōrero mātou i aua mea, ehara ngā kupu i te whakaaro mōhio o te tangata i whakaako mai, engari, he mea whakaako nā te Wairua Tapu; e whakariterite ana i ngā mea wairua ki ngā mea wairua. 14 Nā, e kore te tangata i te ngākau māori e tango i ngā mea o te Wairua o te Atua. Ki a ia he mea kūware ērā, ā, e kore ia e āhei te mātau, he mea mā te Wairua ka kitea ai. 15 Otiia, ki te mea kei tētahi te Wairua, ka kitea e ia ngā mea katoa, e kore anō ia e kitea e tētahi.
16 "Ko wai hoki te mātau ana
ki te hinengaro o te Ariki,
e whakaako ai ia i a ia?"
Kei a tātou ia te hinengaro o te Karaiti.