1 Und als David kaum die Höhe überschritten hatte, siehe, da kam ihm Ziba, der Knecht Mephibosets, entgegen mit einem Paar gesattelter Esel; darauf waren zweihundert Brote, hundert getrocknete Trauben, hundert Früchte und ein Schlauch Wein. 2 Da fragte der König: Was willst du damit? Ziba sprach: Die Esel sind für die königliche Familie zum Reiten und die Brote und das Obst zur Speise für die Jünglinge, der Wein aber zum Trinken für die, welche in der Wüste müde werden! 3 Der König fragte: Wo ist denn der Sohn deines Herrn? Ziba sprach zum König: Siehe, er blieb zu Jerusalem; denn er sprach: Heute wird das Haus Israel mir das Reich meines Vaters zurückgeben. 4 Da sprach der König zu Ziba: Siehe, alles was Mephiboset hat, soll dein sein! Ziba antwortete: Ich verbeuge mich! Laß mich Gnade finden vor deinen Augen, mein Herr und König! 5 Als aber der König David nach Bachurim kam, siehe, da trat von dort ein Mann vom Geschlechte des Hauses Sauls heraus, der hieß Simei, ein Sohn Geras; 6 der kam heraus und fluchte und warf mit Steinen nach David und allen Knechten des Königs David; denn alles Volk und alle Helden waren zu seiner Rechten und zu seiner Linken. 7 Also aber sprach Simei, indem er fluchte: Geh, geh, du Blutmensch, du Nichtswürdiger! 8 Der HERR hat dir vergolten alles Blut des Hauses Sauls, an dessen Statt du König geworden bist! Nun hat der HERR das Reich in die Hand deines Sohnes Absalom gegeben und siehe, nun steckst du in deinem Unglück; denn du bist ein Blutmensch! 9 Aber Abisai, der Sohn der Zeruja, sprach zum König: Warum soll dieser tote Hund meinem Herrn, dem König fluchen? Ich will doch hingehen und ihm den Kopf abhauen! 10 Aber der König sprach: Ihr Söhne der Zeruja, was habe ich mit euch zu schaffen? Wenn er flucht, und wenn der HERR zu ihm gesagt hat: Fluche dem David! wer will dann sagen: Warum tust du also? 11 Und David sprach zu Abisai und zu allen seinen Knechten: Siehe, mein Sohn, der von meinem Leibe gekommen ist, stellt mir nach dem Leben; warum nicht auch dieser Benjaminiter? Laßt ihn fluchen; denn der HERR hat ihn geheißen! 12 Vielleicht wird der HERR mein Elend ansehen und mir sein heutiges Fluchen mit Gutem vergelten! 13 Also ging David seines Weges mit seinen Leuten; Simei aber ging an der Seite des Berges neben ihm her und fluchte immer und warf mit Steinen nach ihm und besprengte ihn mit Staub. 14 Als aber der König samt allem Volk, das bei ihm war, müde ankam, erquickte er sich daselbst. 15 Absalom aber und alles Volk, die Männer von Israel, waren nach Jerusalem gekommen und Ahitophel mit ihm. 16 Und als Husai, der Architer, Davids Freund, zu Absalom hineinkam, sprach er zu Absalom: Es lebe der König! Es lebe der König! 17 Absalom aber sprach zu Husai: Ist das deine Liebe zu deinem Freund? Warum bist du nicht mit deinem Freund gezogen? 18 Husai sprach zu Absalom: Keineswegs! Sondern wen der HERR und dieses Volk und alle Männer Israels erwählen, dessen will ich sein und bei dem bleibe ich! 19 Und zum andern: Wem sollte ich dienen? Nicht seinem Sohne? Wie ich vor deinem Vater gedient habe, also will ich es auch vor dir tun. 20 Und Absalom sprach zu Ahitophel: Rate, was wir tun sollen! 21 Ahitophel sprach: Gehe zu den Kebsweibern deines Vaters, die er hinterlassen hat, das Haus zu hüten, so wird ganz Israel vernehmen, daß du dich bei deinem Vater verhaßt gemacht hast, und es werden die Hände aller deiner Anhänger gestärkt. 22 Da schlug man Absalom ein Zelt auf dem Dache auf, und Absalom ging vor den Augen von ganz Israel zu den Kebsweibern seines Vaters. 23 Ahitophels Rat galt nämlich in jenen Tagen soviel, als hätte man das Wort Gottes befragt; so galten alle Ratschläge Ahitophels bei David und bei Absalom.
1 Ā, he iti nei te haerenga atu o Rāwiri i te tihi o te pikitanga, nā, ko Tipa, tangata a Mepipohete kua tūtaki ki a ia, me ngā kāihe e rua, whakanoho rawa. Ko te pīkaunga, he taro e rua rau, he tautau karepe maroke kotahi rau, he hua raumati kotahi rau, he ipu wāina.
2 Nā, ka mea te kīngi ki a Tipa, "Hei aha ēnei māu?"
Ā, ka mea a Tipa, "Hei eke mō te whare o te kīngi ngā kāihe; hei kai mā ngā tamariki te taro me ngā hua raumati; hei inu anō te wāina mā te hunga e ngenge ana i te koraha."
3 Nā, ka mea te kīngi, "Ā, kei hea te tama a tōu ariki?"
Anō rā ko Tipa ki te kīngi, "Kei Hiruhārama tērā e noho ana; i mea hoki, ‘Ko āianei te whare o Īharaira whakahoki mai ai i te kīngitanga o tōku pāpā ki ahau.’ "
4 Kātahi te kīngi ka mea ki a Tipa, "Nanā, māu katoa ngā mea a Mepipohete."
Nā, ka mea a Tipa, "E piko atu nei ahau; kia manakohia ahau e koe, e tōku ariki, e te kīngi."
5 Ā, nō ka tae a Kīngi Rāwiri ki Pahurimi, nā, ka puta mai ki reira he tangata nō te hapū o te whare o Haora, ko tōna ingoa ko Himei, ko te tama a Kera; ko tōna putanga mai e kanga haere ana. 6 Epaina ana hoki e ia ki te kōhatu a Rāwiri me ngā tāngata katoa a Kīngi Rāwiri; nā, ko te iwi katoa, rātou ko ngā toa katoa kei tōna matau, kei tōna mauī. 7 Ko te kupu hoki tēnei a Himei i a ia e kanga ana, "Puta atu, puta atu, e te tangata toto, e te tangata o Periara. 8 Kua whakahokia e Ihowā ki a koe ngā toto katoa o te whare o Haora; ko koe nā hoki te kīngi i muri i a ia; ā, kua hoatu e Ihowā te kīngitanga ki te ringa o Apohārama, o tāu tama. Nā, kei tōu kino nā anō koe, he tangata toto nā hoki koe."
9 Kātahi ka mea a Āpihai tama a Teruia ki te kīngi, "He aha tēnei kurī mate i kanga ai ki tōku ariki, ki te kīngi? Tēnā, kia whiti atu ahau ki te pōuto i tōna upoko."
10 Nā, ka mea te kīngi, "Hei aha māku tā kōrua, e ngā tama a Teruia? He kanganga nāna, he meatanga nā Ihowā ki a ia, ‘Kangā a Rāwiri,’ ko wai tēnā hei mea, ‘He aha koe i pēnā ai?’ "
11 I mea anō a Rāwiri ki a Āpihai rātou ko āna tāngata katoa, "Nanā, ko tāku tama i puta nei i roto i ōku whēkau te whai nei kia whakamatea ahau; nā, tērā noa ake āianei he mea mā tēnei Pineamini. Waiho atu, tukua ia kia kanga; nā Ihowā hoki i mea ki a ia. 12 Tērā pea a Ihowā e titiro ki tōku mate, e hōmai i te pai ki ahau hei utu mō tāna kanga ki ahau i tēnei rā."
13 Nā, haere ana a Rāwiri rātou ko āna tāngata i te huarahi; me te haere anō a Himei i te taha o te maunga i tōna ritenga mai; haere ana me te kanga, me te epa i te kōhatu ki tōna ritenga mai, me te ākiri anō i te puehu. 14 Nā, haere ngenge ana te kīngi rātou ko tōna nuinga, ā, okioki ana ki reira.
15 Nā, ka tae mai a Apohārama rātou ko te iwi katoa, ngā tāngata o Īharaira ki Hiruhārama; ko Ahitopere hoki tōna hoa. 16 Nā, i te taenga o Huhai Araki, o te hoa o Rāwiri, ki a Apohārama, nā, ka mea a Huhai ki a Apohārama, "Kia ora te kīngi, kia ora te kīngi!"
17 Nā, ka mea a Apohārama ki a Huhai, "Ko tōu aroha tēnā ki tōu hoa? He aha koe tē haere tahi ai i tōu hoa?"
18 Nā, ka mea a Huhai ki a Apohārama, "Kāhore, engari ko tā Ihowā, ko tā tēnei iwi, ko tā ngā tāngata katoa o Īharaira e whiriwhiri ai, hei a ia he tikanga mōku, ā, me noho ahau ki a ia. 19 Nā, tētahi, kia mahi ahau ki a wai? Kaua ianei ahau e mahi ki te aroaro o tāna tama? Ka rite ki tāku mahi ki te aroaro o tōu pāpā tāku ki tōu aroaro."
20 Nā, ka mea a Apohārama ki a Ahitopere, "Tēnā koa ōu whakaaro me aha tātou?"
21 Nā, ka mea a Ahitopere ki a Apohārama, "Haere ki ngā wāhine iti a tōu pāpā, i waiho nei e ia hei tiaki i te whare, ā, ka rongo a Īharaira katoa kua piro whakarihariha koe ki tōu pāpā, nā, ka kaha ngā ringa o tōu nuinga katoa." 22 Nā, whakatūria ana tētahi tēneti e rātou mō Apohārama ki runga ki te tuanui; ā, haere ana a Apohārama ki roto, ki ngā wāhine iti a tōna pāpā i te tirohanga a Īharaira katoa.
23 Nā, ko te whakaaro o Ahitopere i whakaaro ai ia i aua rā, me te mea e uia ana he tikanga ki tā te Atua kupu; pērā tonu ngā whakaaro katoa o Ahitopere ki ā rāua tokorua, ki a Rāwiri, ki a Apohārama.