1 Das ist es aber, was die Kinder Israel im Lande Kanaan geerbt haben, was Eleasar, der Priester, und Josua, der Sohn Nuns, und die obersten Väter der Stämme der Kinder Israel unter sie ausgeteilt haben, 2 als sie es durch das Los unter sie teilten, wie der HERR durch Mose geboten hatte, es den neunundeinhalb Stämmen zu geben. 3 Denn den zwei Stämmen und dem halben Stamm hatte Mose ihr Erbteil jenseits des Jordan gegeben; den Leviten aber hatte er kein Erbteil unter ihnen gegeben. 4 Denn die Kinder Joseph bildeten zwei Stämme, Manasse und Ephraim. Darum gaben sie den Leviten keinen Teil am Landbesitz, sondern nur Städte, um darin zu wohnen, und ihre Weideplätze für ihr Vieh und ihre Güter. 5 Wie der HERR dem Mose geboten hatte, also taten die Kinder Israel und teilten das Land. 6 Da traten die Kinder Juda zu Josua in Gilgal, und Kaleb, der Sohn Jephunnes, der Kenisiter, sprach zu ihm: Du weißt, was der HERR zu Mose, dem Mann Gottes, meinet und deinetwegen zu Kadesch-Barnea gesagt hat. 7 Ich war vierzig Jahre alt, als mich Mose, der Knecht des HERRN, von Kadesch-Barnea aussandte, das Land auszukundschaften, und ich brachte ihm Bericht, so wie es mir ums Herz war. 8 Aber meine Brüder, die mit mir hinaufgezogen waren, machten dem Volk das Herz verzagt; ich aber folgte dem HERRN, meinem Gott, gänzlich nach. 9 Da schwur mir Mose an demselben Tag und sprach: Das Land, darauf du mit deinem Fuß getreten bist, soll dein und deiner Kinder Erbteil sein ewiglich, weil du dem HERRN, meinem Gott, gänzlich nachgefolgt bist! 10 Und nun siehe, der HERR hat mich leben lassen, wie er geredet hat. Und es sind nunmehr fünfundvierzig Jahre, seit der HERR solches zu Mose sagte, als Israel in der Wüste wandelte. Und nun siehe, ich bin heute fünfundachtzig Jahre alt 11 und bin noch heute so stark, wie ich war an dem Tage, als mich Mose aussandte; wie meine Kraft damals war, also ist sie auch jetzt, zu streiten und aus und einzuziehen. 12 Und nun, so gib mir dieses Gebirge, davon der HERR geredet hat an jenem Tage; denn du hörtest an demselben Tage, daß die Enakiter darauf wohnen und daß es große und feste Städte hat; vielleicht wird der HERR mit mir sein, daß ich sie vertreibe, wie der HERR geredet hat! 13 Da segnete ihn Josua und gab also Kaleb, dem Sohn Jephunnes, Hebron zum Erbteil. 14 Daher ward Hebron das Erbteil Kalebs, des Sohnes Jephunnes, des Kenisiters, bis auf diesen Tag, weil er dem HERRN, dem Gott Israels, gänzlich nachgefolgt war. 15 Aber Hebron hieß vor Zeiten Kirjat-Arba. Der war der größte Mann unter den Enakitern. Und das Land ruhte aus vom Kriege.
1 Ā, ko ngā wāhi ēnei i riro i ngā tama a Īharaira i te whenua o Kanaana, i tuwhaina nei e Ereātara tohunga, e Hohua tama a Nunu, e ngā upoko hoki o ngā whare o ngā mātua o ngā iwi o ngā tama a Īharaira mō rātou. 2 He mea rota ō rātou wāhi, he mea pērā me tā Ihowā whakahau i whakapuakina e Mohi, mō ngā iwi e iwa me tētahi tānga hoki o tētahi iwi. 3 Kua hoatu hoki e Mohi he wāhi mō ngā iwi e rua, mō tētahi tānga hoki o tētahi iwi i tāwāhi o Horano; otiia kīhai i hoatu i roto i a rātou tētahi wāhi mō ngā Rīwaiti. 4 E rua hoki ngā iwi o ngā tama a Hōhepa, ko Mānahi rāua ko Ēparaima; ā, kīhai i hoatu e rātou tētahi wāhi o te whenua mō ngā Rīwaiti, heoi anō ko ngā pā hei nohoanga, me ngā wāhi o waho ā tawhio noa, mō ā rātou kararehe, mō ā rātou mea. 5 Rite tonu ki tā Ihowā i whakahau ai ki a Mohi tā ngā tama a Īharaira i mea ai, ā, wehewehea ana e rātou te whenua.
6 Kātahi ka whakatata ngā tama a Hūrā ki a Hohua i Kirikara; ā, ka mea a Karepe tama a Iepune Keniti ki a ia, "E mōhio ana koe ki te kupu i kōrerotia e Ihowā ki a Mohi, ki te tangata a te Atua, mōku, a mōu hoki, i Karehepārenea. 7 E whā tekau ōku tau i te tononga a Mohi, a te pononga a te Atua i ahau i Karehepārenea ki te tūtei i te whenua; ā, i whakahokia e ahau he kōrero ki a ia, ko ngā mea o roto o tōku ngākau. 8 Ā, ko ōku tēina i haere tahi nei mātou ki runga, nā, ngohe ana i a rātou ngā ngākau o te iwi; ko ahau ia, i pau katoa atu ahau ki te whai i a Ihowā, i tōku Atua. 9 Nā, ko te oatitanga mai a Mohi i taua rā, ko te meatanga, ‘Ko taua whenua i takahia nā e ōu waewae, he pono mōu pū hei kāinga tupu, mō āu tamariki hoki ake ake; mōu i whakapau ki te whai i a Ihowā, i tōku Atua.’
10 "Heoi ināianei kua whakaora a Ihowā i ahau, kua pērā me tāna i kōrero ai, ka whā tekau mā rima ēnei tau, mai o te kōrerotanga a Ihowā i tēnei kupu ki a Mohi, i a Īharaira e hāereere ana i te koraha; nā, ināianei, ka waru tekau mā rima ōku tau. 11 Kei te kaha tonu ahau i tēnei rā, pērā anō i te rā i tonoa ai ahau e Mohi; ko tōku kaha i reira koia anō tōku kaha ināianei mō te whawhai, mō te haere atu, mō te haere mai. 12 Nō reira, hōmai ki ahau tēnei maunga, ko tā Ihowā hoki i kōrero ai i taua rā; i rongo rā hoki koe i taua rā kei reira ngā Anakimi, me ngā pā nunui, taiepa rawa; tērā pea e tata mai a Ihowā ki ahau, ā, ka peia rātou e ahau, ā, ka pērātia me tā Ihowā i kōrero ai."
13 Nā, ka manaakitia ia e Hohua; ā, hoatu ana e ia a Heperona ki a Karepe tama a Iepune hei kāinga tupu. 14 Koia i waiho ai a Heperona hei kāinga tupu mō Karepe, mō te tama a Iepune Keniti, ā mohoa noa nei; mōna i whakapau ki te whai i a Ihowā, i te Atua o Īharaira. 15 (Nā, ko te ingoa o Heperona i mua ko Kiriata Arapa; ko taua Arapa hoki te tangata tino nui i roto i ngā Anakimi.)
Heoi, takoto kau ana te whenua i te whawhai.