1 En vallfartssång. Jag ropar till HERREN i min nöd, och han svarar mig.2 HERRE, rädda min själ från lögnaktiga läppar, från en falsk tunga.3 Varmed bliver du lönad, både nu och allt framgent, du falska tunga?4 Jo, med en våldsverkares skarpa pilar och med glödande ginstkol.5 Ve mig, att jag måste dväljas i Meseks land och bo ibland Kedars hyddor!6 Länge nog har min själ måst bo ibland dem som hata friden.7 Jag själv håller frid, men säger jag blott ett ord, äro de redo till strid.
1 Ein Lied im höhern Chor. Ich rufe zu dem HErrn in meiner Not, und er erhöret mich.2 HErr, errette meine Seele von den Lügenmäulern und von den falschen Zungen!3 Was kann dir die falsche Zunge tun? und was kann sie ausrichten?4 Sie ist wie scharfe Pfeile eines Starken, wie Feuer in Wacholdern.5 Wehe mir, daß ich ein Fremdling bin unter Mesech! Ich muß wohnen unter den Hütten Kedars.6 Es wird meiner Seele lange, zu wohnen bei denen, die den Frieden hassen.7 Ich halte Frieden; aber wenn ich rede, so fahen sie Krieg an.