1 *1Rs 7.8;9.16,24;2Cr 8.11Salomão aparentou-se com Faraó, rei do Egito, pois tomou por mulher a filha de Faraó *1Rs 9.24e a levou para a Cidade de Davi, *1Rs 7.1;9.10até que acabasse de edificar a sua casa, e a Casa de Jeová, e *1Rs 9.15o muro à roda de Jerusalém. 2 Entretanto, o *Lv 17.3-5;Dt 12.13-14povo oferecia sacrifícios sobre os altos, porque, até aqueles dias, não se tinha edificado casa ao nome de Jeová. 3 *Dt 6.5;Sl 31.23Salomão amava a Jeová, *1Rs 2.3;9.4;11.4,6,38andando nos estatutos de seu pai Davi, exceto que ele oferecia sacrifícios e queimava incenso nos altos.

4 *2Cr 1.3Foi o rei a *Js 18.21-25Gibeão, para oferecer sacrifícios, *1Cr 16.39;21.29porque aquele era o grande alto. Ofereceu Salomão mil holocaustos sobre aquele altar. 5 *1Rs 9.2;11.9Em Gibeão, apareceu Jeová a Salomão, *Nm 12.6;Mt 1.20em sonho de noite. Disse-lhe Deus: Pede-me o que queres que eu te dê. 6 Respondeu Salomão: Tu *2Sm 7.8-17usaste de grande misericórdia com meu pai Davi, teu servo, *1Rs 9.4segundo ele andou diante de ti em verdade, e justiça, e em retidão de coração para contigo; *1Rs 1.48guardaste-lhe esta grande misericórdia deste-lhe um filho que se assentasse no seu trono, como hoje está. 7 Agora, ó Jeová, meu Deus, *1Cr 22.9-13tu me fizeste reinar a mim em lugar de Davi, meu pai. *1Cr 29.1;Jr 1.6-7Eu sou um menino pequenino; *Nm 27.17não sei sair, nem entrar. 8 *Êx 19.6;Dt 7.6Teu servo está no meio de teu povo que escolheste, *Gn 15.5;22.17dum povo grande que nem se pode contar, nem reduzir a número pela multidão. 9 *Pv 2.3-9;Sl 72.1-2;Tg 1.5Dá, pois, ao teu servo um coração dócil para poder julgar ao teu povo *2Sm 14.17e para poder discernir entre o bem e o mal. Por que quem poderá julgar a este teu povo tão grande?

10 Agradou ao Senhor essa oração, por ter Salomão pedido uma tal coisa. 11 Disse-lhe Deus: Porquanto pediste essa coisa e não pediste muitos dias, nem riquezas, nem a vida dos teus inimigos, porém pediste entendimento para discernires o que é justo, 12 eis *1Jo 5.14-15que faço segundo as tuas palavras. Eis *1Rs 4.29-31;5.12que te dou um coração sábio e entendido, de modo que, antes de ti, não houve quem te fosse semelhante, nem depois de ti se levantará teu igual. 13 *1Rs 4.21-24;10.23,27Também te dei o que me não pediste, a saber, riquezas e glória, de modo que não haverá nenhum dentre os reis semelhante a ti, por todos os teus dias. 14 *1Rs 3.6Se tu andares nos meus caminhos, guardando os meus estatutos e os meus mandamentos, como andou teu pai Davi, prolongarei os teus dias. 15 Então, *Gn 41.7despertou Salomão, e eis que era sonho. Tendo vindo a Jerusalém, pôs-se diante da arca da Aliança do Senhor, ofereceu holocaustos e ofertas pacíficas *1Rs 8.65e deu um banquete a todos os seus servos.

16 Vieram ter com o rei duas mulheres prostitutas e *Nm 27.2puseram-se diante dele. 17 Disse-lhe uma das mulheres: Ah! Meu senhor! Eu e esta mulher moramos na mesma casa. Dei à luz um filho, estando ela comigo. 18 Três dias depois de ter eu dado à luz, também esta mulher deu à luz um filho. Nós estávamos juntas; nenhuma outra pessoa estava conosco na casa, somente nós estávamos ali. 19 Durante a noite, morreu o filho desta mulher, porque se deitara sobre ele. 20 Levantando-se ela à meia noite, enquanto dormia a tua escrava, tirou-me do lado a meu filho, e deitou-o no seu seio, e a seu filho morto deitou-o no meu seio. 21 Levantando-me eu pela manhã, para dar de mamar a meu filho, eis que estava ele morto; mas, depois de eu o ter examinado de dia, eis que não era ele o filho que me nascera. 22 A outra mulher respondeu: Não é assim; mas o vivo é meu filho, e o morto é o teu. A primeira replicou: Não; mas o morto é teu filho, e o vivo é o meu. Assim falavam diante do rei.

23 Disse o rei: Esta diz: O que está vivo é meu filho, e o teu é o morto; e a outra responde: Não, mas teu filho é o morto, e o meu é o vivo. 24 Disse, pois, o rei: Trazei-me uma espada. Trouxeram uma espada diante do rei. 25 Dividi, disse o rei, em duas partes o menino que está vivo e dai metade a uma e metade a outra. 26 Então, a mulher de quem era o filho que estava vivo falou ao rei *Gn 43.30;Jr 31.20(porque as suas entranhas se lhe enterneceram por seu filho.): Ah! Meu senhor! Dai-lhe a ela o menino que está vivo e de modo nenhum o mateis. A outra, porém, disse: Não será ele nem meu nem teu; dividi-o. 27 Respondeu o rei: Dai a esta o menino vivo e de modo nenhum o mateis; esta é sua mãe. 28 Todo o Israel ouviu a sentença que o rei havia proferido; tiveram medo do rei, porque *1Rs 3.9,11-12viram que estava nele a sabedoria de Deus, para fazer justiça.

1 Kaj Salomono boparenciĝis kun Faraono, reĝo de Egiptujo, kaj prenis filinon de Faraono kaj venigis ŝin en la urbon de David, ĝis li finis la konstruadon de sia domo kaj de la domo de la Eternulo kaj de la muregoj de Jerusalem ĉirkaŭe. 2 Tamen la popolo alportadis ankoraŭ oferojn sur altaĵoj, ĉar ĝis tiu tempo ankoraŭ ne estis konstruita domo al la nomo de la Eternulo. 3 Kaj Salomono amis la Eternulon, irante laŭ la instrukcioj de sia patro David; tamen li oferadis kaj incensadis sur altaĵoj.

4 Kaj la reĝo iris en Gibeonon, por alporti tie oferojn, ĉar tie estis la ĉefa altaĵo. Mil bruloferojn Salomono alportis sur tiu altaro. 5 En Gibeon la Eternulo aperis al Salomono nokte en sonĝo, kaj Dio diris: Petu, kion Mi donu al vi. 6 Kaj Salomono diris: Vi faris al Via servanto, mia patro David, multe da favoro, ĉar li iradis antaŭ Vi en vero kaj en justeco kaj en pureco de la koro koncerne Vin; kaj Vi konservis por li tiun grandan favorecon, kaj Vi donis al li filon, kiu sidas nun sur lia trono. 7 Kaj nun, ho Eternulo, mia Dio, Vi reĝigis Vian servanton anstataŭ mia patro David; sed mi estas malgranda junulo; mi ne scias, kiel eliri kaj eniri. 8 Kaj Via servanto estas meze de Via popolo, kiun Vi elektis, popolo granda, kiu ne povas esti nombrata nek kalkulata pro sia multeco. 9 Donu do al Via servanto koron, kiu povoscius regi Vian popolon, distingi inter bono kaj malbono; ĉar kiu povas regi tiun Vian potencan popolon? 10 Kaj tio plaĉis al la Sinjoro, ke Salomono petis tion. 11 Kaj Dio diris al li: Ĉar vi petis ĉi tion, sed ne petis por vi longan vivon kaj ne petis por vi riĉecon kaj ne petis la animon de viaj malamikoj, sed vi petis saĝon, por povoscii regi, 12 tial jen Mi faras konforme al via parolo: jen Mi donas al vi koron saĝan kaj kompreneman, tiel ke simila al vi ekzistis neniu antaŭ vi, kaj post vi ne aperos tia, kiel vi. 13 Sed ankaŭ tion, pri kio vi ne petis, Mi donos al vi, riĉecon kaj gloron, tiamaniere, ke ne ekzistos simila al vi inter la reĝoj dum via tuta vivo. 14 Kaj se vi irados laŭ Miaj vojoj, observante Miajn leĝojn kaj ordonojn, kiel iradis via patro David, Mi longigos vian vivon. 15 Kaj Salomono vekiĝis, kaj vidis, ke tio estis sonĝo. Kaj li venis en Jerusalemon kaj stariĝis antaŭ la kesto de interligo de la Eternulo kaj alportis bruloferojn kaj faris pacoferojn, kaj li faris festenon por ĉiuj siaj servantoj.

16 Tiam venis du virinoj malĉastistinoj al la reĝo kaj stariĝis antaŭ li. 17 Kaj unu el la virinoj diris: Ho mia sinjoro! mi kaj ĉi tiu virino loĝas en unu domo; kaj mi naskis, loĝante kun ŝi en la sama domo. 18 En la tria tago post mia nasko naskis ankaŭ ĉi tiu virino; kaj ni estis kune, estis neniu fremdulo kun ni en la domo, nur ni ambaŭ estis en la domo. 19 Kaj la filo de ĉi tiu virino mortis en la nokto, ĉar ŝi dormis sur li. 20 Kaj ŝi leviĝis meze de la nokto kaj prenis mian filon de ĉe mi, kiam via servantino dormis, kaj kuŝigis lin ĉe sia brusto, kaj sian mortintan filon ŝi almetis al mia brusto. 21 Kiam mi leviĝis matene, por suĉigi mian filon, jen li estas senviva; sed kiam mi matene bone lin rigardis, mi vidis, ke tio ne estas mia filo, kiun mi naskis. 22 Sed la dua virino diris: Ne, mia filo estas la vivanta, kaj via estas la mortinta. Kaj la unua diris: Ne, via filo estas la mortinta, kaj mia estas la vivanta. Kaj tiel ili parolis antaŭ la reĝo. 23 Tiam la reĝo diris: Unu diras: Mia estas la vivanta filo, kaj via estas la mortinta; kaj la dua diras: Ne, via filo estas la mortinta, kaj mia filo estas la vivanta; 24 kaj la reĝo diris: Alportu al mi glavon. Kaj oni alportis la glavon al la reĝo. 25 Kaj la reĝo diris: Dishaku la vivantan infanon en du partojn, kaj donu duonon al unu kaj duonon al la alia. 26 Tiam la virino, kies filo estis la vivanta, ekparolis al la reĝo, ĉar ekscitiĝis ŝia kompato al ŝia filo, kaj ŝi diris: Ho mia sinjoro, donu al ŝi la infanon vivantan, sed ne mortigu ĝin. Sed la dua diris: Nek mi havu, nek vi; dishaku. 27 Tiam la reĝo respondis kaj diris: Donu al ŝi la vivantan infanon, sed ne mortigu ĝin; ŝi estas ĝia patrino. 28 Kaj ĉiuj Izraelidoj aŭdis pri la juĝo, kiun juĝis la reĝo; kaj ili ektimis la reĝon, ĉar ili vidis, ke en li estas saĝo de Dio, por fari juĝon.