1 Ας αφήσουμε λοιπόν τις στοιχειώδεις χριστιανικές διδασκαλίες κι ας προχωρήσουμε προς την τελειότητα. Ας μην κάνουμε πάλι λόγο για μετάνοια από νεκρά έργα, για πίστη στο Θεό, 2 για διδασκαλία σχετικά με το βάπτισμα, για τη χειροθεσία, για την ανάσταση των νεκρών και για την αιώνια κρίση. 3 Θα το κάνουμε βέβαια κι αυτό, αν το επιτρέπει ο Θεός. 4 Είναι αδύνατο αυτούς που μια φορά φωτίστηκαν, γεύτηκαν τη δωρεά του Θεού, δέχτηκαν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, 5 γεύτηκαν την ομορφιά του λόγου του Θεού και τις θαυματουργικές ενέργειες που προμηνάνε πως έρχεται η βασιλεία του Θεού, 6 και παρ’ όλα αυτά πρόδωσαν την πίστη τους, είναι αδύνατο να τους κάνουμε να ξαναεπιστρέψουν στο Θεό με τη μετάνοια, τη στιγμή που με τη συμπεριφορά τους ξανασταυρώνουν και διαπομπεύουν τον Υιό του Θεού. 7 Η γη, η οποία ρουφάει τη βροχή που συχνά πέφτει πάνω της και γεννάει για τους καλλιεργητές της χρήσιμα χορταρικά, δέχεται την ευλογία του Θεού. 8 Όταν όμως βλασταίνει αγκάθια και τριβόλια είναι άχρηστη, και η κατάρα πλησιάζει πάνω της· το τέλος της θα ’ναι να παραδοθεί στη φωτιά.
9 Για σας όμως, αγαπητοί μου, αν και μιλάμε μ’ αυτόν τον τρόπο, έχουμε πειστεί ότι αξίζετε ανώτερα πράγματα, που οδηγούν στη σωτηρία. 10 Γιατί ο Θεός δεν είναι άδικος για να ξεχάσει τα έργα σας και την έμπρακτη αγάπη που δείξατε για χάρη του, με τις υπηρεσίες που προσφέρατε και που προσφέρετε στους αδερφούς χριστιανούς. 11 Επιθυμούμε ο καθένας από σας να δείχνει ως το τέλος τον ίδιο ζήλο για να εκπληρωθεί η ελπίδα μας. 12 Και να μη γίνεστε οκνηροί, αλλά ν’ ακολουθείτε το παράδειγμα εκείνων που με την πίστη και την υπομονή κληρονομούν αυτά που υποσχέθηκε ο Θεός.
Η αμετάκλητη υπόσχεση του Θεού
13 Όταν ο Θεός έδωσε την υπόσχεσή του στον Αβραάμ, επειδή δεν υπήρχε ανώτερος για να ορκιστεί, ορκίστηκε στον εαυτό του,14 λέγοντας: Σου υπόσχομαι ότι θα σ’ ευλογήσω και θα σου δώσω πολλούς απογόνους.15 Έτσι πήρε ο Αβραάμ την υπόσχεση, και με την υπομονή του πέτυχε την εκπλήρωσή της. 16 Οι άνθρωποι ορκίζονται σε κάποιον ανώτερό τους, κι ο όρκος δίνει γι’ αυτούς τέλος σε κάθε αμφισβήτηση και υποδηλώνει επιβεβαίωση. 17 Ο Θεός, λοιπόν, επειδή ήθελε να δείξει πιο καθαρά σ’ αυτούς που θα κληρονομούσαν τα όσα υποσχέθηκε, ότι η απόφασή του ήταν αμετάκλητη, την εγγυήθηκε με όρκο. 18 Για δύο λοιπόν αμετακίνητα πράγματα, για τα οποία είναι αδύνατο να διαψευστεί ο Θεός, εμείς που καταφύγαμε σ’ αυτόν οφείλουμε να μείνουμε σταθεροί σ’ αυτά που ελπίζουμε. 19 Αυτή μας η ελπίδα μάς ασφαλίζει και μας βεβαιώνει σαν άγκυρα, και μας οδηγεί στα ενδότερα του καταπετάσματος,20 όπου μπήκε πριν από μας και για χάρη μας ο Ιησούς, αρχιερέας για πάντα όπως ο Μελχισεδέκ.
1,2 所以，我们应当离开基督初步的道理，努力进到成熟的地步，不必在懊悔致死的行为，信靠 神，洗礼，按手礼，死人复活，和永远审判的教训上再立根基。3 只要 神允许，我们就这样作。4 因为那些曾经蒙了光照，尝过属天的恩赐的滋味，与圣灵有分，5 并且尝过 神美善的道和来世的权能的人，6 如果偏离了正道，就不可能再使他们重新悔改了。因为他们亲自把 神的儿子再钉在十字架上，公然羞辱他。7 这就像一块地，吸收了常常下在它上面的雨水，如果长出对种植的人有用的菜蔬，就从 神那里得福。8 但如果这块地长出荆棘和蒺藜来，就被废弃，近于咒诅，结局就是焚烧。
9 不过，亲爱的弟兄们，我们虽然这样说，但对于你们，我们却深信你们有更好的表现，结局就是得救。10 因为 神并不是不公义，以致忘记了你们的工作，和你们为他的名所表现的爱心，就是你们以前服事圣徒，现在还是服事他们。11 我们深愿你们各人都表现同样的热诚，一直到底，使你们的盼望可以完全实现，12 并且不要懒惰，却要效法那些凭着信心和忍耐承受应许的人。
神起誓保证他的应许
13 神应许亚伯拉罕的时候，因为没有比自己更大的可以指着起誓，他就指着自己起誓，14 说："我必定赐福给你，必定使你的后裔繁多。"15 这样，亚伯拉罕耐心等待，终于获得了所应许的。16 因为人起誓都是指着比自己大的起誓。这誓言就了结了他们中间的一切纠纷，作为保证。17 照样， 神定意向那些承受应许的人，更清楚地表明他的旨意是不更改的，就用起誓作保证。18 这两件事是不能更改的，因为 神是决不说谎的。因此，我们这些逃进避难所的人，就大得安慰，抓紧那摆在我们面前的盼望。19 我们有这盼望，就像灵魂的锚，又稳当又坚固，通过幔子直进到里面。20 耶稣已经为我们作先锋进入了幔子里面；他是照着麦基洗德的体系，成了永远的大祭司。
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/a0208299-6f37-40a0-66e1-2576b9435f00)