ΕΚΕΙΝΗ:

1 Εγώ είμαι της Σαρών ο νάρκισσος,

το κρίνο των κοιλάδων.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

2 Καθώς το κρίνο ανάμεσα στ’ αγκάθια,

έτσι η αγαπημένη μου

μέσα στις νέες κοπέλες.

ΕΚΕΙΝΗ:

3 Καθώς μηλιά μες στου δρυμού τα δέντρα,

έτσι ο αγαπημένος μου

στα παλικάρια ανάμεσα.

Κάθισα στη σκιά του, όπως λαχτάρησα,

κι είναι γλυκός στον ουρανίσκο μου ο καρπός του.

ΕΚΕΙΝΗ:

4 Στου συμποσίου μ’ έφερε τα δώματα

κι η αγάπη του φλάμπουρο πάνωθέ μου.

5 Με τόνωσε με σταφιδόψωμα

και με ζωντάνεψε με μήλα,

γιατί πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.

6 Το αριστερό του χέρι κάτω απ’ το κεφάλι μου

και το δεξί του με κρατάει στην αγκαλιά του.

7 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες*Τα ζαρκάδια και οι ελαφίνες για τους αρχαίους πολιτισμούς ήταν σύμβολα του έρωτα. έχει ο κάμπος,

μην την ταράξτε, μην αναστατώστε την αγάπη μας,

ώσπου μονάχη της να το θελήσει.

ΕΚΕΙΝΗ:

8 Ακούω τον αγαπημένο μου! Νάτος που έρχεται

πηδώντας πάνω απ’ τα βουνά,

τρέχοντας πάνω από τους λόφους.

9 Ζαρκάδι μοιάζει ο αγαπημένος μου,

μοιάζει μικρό ελαφόπουλο.

Νάτος που στέκεται έξω απ’ το σπίτι μας,

κοιτάει απ’ το παράθυρο,

ρίχνει ματιές απ’ το καφασωτό.

10 Ο αγαπημένος μου μιλάει και μου λέει:

ΕΚΕΙΝΟΣ:

«Σήκω αγαπημένη μου,

πανέμορφή μου, έλα.

11 Γιατί ο χειμώνας, κοίτα, πέρασε,

οι βροχές φύγανε, διαβήκαν.

12 Τ’ άνθη προβάλλουνε στη γη,

του τραγουδιού έφτασε η ώρα,

και της τρυγόνας μες στους κάμπους μας

ακούγεται η φωνή.

13 Τον πρώτο της καρπό δένει η συκιά

κι ευωδιές χύνουν τ’ ανθισμένα αμπέλια.

Σήκω, αγαπημένη μου,

πανέμορφή μου, έλα.

14 Κρυμμένη περιστέρα μου

στη σχισματιά του βράχου,

στη χαραμάδα του γκρεμού,

το πρόσωπό σου δείξε μου

κι άσε ν’ ακούσω τη φωνή σου,

γιατί γλυκιά σου είν’ η φωνή

και θελκτική σου η όψη».

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:

15 Πιάστε μας τις αλεπούδες,

τις μικρές αλεπουδίτσες,

που αφανίζουνε τ’ αμπέλια μας

τώρα που είναι πάνω στον ανθό τους.

ΕΚΕΙΝΗ:

16 Δικός μου ο αγαπημένος μου

κι εγώ είμαι δική του,

στα κρίνα ανάμεσα βοσκάει το κοπάδι του.

17 Πριν να φυσήξει η αύρα η πρωινή

και φύγουν τα σκοτάδια,

γύρισε πίσω, αγαπημένε μου,

γίνε σαν το ζαρκάδι

σαν το μικρό ελαφόπουλο*Βλ. υποσ. εις στ. 7. πάνω στου Βέθερ τα βουνά.

1 Io sono la rosa di Saron, il giglio delle valli.

L’amato riguardo all’amata:

2 Come un giglio tra le spine, così è l’amica mia tra le fanciulle.

L’amata riguardo all’amato:

3 Come è un melo fra gli alberi del bosco, così è l’amico mio fra i giovani. Io desidero sedermi alla sua ombra, e il suo frutto è dolce al mio palato. 4 Egli mi ha condotta nella casa del convito, e l’insegna che stende su di me è Amore. 5 Fortificatemi con delle schiacciate d’uva, sostentatemi con delle mele, perché io sono malata d’amore. 6 La sua sinistra sia sotto il mio capo, e la sua destra mi abbracci!

L’amata alle figlie di Gerusalemme:

7 O figlie di Gerusalemme, io vi scongiuro per le gazzelle, per le cerve dei campi, non svegliate, non svegliate l’amore mio, finché non lo desideri!

L’amata riguardo all’amato:

8 Ecco la voce del mio amico! Eccolo che viene, saltando per i monti, balzando per i colli. 9 L’amico mio è simile a una gazzella o a un cerbiatto. Eccolo, egli sta dietro al nostro muro e guarda per la finestra, lancia occhiate attraverso le persiane. 10 Il mio amico parla e mi dice: "Alzati, amica mia, mia bella, e vieni, 11 poiché, ecco, l’inverno è passato, il tempo delle piogge è finito, se n’è andato; 12 i fiori appaiono sulla terra, il tempo del canto è giunto, e la voce della tortora si fa udire nelle nostre campagne. 13 Il fico ha messo i suoi frutti, e le viti fiorite esalano il loro profumo. Alzati, amica mia, mia bella, e vieni".

L’amato all’amata:

14 O mia colomba, che stai nelle fessure delle rocce, nel nascondiglio dei dirupi, mostrami il tuo viso, fammi udire la tua voce; poiché la tua voce è soave, e il tuo viso è bello.

Le figlie di Gerusalemme:

15 Prendeteci le volpi, le piccole volpi che guastano le vigne, poiché le nostre vigne sono in fiore!

L’amata all’amato:

16 Il mio amico è mio, e io sono sua: di lui, che pastura il gregge fra i gigli. 17 Prima che spiri la brezza del giorno e che le ombre fuggano, torna, amico mio, come la gazzella o il cerbiatto sui monti che ci separano!