ΕΚΕΙΝΟΣ:

1 Τι όμορφη που είσαι αγαπημένη μου,

τι όμορφη που είσαι!

Περιστέρια τα μάτια σου μέσ’ απ’ το πέπλο σου,

ωσάν κοπάδι ερίφια τα μαλλιά σου,

που ροβολάνε από τις ράχες της Γαλαάδ.

2 Τα δόντια σου ωσάν κοπάδι αμνάδες,

που μόλις τις κουρέψαν και τις έπλυναν.

Όλες γεννάνε δίδυμα,

στέρφα δεν βρίσκεται ανάμεσά τους.

3 Τα χείλη σου είναι σαν σειρήτι κόκκινο

και θελκτική η λαλιά σου,

τα μάγουλά σου μέσ’ από το πέπλο σου

σαν δυο μισά ροδιού.

4 Ο τράχηλός σου ορθώνεται καθώς ο πύργος του Δαβίδ,

χτισμένος στρογγυλά για φρούριο

κι από σειρές λιθάρια λαξεμένα·

ασπίδες χίλιες κρέμονται τριγύρω του,

όλες οι ασπίδες των γενναίων ανδρών.

5 Τα δυο σου στήθη είναι σαν δυο νιογέννητα

δίδυμα της ζαρκάδας,

που βόσκουνε στα κρίνα ανάμεσα.

6 Πριν να φυσήξει η αύρα η πρωινή

και φύγουν τα σκοτάδια,

θα πάω στης σμύρνας το βουνό,

στου λιβανιού το λόφο.

7 Ολάκερη είσαι ωραία, αγαπημένη μου,

ψεγάδι δεν σου βρίσκεται!

ΕΚΕΙΝΟΣ:

8 Καλή μου, έλα μαζί μου από το Λίβανο,

έλα απ’ το Λίβανο μαζί μου.

Κατέβα απ’ την κορφή του Αμανά,

απ’ του Σενείρ και του Ερμών τα ύψη,

απ’ τις σπηλιές των λιονταριών

κι απ’ της λεοπάρδαλης τα όρη.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

9 Με γήτεψες, καλή μου κι αδερφή μου,

μου πήρες την καρδιά με μια ματιά σου,

μ’ ένα μονάχα τίναγμα του κεφαλιού σου.

10 Ο έρωτάς σου μάγεμα, καλή μου κι αδερφή μου.

Πιότερο αξίζει ο έρωτάς σου απ’ το κρασί,

κι η ευωδιά των μύρων σου από τ’ αρώματα όλα.

11 Καθάριο μέλι στάζουνε τα χείλη σου, καλή μου.

μέλι και γάλα βρίσκονται στη γλώσσα σου από κάτω

κι είναι της φορεσιάς σου η οσμή

σαν μύρο του Λιβάνου.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

12 Κλεισμένο περιβόλι εσύ, καλή μου κι αδερφή μου,

κλεισμένο περιβόλι

κι εφτασφράγιστη πηγή.

13 Τα νέα βλαστάρια σου παράδεισος από ροδιές

με τους καρπούς τους πιο εκλεκτούς,

αγριοστάφυλα και νάρδος.

14 Νάρδος και κρόκος, αρωματικό καλάμι και κανέλα

κι όλα τα λιβανόδεντρα, σμύρνα κι αλόη

κι όλα τα πιο καλά φυτά,

που δίνουνε τα τέλεια βάλσαμα.

15 Βρύση των περβολιών,

πηγή τρεχούμενων νερών

και ρυάκια που αναβρύζουν απ’ το Λίβανο.

ΕΚΕΙΝΗ:

16 Σήκω βοριά κι έλα νοτιά,

φυσήξτε μες στον κήπο μου

να ξεχυθούν τα μύρα του.

Ας έρθει ο καλός μου στο περβόλι του

και τους εξαίσιους ας γευτεί καρπούς του.

L’amato all’amata:

1 Come sei bella, amica mia, come sei bella! I tuoi occhi, dietro al tuo velo, somigliano a quelli delle colombe; i tuoi capelli sono come un gregge di capre, sospese ai fianchi del monte di Galaad. 2 I tuoi denti sono come un branco di pecore tosate che tornano dal lavatoio; tutte hanno dei gemelli, non ce n’è nessuna che sia sterile. 3 Le tue labbra somigliano a un filo di scarlatto e la tua bocca è graziosa; le tue gote, dietro il tuo velo, sono come un pezzo di melagrana. 4 Il tuo collo è come la torre di Davide, costruita per essere un’armeria; mille scudi vi sono appesi, tutte le targhe dei prodi. 5 I tuoi seni sono due gemelli di gazzella, che pascolano fra i gigli. 6 Prima che spiri la brezza del giorno e che le ombre fuggano, io me ne andrò al monte della mirra e al colle dell’incenso. 7 Tu sei tutta bella, amica mia, e non c’è nessun difetto in te. 8 Vieni con me dal Libano, o mia sposa, vieni con me dal Libano! Guarda dalla cima dell’Amana, dalla cima del Senir e dell’Ermon, dalle spelonche dei leoni, dai monti dei leopardi. 9 Tu mi hai rapito il cuore, o mia sorella, o sposa mia! Tu mi hai rapito il cuore con un solo dei tuoi sguardi, con uno solo dei monili del tuo collo. 10 Quanto sono dolci le tue carezze, o mia sorella, o sposa mia! Come le tue carezze sono migliori del vino, come l’odore dei tuoi profumi è più soave di tutti gli aromi! 11 O sposa mia, le tue labbra stillano miele, miele e latte sono sotto la tua lingua, e l’odore delle tue vesti è come l’odore del Libano. 12 O mia sorella, o sposa mia, tu sei un giardino serrato, una sorgente chiusa, una fonte sigillata. 13 I tuoi germogli sono un giardino di melograni e di alberi di frutti deliziosi, di piante di cipro e di nardo; 14 di nardo e di croco, di canna odorosa e di cinnamomo, e di ogni albero da incenso; di mirra e di aloe, e di ogni più squisito aroma. 15 Tu sei una fontana di giardino, una sorgente di acqua viva, un ruscello che scende giù dal Libano.

L’amata all’amato:

16 Sorgi, vento del nord, e vieni, o vento del sud! Soffiate sul mio giardino, in modo che se ne spandano gli aromi! Venga l’amico mio nel suo giardino, e ne mangi i frutti deliziosi!