ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:

1 Πού πήγε ο αγαπημένος σου,

εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;

Ποιον δρόμο πήρε ο αγαπημένος σου

ώστε να τον γυρέψουμε μαζί σου;

ΕΚΕΙΝΗ:

2 Ο αγαπημένος μου κατέβηκε στον κήπο του,

στα ευωδιαστά παρτέρια,

για να βοσκήσει μες στους κήπους το κοπάδι του

και να μαζέψει κρίνα.

3 Του αγαπημένου μου είμ’ εγώ

κι ο αγαπημένος μου δικός μου.

Στα κρίνα ανάμεσα βοσκάει το κοπάδι του.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

4 Καλή μου, είσαι ωραία όπως η Θίρσα,*Για ορισμένο χρόνο η Θίρσα ήταν πρωτεύουσα του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ (βλ. Α΄ Βασ. 15:33· 16:23).

χαριτωμένη όπως η Ιερουσαλήμ

και τρομερή καθώς στρατιές με φλάμπουρα.

5 Πάρε από πάνω μου τα μάτια σου

γιατί μ’ αναστατώνουν.

Ωσάν κοπάδι ερίφια τα μαλλιά σου,

που ροβολάνε από τις ράχες της Γαλαάδ.

6 Τα δόντια σου ωσάν κοπάδι αμνάδες,

που τωραδά τις πλύναν κι ανεβαίνουνε·

όλες γεννάνε δίδυμα,

στέρφα δεν βρίσκεται ανάμεσά τους.

7 Τα μάγουλά σου μέσ’ από το πέπλο σου

σαν δυο μισά ροδιού.

8 Εξήντα είν’ οι βασίλισσες

κι ογδόντα οι παλλακίδες

κι αμέτρητες οι κοπελιές.

9 Μια και μοναδική ’ναι η περιστέρα μου,

η λατρευτή μου,

της μάνας της μονάκριβη

και διαλεχτή εκεινής που την εγέννα.

Οι κοπελιές την είδαν και την καλοτύχισαν,

οι παλλακίδες κι οι βασίλισσες,

και την παινέψαν.

ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ:

10 Ποια είν’ ετούτη που ξεπροβάλλει

σαν την αυγή,

ωραία σαν τη σελήνη,

ακτινοβόλα σαν τον ήλιο

και τρομερή καθώς στρατιές με φλάμπουρα;

ΕΚΕΙΝΟΣ:

11 Στον κήπο με τις καρυδιές κατέβηκα

να δω το χλόισμα της κοιλάδας,

να δω αν βλάστησε τ’ αμπέλι,

αν λουλουδίσαν οι ροδιές.

ΕΚΕΙΝΗ:

12 Δεν ξέρω πώς, μα τον εαυτό μου πια δεν τον κατέχω,

μ’ όλο που από ευγενική κατάγομαι γενιά.*Η έννοια του στ. στα εβρ. είναι αβέβαιη.

Le figlie di Gerusalemme:

1 Dov’è andato il tuo amico, o più bella fra le donne? Da che parte si è diretto l’amico tuo? Noi lo cercheremo con te.

L’amata alle figlie di Gerusalemme:

2 Il mio amico è sceso nel suo giardino, nelle aie degli aromi a pasturare le greggi nei giardini e cogliere gigli. 3 Io sono dell’amico mio; e l’amico mio, che pastura il gregge fra i gigli, è mio.

L’amato all’amata:

4 Amica mia, tu sei bella come Tirsa, vaga come Gerusalemme, tremenda come un esercito a bandiere spiegate. 5 Distogli da me i tuoi occhi, che mi turbano. I tuoi capelli sono come un gregge di capre, sospese ai fianchi di Galaad. 6 I tuoi denti sono come un branco di pecore, che tornano dal lavatoio; tutte hanno dei gemelli, non ce n’è nessuna che sia sterile; 7 le tue gote, dietro al tuo velo, sono come un pezzo di melagrana. 8 Ci sono sessanta regine, ottanta concubine, e fanciulle senza numero; 9 ma la mia colomba, la perfetta mia, è unica; è l’unica di sua madre, la prescelta di colei che l’ha partorita. Le fanciulle la vedono e la proclamano beata; la vedono pure le regine e le concubine, e la lodano. 10 Chi è colei che appare come l’alba, bella come la luna, pura come il sole, tremenda come un esercito a bandiere spiegate?

L’amata all’amato:

11 Io sono scesa nel giardino dei noci a vedere le piante verdi della valle, a vedere se le viti mettevano le loro gemme, se i melograni erano in fiore.

12 Non so come, ma l’anima mia mi ha posta sui carri di Ammi-Nadìb.