Cânticos 5

ΕΚΕΙΝΟΣ:

1 Μπαίνω μες στο περβόλι μου, καλή μου κι αδερφή μου,

τρυγώ τη σμύρνα μου, τρυγώ τ’ αρώματά μου·

γεύομαι την κερήθρα μου αντάμα με το μέλι μου

και το κρασί μου πίνω με το γάλα μου μαζί.

Φίλοι μου, φάτε, πιείτε

και μεθύστε απ’ αγάπη!

Νυχτερινοί στοχασμοί

ΕΚΕΙΝΗ:

2 Εγώ κοιμόμουν, μα ξαγρύπνα μου η καρδιά.

Άκου, χτυπάει ο αγαπημένος μου και λέει:

ΕΚΕΙΝΟΣ:

«Καλή μου, άνοιξέ μου, κι αδερφή μου,

περιστεράκι μου και λατρευτή μου,

γιατί η δροσιά σκέπασε το κεφάλι μου

κι οι βραδινές σταλαγματιές νοτίσαν τα μαλλιά μου».

ΕΚΕΙΝΗ:

3 «Έβγαλα το χιτώνα μου·

τώρα ξανά πρέπει

να τον φορέσω.

Τα πόδια μου τα έπλυνα·

τώρα ξανά πρέπει

να λερωθούν».

4 Άπλωσε ο αγαπημένος μου το χέρι του

μέσ’ απ’ της θύρας μου τη χαραμάδα

κι αναταράχτηκαν τα σπλάχνα μου γι’ αυτόν.

5 Σηκώθηκα ν’ ανοίξω στον καλό μου

και σμύρνα στάλαζε απ’ τα χέρια μου,

κι από τα δάχτυλά μου σμύρνα ρέουσα

στης κλειδωνιάς απάνω τη λαβή.

6 Άνοιξα στον αγαπημένο μου,

μα ο καλός μου είχε φύγει.

Λαχτάρησα ν’ ακούσω τη λαλιά του.

Τον αναζήτησα και δεν τον βρήκα.

Του φώναξα κι αυτός δε μ’ αποκρίθηκε.

7 Με συναπάντησαν οι φύλακες

που τριγυρνάνε μες στην πόλη·

με χτύπησαν, με πλήγωσαν,

μου βγάλανε το πέπλο μου

εκείνοι που στα τείχη είναι φρουροί.

Η νύφη ζητάει βοήθεια

ΕΚΕΙΝΗ:

8 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες έχει ο κάμπος,*Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:7.

αν τον καλό μου βρείτε, να του πείτε

ότι πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:

9 Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο

από έναν άλλο αγαπημένο,

εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;

Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο

από έναν άλλο αγαπημένο,

ώστε να μας ξορκίζεις με τον τρόπο αυτό;

ΕΚΕΙΝΗ:

10 Ο αγαπημένος μου είναι άσπρος κι είναι ρόδινος

και ξεχωρίζει μέσα σε μυριάδες.

11 Η κεφαλή του είναι καθάριο μάλαμα

και τα μαλλιά του χουρμαδιάς κλαδιά, μαύρα σαν το κοράκι.

12 Τα μάτια του, καθώς τα περιστέρια

στις όχθες των ρυακιών·

λούζονται μες στο γάλα,

κάθονται δίπλα στο νερό.

13 Τα μάγουλά του είναι πρασιές μυριστικά,

βραγιές λουλούδια ευωδιασμένα,

τα χείλη του είναι κρίνα

που στάζουν σμύρνα ρέουσα.

14 Βέργες χρυσές τα χέρια του,

με της Θαρσείς πετράδια στολισμένα·

τεχνουργημένο η κοιλιά του ελεφαντόδοντο

ζαφείρια σκεπασμένο.

15 Οι κνήμες του κολόνες αλαβάστρινες

σε χρυσαφένια βάθρα στηριγμένες.

Η όψη του καθώς ο Λίβανος,

έξοχος σαν τους κέδρους.

16 Τό στόμα του είναι γλύκα μοναχή

και μυριοπόθητη ολάκερη η ύπαρξή του.

Τέτοιος ο αγαπημένος μου

και τέτοιος ο καλός μου,

κοπέλες της Ιερουσαλήμ.

O amado

1 Entrei no meu jardim,

minha irmã, minha noiva.

Ajuntei a minha mirra com as minhas especiarias,

comi o meu favo e o meu mel,

bebi o meu vinho e o meu leite.

Coro

Comam e bebam, amigos;

embriaguem-se de amor!

A amada

2 Eu dormia, mas o meu coração estava desperto.

Escutem! O meu amado está batendo.

O amado

Abra-me a porta, minha irmã, minha querida,

minha pomba, minha perfeita,

pois a minha cabeça está encharcada de orvalho,

e o meu cabelo, do sereno da noite.

A amada

3 Já tirei a túnica;

terei que vestir-me de novo?

Já lavei os pés;

terei que sujá-los de novo?

4 O meu amado pôs a mão por uma abertura da tranca,

e o meu coração começou a palpitar por causa dele.

5 Levantei-me para abrir-lhe a porta;

as minhas mãos destilavam mirra,

e os meus dedos vertiam mirra

sobre a maçaneta da tranca.

6 Eu abri para o meu amado,

mas o meu amado já havia partido; ele não estava mais lá.

Quase desmaiei com a sua partida!*5.6 Ou com o que ele havia falado!

Procurei-o, mas não o encontrei.

Eu o chamei, mas ele não respondeu.

7 Os guardas me encontraram

enquanto faziam a ronda na cidade.

Aqueles que guardam os muros

me espancaram, deixando-me ferida,

e tomaram o meu manto!

8 Ó filhas de Jerusalém, eu as faço jurar:

se encontrarem o meu amado,

que dirão a ele?

Digam-lhe que estou doente de amor.

Coro

9 Que diferença há entre o seu amado e outro qualquer,

ó você, a mais linda das mulheres?

Que diferença há entre o seu amado e outro qualquer,

para você nos obrigar a tal promessa?

A amada

10 O meu amado é deslumbrante e moreno;

ele se destaca entre dez mil.

11 A sua cabeça é como o ouro mais puro;

os seus cabelos são ondulados,

negros como um corvo.

12 Os seus olhos são como pombas

junto aos regatos de água,

banhados em leite,

incrustados como joias.

13 As suas faces são como um jardim de especiarias

que exalam perfume.

Os seus lábios são como lírios

que destilam mirra.

14 Os seus braços são cilindros de ouro

com crisólito neles engastado.

O seu tronco é como marfim polido

adornado de safiras.

15 As suas pernas são colunas de mármore*5.15 Ou alabastro.

firmadas em bases de ouro puro.

A sua aparência é como o Líbano;

ele é elegante como os cedros.

16 A sua boca é a própria doçura;

ele é desejável em todos os sentidos!

Esse é o meu amado, esse é o meu querido,

ó filhas de Jerusalém.