Deuteronômio 22

1 לֹֽא־תִרְאֶה֩ אֶת־שׁ֨וֹר אָחִ֜יךָ א֤וֹ אֶת־שֵׂיוֹ֙ נִדָּחִ֔ים וְהִתְעַלַּמְתָּ֖ מֵהֶ֑ם הָשֵׁ֥ב תְּשִׁיבֵ֖ם לְאָחִֽיךָ׃ 2 וְאִם־לֹ֨א קָר֥וֹב אָחִ֛יךָ אֵלֶ֖יךָ וְלֹ֣א יְדַעְתּ֑וֹ וַאֲסַפְתּוֹ֙ אֶל־תּ֣וֹךְ בֵּיתֶ֔ךָ וְהָיָ֣ה עִמְּךָ֗ עַ֣ד דְּרֹ֤שׁ אָחִ֨יךָ֙ אֹת֔וֹ וַהֲשֵׁבֹת֖וֹ לֽוֹ׃ 3 וְכֵ֧ן תַּעֲשֶׂ֣ה לַחֲמֹר֗וֹ וְכֵ֣ן תַּעֲשֶׂה֮ לְשִׂמְלָתוֹ֒ וְכֵ֣ן תַּעֲשֶׂ֜ה לְכָל־אֲבֵדַ֥ת אָחִ֛יךָ אֲשֶׁר־תֹּאבַ֥ד מִמֶּ֖נּוּ וּמְצָאתָ֑הּ לֹ֥א תוּכַ֖ל לְהִתְעַלֵּֽם׃ ס 4 לֹא־תִרְאֶה֩ אֶת־חֲמ֨וֹר אָחִ֜יךָ א֤וֹ שׁוֹרוֹ֙ נֹפְלִ֣ים בַּדֶּ֔רֶךְ וְהִתְעַלַּמְתָּ֖ מֵהֶ֑ם הָקֵ֥ם תָּקִ֖ים עִמּֽוֹ׃ ס 5 לֹא־יִהְיֶ֤ה כְלִי־גֶ֨בֶר֙ עַל־אִשָּׁ֔ה וְלֹא־יִלְבַּ֥שׁ גֶּ֖בֶר שִׂמְלַ֣ת אִשָּׁ֑ה כִּ֧י תוֹעֲבַ֛ת יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ כָּל־עֹ֥שֵׂה אֵֽלֶּה׃ פ 6 כִּ֣י יִקָּרֵ֣א קַן־צִפּ֣וֹר ׀ לְפָנֶ֡יךָ בַּדֶּ֜רֶךְ בְּכָל־עֵ֣ץ ׀ א֣וֹ עַל־הָאָ֗רֶץ אֶפְרֹחִים֙ א֣וֹ בֵיצִ֔ים וְהָאֵ֤ם רֹבֶ֨צֶת֙ עַל־הָֽאֶפְרֹחִ֔ים א֖וֹ עַל־הַבֵּיצִ֑ים לֹא־תִקַּ֥ח הָאֵ֖ם עַל־הַבָּנִֽים׃ 7 שַׁלֵּ֤חַ תְּשַׁלַּח֙ אֶת־הָאֵ֔ם וְאֶת־הַבָּנִ֖ים תִּֽקַּֽח־לָ֑ךְ לְמַ֨עַן֙ יִ֣יטַב לָ֔ךְ וְהַאֲרַכְתָּ֖ יָמִֽים׃ ס 8 כִּ֤י תִבְנֶה֙ בַּ֣יִת חָדָ֔שׁ וְעָשִׂ֥יתָ מַעֲקֶ֖ה לְגַגֶּ֑ךָ וְלֹֽא־תָשִׂ֤ים דָּמִים֙ בְּבֵיתֶ֔ךָ כִּֽי־יִפֹּ֥ל הַנֹּפֵ֖ל מִמֶּֽנּוּ׃ ס 9 לֹא־תִזְרַ֥ע כַּרְמְךָ֖ כִּלְאָ֑יִם פֶּן־תִּקְדַּ֗שׁ הַֽמְלֵאָ֤ה הַזֶּ֨רַע֙ אֲשֶׁ֣ר תִּזְרָ֔ע וּתְבוּאַ֖ת הַכָּֽרֶם׃ ס 10 לֹֽא־תַחֲרֹ֥שׁ בְּשׁוֹר־וּבַחֲמֹ֖ר יַחְדָּֽו׃ ס 11 לֹ֤א תִלְבַּשׁ֙ שַֽׁעַטְנֵ֔ז צֶ֥מֶר וּפִשְׁתִּ֖ים יַחְדָּֽו׃ ס 12 גְּדִלִ֖ים תַּעֲשֶׂה־לָּ֑ךְ עַל־אַרְבַּ֛ע כַּנְפ֥וֹת כְּסוּתְךָ֖ אֲשֶׁ֥ר תְּכַסֶּה־בָּֽהּ׃ ס 13 כִּֽי־יִקַּ֥ח אִ֖ישׁ אִשָּׁ֑ה וּבָ֥א אֵלֶ֖יהָ וּשְׂנֵאָֽהּ׃ 14 וְשָׂ֥ם לָהּ֙ עֲלִילֹ֣ת דְּבָרִ֔ים וְהוֹצִ֥יא עָלֶ֖יהָ שֵׁ֣ם רָ֑ע וְאָמַ֗ר אֶת־הָאִשָּׁ֤ה הַזֹּאת֙ לָקַ֔חְתִּי וָאֶקְרַ֣ב אֵלֶ֔יהָ וְלֹא־מָצָ֥אתִי לָ֖הּ בְּתוּלִֽים׃ 15 וְלָקַ֛ח אֲבִ֥י הנער וְאִמָּ֑הּ וְהוֹצִ֜יאוּ אֶת־בְּתוּלֵ֧י הנער אֶל־זִקְנֵ֥י הָעִ֖יר הַשָּֽׁעְרָה׃ 16 וְאָמַ֛ר אֲבִ֥י הנער אֶל־הַזְּקֵנִ֑ים אֶת־בִּתִּ֗י נָתַ֜תִּי לָאִ֥ישׁ הַזֶּ֛ה לְאִשָּׁ֖ה וַיִּשְׂנָאֶֽהָ׃ 17 וְהִנֵּה־ה֡וּא שָׂם֩ עֲלִילֹ֨ת דְּבָרִ֜ים לֵאמֹ֗ר לֹֽא־מָצָ֤אתִי לְבִתְּךָ֙ בְּתוּלִ֔ים וְאֵ֖לֶּה בְּתוּלֵ֣י בִתִּ֑י וּפָֽרְשׂוּ֙ הַשִּׂמְלָ֔ה לִפְנֵ֖י זִקְנֵ֥י הָעִֽיר׃ 18 וְלָֽקְח֛וּ זִקְנֵ֥י הָֽעִיר־הַהִ֖וא אֶת־הָאִ֑ישׁ וְיִסְּר֖וּ אֹתֽוֹ׃ 19 וְעָנְשׁ֨וּ אֹת֜וֹ מֵ֣אָה כֶ֗סֶף וְנָתְנוּ֙ לַאֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֔ה כִּ֤י הוֹצִיא֙ שֵׁ֣ם רָ֔ע עַ֖ל בְּתוּלַ֣ת יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֽוֹ־תִהְיֶ֣ה לְאִשָּׁ֔ה לֹא־יוּכַ֥ל לְשַּׁלְּחָ֖הּ כָּל־יָמָֽיו׃ ס 20 וְאִם־אֱמֶ֣ת הָיָ֔ה הַדָּבָ֖ר הַזֶּ֑ה לֹא־נִמְצְא֥וּ בְתוּלִ֖ים לנער׃ 21 וְהוֹצִ֨יאוּ אֶת־הנער אֶל־פֶּ֣תַח בֵּית־אָבִ֗יהָ וּסְקָלוּהָ֩ אַנְשֵׁ֨י עִירָ֤הּ בָּאֲבָנִים֙ וָמֵ֔תָה כִּֽי־עָשְׂתָ֤ה נְבָלָה֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל לִזְנ֖וֹת בֵּ֣ית אָבִ֑יהָ וּבִֽעַרְתָּ֥ הָרָ֖ע מִקִּרְבֶּֽךָ׃ ס 22 כִּֽי־יִמָּצֵ֨א אִ֜ישׁ שֹׁכֵ֣ב ׀ עִם־אִשָּׁ֣ה בְעֻֽלַת־בַּ֗עַל וּמֵ֨תוּ֙ גַּם־שְׁנֵיהֶ֔ם הָאִ֛ישׁ הַשֹּׁכֵ֥ב עִם־הָאִשָּׁ֖ה וְהָאִשָּׁ֑ה וּבִֽעַרְתָּ֥ הָרָ֖ע מִיִּשְׂרָאֵֽל׃ ס 23 כִּ֤י יִהְיֶה֙ נער בְתוּלָ֔ה מְאֹרָשָׂ֖ה לְאִ֑ישׁ וּמְצָאָ֥הּ אִ֛ישׁ בָּעִ֖יר וְשָׁכַ֥ב עִמָּֽהּ׃ 24 וְהוֹצֵאתֶ֨ם אֶת־שְׁנֵיהֶ֜ם אֶל־שַׁ֣עַר ׀ הָעִ֣יר הַהִ֗וא וּסְקַלְתֶּ֨ם אֹתָ֥ם בָּאֲבָנִים֮ וָמֵתוּ֒ אֶת־הנער עַל־דְּבַר֙ אֲשֶׁ֣ר לֹא־צָעֲקָ֣ה בָעִ֔יר וְאֶ֨ת־הָאִ֔ישׁ עַל־דְּבַ֥ר אֲשֶׁר־עִנָּ֖ה אֶת־אֵ֣שֶׁת רֵעֵ֑הוּ וּבִֽעַרְתָּ֥ הָרָ֖ע מִקִּרְבֶּֽךָ׃ ס 25 וְֽאִם־בַּשָּׂדֶ֞ה יִמְצָ֣א הָאִ֗ישׁ אֶת־הנער הַמְאֹ֣רָשָׂ֔ה וְהֶחֱזִֽיק־בָּ֥הּ הָאִ֖ישׁ וְשָׁכַ֣ב עִמָּ֑הּ וּמֵ֗ת הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר־שָׁכַ֥ב עִמָּ֖הּ לְבַדּֽוֹ׃ 26 ולנער לֹא־תַעֲשֶׂ֣ה דָבָ֔ר אֵ֥ין לנער חֵ֣טְא מָ֑וֶת כִּ֡י כַּאֲשֶׁר֩ יָק֨וּם אִ֤ישׁ עַל־רֵעֵ֨הוּ֙ וּרְצָח֣וֹ נֶ֔פֶשׁ כֵּ֖ן הַדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃ 27 כִּ֥י בַשָּׂדֶ֖ה מְצָאָ֑הּ צָעֲקָ֗ה הנער הַמְאֹ֣רָשָׂ֔ה וְאֵ֥ין מוֹשִׁ֖יעַ לָֽהּ׃ ס 28 כִּֽי־יִמְצָ֣א אִ֗ישׁ נער בְתוּלָה֙ אֲשֶׁ֣ר לֹא־אֹרָ֔שָׂה וּתְפָשָׂ֖הּ וְשָׁכַ֣ב עִמָּ֑הּ וְנִמְצָֽאוּ׃ 29 וְ֠נָתַן הָאִ֨ישׁ הַשֹּׁכֵ֥ב עִמָּ֛הּ לַאֲבִ֥י הנער חֲמִשִּׁ֣ים כָּ֑סֶף וְלֽוֹ־תִהְיֶ֣ה לְאִשָּׁ֗ה תַּ֚חַת אֲשֶׁ֣ר עִנָּ֔הּ לֹא־יוּכַ֥ל שַׁלְּחָ֖ה כָּל־יָמָֽיו׃ ס

1 သင့်​ညီ​အစ်​ကို၏ သိုး​နွား​သည် လမ်း​လွဲ​သည်​ကို ကြည့်၍​မ​နေ​ရ။ ညီ​အစ်​ကို​ထံ​သို့ ဆက်​ဆက်​ပြန်​ပို့​ရ​မည်။*ထွ၊ ၂၃:၄-၅။2 ညီ​အစ်​ကို ဝေး​သော်​လည်း​ကောင်း၊ သူ့​ကို မ​သိ​သော်​လည်း​ကောင်း၊ ထို​သိုး​နွား​ကို ကိုယ်​အိမ်​သို့ ဆောင်​ခဲ့​ရ​မည်။ ညီ​အစ်​ကို​သည် မ​ရှာ၊ သူ၌ မ​အပ်​မီ​တိုင်​အောင် ကိုယ်​အိမ်၌ ထား​ရ​မည်။ 3 မြည်း​ဖြစ်​စေ၊ အ​ဝတ်​ဖြစ်​စေ၊ ညီ​အစ်​ကို၏​ဥ​စ္စာ တစ်​စုံ​တစ်​ခု​ပျောက်၍ သင်​တွေ့​မိ​လျှင်၊ ကြည့်၍​မ​နေ​ဘဲ ထို​အ​တူ​ပြု​ရ​မည်။ 4 ညီ​အစ်​ကို​၏ မြည်း​နွား​သည် လမ်း၌​လဲ​လျက်​ရှိ​သည်​ကို ကြည့်၍​မ​နေ​ရ။ ညီ​အစ်​ကို​နှင့်​ဝိုင်း၍ ဆက်​ဆက် မ​စ​ရ​မည်။

5 မိန်း​မ​သည် ယောက်ျား​အ​ဝတ်​ကို မ​ဝတ်​ရ။ ယောက်ျား​သည်​လည်း မိန်း​မ​အ​ဝတ်​ကို မ​ဝတ်​ရ။ ထို​သို့​ဝတ်​သော​သူ​ရှိ​သ​မျှ​တို့​ကို သင်၏​ဘု​ရား​သ​ခင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် စက်​ဆုပ်​ရွံ​ရှာ​တော်​မူ၏။ 6 သစ်​ပင်​ပေါ် မြေ​ပေါ်​မှာ ငှက်​သိုက်၌​ငှက်​မ​သည် အ​ဥ​များ၊ သား​ငယ်​များ​ကို ဝပ်​လျက်​နေ​သည်​ကို တွေ့​လျှင်၊ သား​ငယ်​တို့​နှင့်​အ​တူ အ​မိ​ကို​မ​ယူ​ရ။ 7 သင်​သည် ကောင်း​စား၍ အ​သက်​တာ​ရှည်​မည် အ​ကြောင်း၊ သား​ငယ်​တို့​ကို သိမ်း​ယူ​လျှင်​လည်း အ​မိ​ကို​လွှတ်​လိုက်​ရ​မည်။ 8 လူ​သည် အိမ်​မိုး​ပေါ်​က​ကျ၍ လူ​အ​သက်​ကို သတ်​သော​အ​ပြစ် မ​ရောက်​မည်​အ​ကြောင်း၊ အိမ်​အ​သစ်​ကို​ဆောက်​သော​အ​ခါ၊ အ​မိုး​နား​ပတ်​လည်၌ အ​ဆီး​အ​တား​ကို လုပ်​ရ​မည်။ 9 စ​ပျစ်​ဥ​ယျာဉ်၌ ခြား​နား​သော မျိုး​စေ့​တို့​ကို ရော​နှော၍ မ​ကြဲ​ရ။ ထို​သို့​ကြဲ​လျှင်၊ မျိုး​စေ့​အ​သီး၊ စ​ပျစ်​ပင် အ​သီး​နှစ်​ပါး​စ​လုံး ပျက်​လိမ့်​မည်။*ဝတ်၊ ၁၉:၁၉။10 နွား​နှင့်​မြည်း​ကို ဖက်၍​လယ်​မ​ထွန်​ရ။ 11 ဝါ​နှင့်​သိုး​မွေး​ကို ရော​နှော၍ ရက်​သော​အ​ဝတ်​ကို မ​ဝတ်​ရ။ 12 သင်​ခြုံ​သော​အ​ဝတ်​စွန် လေး​ဘက်၌ ပန်း​ပွား​တို့​ကို​ဆွဲ​ရ​မည်။*တော၊ ၁၅:၃၇-၄၁။

ကာ​မ​စပ်​ယှက်​ခြင်း​ဆိုင်​ရာ​ပ​ညတ်

13 လူ​သည် မ​ယား​နှင့်​ထိမ်း​မြား​ဆက်​ဆံ​ပြီး​မှ၊ တစ်​ဖန် ထို​မိန်း​မ​ကို​မုန်း၍၊ 14 ငါ​သည် ဤ​မိန်း​မ​နှင့် ထိမ်း​မြား​ဆက်​ဆံ​သော​အ​ခါ၊ က​ညာ​မ​စစ်​ကြောင်း​ကို သိ​ရ​ပြီ​ဟု ထို​မိန်း​မ၌ ကဲ့​ရဲ့​စ​ရာ​အ​ကြောင်း​ကို​ပြု၍ သူ့​အ​သ​ရေ​ကို​ဖျက်​လျှင်၊ 15 ထို​မိန်း​မ၏ မိ​ဘ​တို့​သည် က​ညာ၏ လ​က္ခ​ဏာ​သက်​သေ​ကို ဆောင်​လျက်၊ မြို့၌ အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​ရှိ​ရာ မြို့​တံ​ခါး​ဝ​သို့​သွား၍၊ 16 ထို​မိန်း​မ၏​အ​ဘ​က၊ အ​ကျွန်ုပ်​သ​မီး​ကို ဤ​လူ၌ အ​ကျွန်ုပ်​ပေး​စား​ပါ​ပြီ။ သူ​သည် အ​ကျွန်ုပ်​သ​မီး​ကို​မုန်း၍၊ 17 သင်၏​သ​မီး​သည် က​ညာ​မ​စစ်​ကြောင်း​ကို ငါ​တွေ့​ပြီ​ဟု​ဆို​လျက် ကဲ့​ရဲ့​စ​ရာ​အ​ကြောင်း​ကို ပြု​ပါ၏။ သို့​ရာ​တွင် ဤ​သည်​ကား၊ အ​ကျွန်ုပ်​သ​မီး၏ က​ညာ​လ​က္ခ​ဏာ​သက်​သေ ဖြစ်​ပါ၏​ဟု အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​အား လျှောက်​ဆို​လျက် ထို​အ​ဝတ်​ကို သူ​တို့​ရှေ့​မှာ​လှန်၍ ပြ​ရ​မည်။ 18 ထို​အ​ခါ မြို့၌ အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​သည် ထို​လူ​ကို​ယူ၍ ရိုက်​ပြီး​မှ၊ 19 ငွေ​တစ်​ပိဿာ​ကို လျော်​စေ၍၊ မိန်း​မ၏​အ​ဘ​အား ပေး​ရ​မည်။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​က​ညာ၏​အ​သ​ရေ​ကို ထို​သူ​ဖျက်​လေ​ပြီ။ ထို​မိန်း​မ​သည် သူ၏​မ​ယား​ဖြစ်​ရ​မည်။ တစ်​သက်​လုံး ထို​မိန်း​မ​နှင့်​မ​ကွာ​ရ။ 20 သို့​မ​ဟုတ် လင်​စ​ကား​မှန်၍၊ ထို​မိန်း​မ၌ က​ညာ​လ​က္ခ​ဏာ​သက်​သေ​မ​ရှိ​လျှင်၊ 21 မြို့​သား​ယောက်ျား​တို့​သည် ထို​မိန်း​မ​ကို အ​ဘ​အိမ်​တံ​ခါး​သို့ ဆောင်​ခဲ့​ပြီး​လျှင် ကျောက်​ခဲ​နှင့်​ပစ်၍ အ​သေ​သတ်​ရ​ကြ​မည်။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ သူ​သည် အ​ဘ​အိမ်၌ မ​တ​ရား​သော မေ​ထုန်​သို့​လိုက်၍ ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၌ မိုက်​မဲ​သော​အ​မှု​ကို ပြု​လေ​ပြီ။ ထို​သို့ သင်​တို့​တွင် ဒု​စ​ရိုက်​အ​ပြစ်​ကို ပယ်​ရှား​ရ​ကြ​မည်။

22 လင်​ရှိ​သော​မိန်း​မ​နှင့် အ​ခြား​သော​ယောက်ျား သင့်​နေ​သည်​ကို တွေ့​မိ​လျှင်၊ ထို​ယောက်ျား​နှင့် မိန်း​မ​နှစ်​ယောက်​တို့​သည် အ​သေ​သတ်​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​မည်။ ထို​သို့ ဒု​စ​ရိုက်​အ​ပြစ်​ကို ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​မှ ပယ်​ရှား​ရ​မည်။ 23 အ​ပျို​က​ညာ​ကို ယောက်ျား​နှင့် ထိမ်း​မြား​ဆောင်​နှင်း​ပြီး​မှ၊ အ​ခြား​သော​ယောက်ျား​သည် မြို့​ထဲ​မှာ​တွေ့၍ သင့်​နေ​လျှင်၊ 24 ထို​သူ​နှစ်​ယောက်​တို့​ကို မြို့​တံ​ခါး​ဝ​သို့ ထုတ်​ဆောင်​ပြီး​လျှင် ကျောက်​ခဲ​နှင့်​ပစ်၍ အ​သေ​သတ်​ရ​ကြ​မည်။ မိန်း​မ​သည် မြို့​ထဲ​မှာ​ရှိ​လျက်​ပင် မ​အော်​မ​ဟစ်​သော​ကြောင့်​လည်း​ကောင်း၊ ယောက်ျား​လည်း သူ့​မ​ယား​ကို ရှုတ်​ချ​သော​ကြောင့်​လည်း​ကောင်း၊ ထို​သူ​နှစ်​ယောက်​တို့​သည် အ​သေ​သတ်​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​မည်။ ထို​သို့ သင်​တို့​တွင် ဒု​စ​ရိုက်​အ​ပြစ်​ကို ပယ်​ရှား​ရ​ကြ​မည်။ 25 အ​ပျို​ကို ယောက်ျား​နှင့် ထိမ်း​မြား​ဆောင်​နှင်း​ပြီး​မှ အ​ခြား​သော ယောက်ျား​သည် တော၌​တွေ့၍ အ​နိုင်​အ​ထက်​ပြု​လျှင်၊ ထို​ယောက်ျား​တစ်​ယောက်​တည်း​ကို​သာ အ​သေ​သတ်​ရ​မည်။ 26 သေ​ထိုက်​သော​အ​ပြစ် မ​ရှိ​သော​ထို​မိန်း​မ​ကို သင်​သည် အ​ဘယ်​သို့​မျှ​မ​ပြု​ရ။ 27 အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ယောက်ျား​သည် ထို​မိန်း​မ​ကို တော၌​တွေ့၍ မိန်း​မ​အော်​ဟစ်​သော်​လည်း ကူ​ညီ​သော​သူ​မ​ရှိ​သော​ကြောင့်၊ ထို​အ​မှု​သည် လူ​ချင်း​တစ်​ယောက်​ကို တစ်​ယောက် ရန်​ပြု၍​သတ်​သော​အ​မှု​နှင့်​တူ၏။ 28 ယောက်ျား​နှင့် မ​ထိမ်း​မြား​မ​ဆောင်​နှင်း​သေး​သော အ​ပျို​က​ညာ​ကို အ​ခြား​သော​ယောက်ျား​သည်​တွေ့၍ ကိုင်​ဆွဲ​သင့်​နေ​သည်​ကို တွေ့​မိ​လျှင်၊*ထွ၊ ၂၂:၁၆-၁၇။29 ထို​ယောက်ျား​သည် မိန်း​မ၏​အ​ဘ​အား ငွေ​ငါး​ဆယ်​ကို လျော်​ရ​မည်။ ထို​မိန်း​မ​သည်​လည်း သူ၏​မ​ယား​ဖြစ်​ရ​မည်။ သူ့​ကို​ရှုတ်​ချ​သော​ကြောင့် တစ်​သက်​လုံး မ​ကွာ​ရ။ 30 လူ​သည် မိ​မိ​အ​ဘ​နှင့်​သာ​ဆိုင်​သော အ​ဘ၏​မ​ယား​ကို မ​သိမ်း​ရ။*ဝတ်၊ ၁၈:၈၊၂၀:၁၁၊တရား၊ ၂၇:၂၀။