Arrependimento

32 װאָרעם איך באַגער נישט דעם טױט פֿון דעם װאָס שטאַרבט, זאָגט אֲדֹנָי ה׳; דערום קערט אײַך אום, און בלײַבט לעבן.

14 און מײַן פֿאָלק װאָס מײַן נאָמען װערט גערופֿן אױף אים, װעט װערן אונטערטעניק, און זײ װעלן מתפּלל זײַן און בעטן פֿאַר מיר, און װעלן זיך אומקערן פֿון זײערע שלעכטע װעגן, װעל איך צוהערן פֿון הימל, און װעל פֿאַרגעבן זײער זינד, און װעל הײלן זײער לאַנד.

1 און יחִזקִיָהו האָט געשיקט צו גאַנץ יִשׂרָאֵל און יהוּדה, און ער האָט אױך געשריבן בריװ צו אפֿרים און מנַשֶה, צו קומען אין הױז פֿון ה׳ אין ירושָלַיִם צו מאַכן דעם קָרבָּן-פֶּסַח צו ה׳ אלוקי יִשׂרָאֵל. 2 און דער מלך און זײַנע האַרן און די גאַנצע עדה אין ירושָלַיִם האָבן זיך באַקלערט צו מאַכן דעם קָרבָּן-פֶּסַח אין צװײטן חודש. 3 װאָרעם זײ האָבן אים נישט געקענט מאַכן אין יענער צײַט, װײַל נישט גענוג כּהנים האָבן זיך געהאַט געהײליקט, און דאָס פֿאָלק איז נישט געװען אײַנגעזאַמלט אין ירושָלַיִם. 4 און די זאַך איז געװען גלײַך אין די אױגן פֿון מלך, און אין די אױגן פֿון דער גאַנצער עדה. 5 און זײ האָבן באַשטימט די זאַך, אַרױסצולאָזן אַן אױסרוף אין גאַנץ יִשׂרָאֵל, פֿון באֵר-שֶבַֿע און ביז דָן, צו קומען מאַכן קָרבָּן-פֶּסַח צו ה׳ אלוקי יִשׂרָאֵל אין ירושָלַיִם; װאָרעם מע האָט אים שױן פֿון לאַנג נישט געהאַט געמאַכט אַזױ װי עס שטײט געשריבן.

6 און די לױפֿערס זײַנען געגאַנגען מיט בריװ פֿון דער האַנט פֿון מלך און זײַנע האַרן, דורך גאַנץ יִשׂרָאֵל און יהוּדה, און לױט דעם באַפֿעל פֿון דעם מלך, אַזױ צו זאָגן: קינדער פֿון יִשׂרָאֵל, קערט אײַך אום צו ה׳ דעם ג-ט פֿון אבֿרהם, יִצחָק, און יִשׂרָאֵל, כּדי ער זאָל זיך אומקערן צו די אַנטרונענע װאָס זײַנען אײַך געבליבן פֿון דער האַנט פֿון די מלכים פֿון אשור. 7 און איר זאָלט נישט זײַן װי אײַערע פֿאָטערס, און אַזױ װי אײַערע ברידער, װאָס האָבן געפֿעלשט אָן ה׳ דעם ג-ט פֿון זײערע עלטערן, און ער האָט זײ געמאַכט פֿאַר אַ בײזװוּנדער, אַזױ װי איר זעט. 8 אַצונד, זאָלט איר נישט האַרט מאַכן אײַער נאַקן אַזױ װי אײַערע עלטערן; גיט די האַנט צו ה׳, און קומט אין זײַן מִקדָש װאָס ער האָט געהײליקט אױף אײביק, און דינט ה׳ אלוקיכם, כּדי זײַן גרימצאָרן זאָל זיך אָפּקערן פֿון אײַך. 9 װאָרעם אַז איר װעט זיך אומקערן צו ה׳, װעלן אײַערע ברידער און אײַערע זין קריגן דערבאַרעמונג בײַ זײערע פֿאַנגערס, און זיך אומקערן צו דעם דאָזיקן לאַנד, װאָרעם דערבאַרעמדיק און לײַטזעליק איז ה׳ אלוקיכם, און ער װעט נישט אָפּקערן דעם פָּנים פֿון אײַך, אַז איר װעט זיך אומקערן צו אים.

10 און די לױפֿערס זײַנען געגאַנגען פֿון שטאָט דורך לאַנד אפֿרים און מנַשֶה, און ביז זבֿולון; אָבער מע האָט געלאַכט פֿון זײ און געשפּעט פֿון זײ. 11 נאָר טײל פֿון אָשֵר און מנַשֶה און זבֿולון זײַנען געװאָרן אונטערטעניק, און זײַנען געקומען קײן ירושָלַיִם. 12 אױך אין יהוּדה איז געװען די האַנט פֿון האלֹקים צו געבן אײן האַרץ צו טאָן דעם באַפֿעל פֿון דעם מלך און האַרן, לױט דעם װאָרט פֿון ה׳.

13 און עס האָבן זיך אױפֿגעקליבן אין ירושָלַיִם אַ סך פֿאָלק צו מאַכן דעם יוֹם-טובֿ פֿון מַצות אין צװײטן חודש – זײער אַ גרױסע אײַנזאַמלונג. 14 און זײ זײַנען אױפֿגעשטאַנען און האָבן אָפּגעטאָן די מזבחות װאָס אין ירושָלַיִם, און אַלע רײכערערטער האָבן זײ אָפּגעטאָן און אַרײַנגעװאָרפֿן אין טײַך קִדרוֹן. 15 און זײ האָבן געשאָכטן דעם קָרבָּן-פֶּסַח אין פֿערצנטן טאָג פֿון צװײטן חודש; און די כּהנים און די לוִיִים האָבן זיך געשעמט, און זײ האָבן זיך געהײליקט, און געבראַכט בראַנדאָפּפֿער אין הױז פֿון ה׳. 16 און זײ זײַנען געשטאַנען אױף זײער אָרט, אַזױ װי זײער דין, לױט דער תּורה פֿון משה דעם מאַן פֿון ג-ט; די כּהנים האָבן געשפּרענגט דאָס בלוט פֿון דער האַנט פֿון די לוִיִים. 17 װאָרעם אַ סך זײַנען געװען אין דער אײַנזאַמלונג װאָס האָבן זיך נישט געהײליקט; דערום זײַנען די לוִיִים געװען איבער דער שעכטונג פֿון דעם קָרבָּן-פֶּסַח פֿאַר איטלעכן װאָס איז נישט רײן, כּדי צו הײליקן צו ה׳. 18 װײַל דאָס רובֿ פֿון דעם פֿאָלק, צומײנסט פֿון אפֿרים און מנַשֶה, יִשׂשָׂכָר און זבֿולון, האָבן זיך נישט גערײניקט; נאָר זײ האָבן געגעסן דעם קָרבָּן-פֶּסַח נישט װי עס שטײט געשריבן, װײַל יחִזקִיָהו האָט מתפּלל געװען אױף זײ, אַזױ צו זאָגן: ה׳ דער גוטער זאָל מכַפּר זײַן אױף 19 איטלעכן װאָס האָט געקערט זײַן האַרץ צו זוכן האלֹקים ה׳, דעם ג-ט פֿון זײַנע עלטערן, הגם נישט לױט דער רײנקײט װאָס מע דאַרף בײַ הײליקײט. 20 און ה׳ האָט צוגעהערט יחִזקִיָהו, און ער האָט געהײלט דאָס פֿאָלק.

21 און די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל װאָס האָבן זיך געפֿונען אין ירושָלַיִם, האָבן געמאַכט דעם יוֹם-טובֿ פֿון מַצות זיבן טעג מיט גרױס שׂימחה; און די לוִיִים און די כּהנים האָבן געלױבט ה׳ טאָג אין טאָג, מיט שטאַרקע כּלי־זמר צו ה׳. 22 און יחִזקִיָהו האָט גערעדט צום האַרצן פֿון די לוִיִים װאָס זײַנען געװען װױלפֿאַרשטאַנדיק װעגן ה׳. און זײ האָבן געגעסן די זיבן טעג פֿון יוֹם-טובֿ, און זײ האָבן געשלאַכט זִבְחֵי שלָמִים, און דאַנקאָפּפֿער ה׳ דעם ג-ט פֿון זײערע עלטערן.

23 און די גאַנצע אײַנזאַמלונג האָט זיך באַקלערט צו מאַכן נאָך אַנדערע זיבן טעג; און זײ האָבן געמאַכט זיבן טעג אַ שׂימחה. 24 װאָרעם דער מלך פֿון יהוּדה יחִזקִיָהו האָט מנדבֿ געװען פֿאַר דער אײַנזאַמלונג טױזנט אָקסן און זיבן טױזנט שאָף, און די האַרן האָבן מנדבֿ געװען פֿאַר דער אײַנזאַמלונג טױזנט אָקסן און צען טױזנט שאָף, און פֿיל כּהנים האָבן זיך געהײליקט. 25 און די גאַנצע אײַנזאַמלונג פֿון יהוּדה, און די כּהנים און די לוִיִים, און די גאַנצע אײַנזאַמלונג װאָס איז געקומען פֿון יִשׂרָאֵל, און די פֿרעמדע װאָס זײַנען געקומען פֿון לאַנד יִשׂרָאֵל, אָדער װאָס זײַנען געזעסן אין יהוּדה, האָבן זיך געפֿרײט. 26 און עס איז געװען אַ גרױסע שׂימחה אין ירושָלַיִם, װאָרעם פֿון די טעג פֿון שלמה דעם זון פֿון דָוִד, דעם מלך פֿון יִשׂרָאֵל, איז אַזױ-װאָס נישט געװען אין ירושָלַיִם. 27 און די כּהנים און די לוִיִים זײַנען אױפֿגעשטאַנען און האָבן געבענטשט דאָס פֿאָלק, און זײער קֹול איז צוגעהערט געװאָרן, און זײער תּפֿילה איז געקומען צו זײַן הײליקער װױנונג, אין הימל.

13 און צערײַסט אײַער האַרץ און נישט אײַערע קלײדער,

און קערט אײַך אום צו ה׳ אלוקיכם,

װאָרעם ער איז לײַטזעליק און דערבאַרעמדיק,

אײַנגעהאַלטן אין צאָרן, און רײַך אין גענאָד,

און ער האָט חרטה אױף דעם בײז.

1 אין אַכטן חודש, אין צװײטן יאָר פֿון דָריָוֶשן, איז דאָס װאָרט פֿון ה׳ געװען צו זכַריָה, דעם זון פֿון ברֶכיָה, דעם זון פֿון עִדוֹן, דעם נבֿיא, אַזױ צו זאָגן: 2 ה׳ האָט געצערנט אױף אײַערע עלטערן אַ צערענונג. 3 דערום זאָלסטו זאָגן צו זײ:

אַזױ האָט געזאָגט ה׳ צבָֿאוֹת:

קערט אײַך אום צו מיר, זאָגט ה׳ צבָֿאוֹת,

און איך װעל זיך אומקערן צו אײַך,

זאָגט ה׳ צבָֿאוֹת.

4 איר זאָלט נישט זײַן אַזױ װי אײַערע עלטערן,

װאָס די פֿריִערדיקע נבֿיאים האָבן צו זײ גערופֿן,

אַזױ צו זאָגן: אַזױ האָט געזאָגט ה׳ צבָֿאוֹת:

קערט אײַך אום פֿון אײַערע שלעכטע װעגן

און אײַערע שלעכטע מעשׂים.

און זײ האָבן נישט געהערט

און נישט צוגעהאָרכט צו מיר, זאָגט ה׳.

5 אײַערע עלטערן, װוּ זײַנען זײ?

און די נבֿיאים, לעבן זײ דען אײביק!

6 אָבער מײַנע װערטער און מײַנע משפּטים

װאָס איך האָב אָנגעזאָגט מײַנע קנעכט די נבֿיאים,

פֿאַר װאָר, זײ זײַנען אָנגעקומען אײַערע עלטערן,

און זײ האָבן תּשובֿה געטאָן, און האָבן געזאָגט:

אַזױ װי ה׳ צבָֿאוֹת האָט געטראַכט צו טאָן צו אונדז,

לױט אונדזערע װעגן און לױט אונדזערע מעשׂים,

אַזױ האָט ער מיט אונדז געטאָן.

7 אין פֿיר און צװאַנציקסטן טאָג פֿון עלפֿטן חודש, דאָס איז חודש שבֿט, אין צװײטן יאָר פֿון דָריָוֶשן, איז דאָס װאָרט פֿון ה׳ געװען צו זכַריָה, דעם זון פֿון ברֶכיָהו, דעם זון פֿון עִדוֹאן, דעם נבֿיא, אַזױ צו זאָגן:

8 איך האָב געזען בײַ נאַכט, ערשט אַ מאַן רײַט אױף אַ רױטן פֿערד, און ער שטײט צװישן די מירטן װאָס אין דער טיפֿעניש, און הינטער אים זײַנען געװען רױטע, געלרױטע, און װײַסע פֿערד. 9 האָב איך געזאָגט: װאָס זײַנען די דאָזיקע, מײַן האַר? האָט צו מיר געזאָגט דער מלאך װאָס האָט מיט מיר גערעדט: איך װעל דיר װײַזן װאָס די דאָזיקע זײַנען. 10 און דער מאַן װאָס איז געשטאַנען צװישן די מירטן, האָט זיך אָפּגערופֿן און האָט געזאָגט: דאָס זײַנען די װאָס ה׳ האָט געשיקט אַרומצוגײן אױף דער ערד. 11 און זײ האָבן זיך אָפּגערופֿן צו דעם מלאך פֿון ה׳ װאָס איז געשטאַנען צװישן די מירטן, און האָבן געזאָגט: מיר זײַנען אַרומגעגאַנגען אױף דער ערד, ערשט די גאַנצע ערד זיצט רואיק. 12 האָט זיך אָפּגערופֿן דער מלאך פֿון ה׳ און האָט געזאָגט: ה׳ צבָֿאוֹת, ביז װאַנען װעסטו זיך נישט דערבאַרעמען אױף ירושָלַיִם, און אױף די שטעט פֿון יהוּדה, װאָס דו האָסט שױן זיבעציק יאָר צערענען? 13 און ה׳ האָט געענטפֿערט דעם מלאך װאָס האָט מיט מיר גערעדט, גוטע װערטער, טרײסטװערטער. 14 און דער מלאך װאָס האָט מיט מיר גערעדט, האָט געזאָגט צו מיר: רוף אױס אַזױ צו זאָגן:

אַזױ האָט געזאָגט ה׳ צבָֿאוֹת:

איך בין מקנא פֿאַר ירושָלַיִם

און װעגן צִיוֹן מיט אַ גרױס קִנְאָה.

15 און אַ גרױס צאָרן צערן איך אױף די רואיקע פֿעלקער,

װאָרעם איך האָב בלױז געצערנט אַ ביסל,

און זײ האָבן אונטערגעהאָלפֿן צום בײזן.

16 דערום האָט ה׳ אַזױ געזאָגט:

איך קער זיך אום צו ירושָלַיִם מיט דערבאַרעמונג;

מײַן הױז װעט געבױט װערן אין איר,

זאָגט ה׳ צבָֿאוֹת,

און אַ בױשנור װעט געצױגן װערן אױף ירושָלַיִם.

17 װײַטער רוף אױס אַזױ צו זאָגן:

אַזױ האָט געזאָגט ה׳ צבָֿאוֹת:

מײַנע שטעט װעלן װידער איבערפֿלײצן מיט גוטס,

און ה׳ װעט נאָך טרײסטן צִיוֹן,

און װעט װידער אױסדערװײלן ירושָלַיִם.

13 דער װאָס פֿאַרדעקט זײַנע זינד, װעט נישט באַגליקן,

אָבער דער װאָס איז זיך מודה און פֿאַרלאָזט זײ,

װעט דערבאַרעמט װערן.

23 קערט אײַך צו מײַן מוסר,

אָט װעל איך אױסגיסן מײַן גײַסט צו אײַך,

איך װעל אײַך מאַכן װיסן מײַנע װערטער.