Lamentações 1

A destruição de Jerusalém

1 Como está sentada solitária

aquela cidade, antes tão populosa!

Tornou-se como viúva,

a que era grande entre as nações!

A que era princesa entre as províncias,

tornou-se tributária!

2 Chora amargamente

de noite,

e as suas lágrimas lhe correm

pelas faces;

não tem quem a console

entre todos os seus amantes;

todos os seus amigos se houveram

aleivosamente com ela,

tornaram-se seus inimigos.

3 Judá passou em cativeiro

por causa da aflição,

e por causa da grande servidão;

ela habita entre os gentios,

não acha descanso;

todos os seus perseguidores

a alcançam entre as suas dificuldades.

4 Os caminhos de Sião

pranteiam,

porque não há quem venha

à festa solene;

todas as suas portas

estão desoladas;

os seus sacerdotes

suspiram;

as suas virgens estão tristes,

e ela mesma tem amargura.

5 Os seus adversários

têm sido feitos chefes,

os seus inimigos prosperam;

porque o Senhor a afligiu,

por causa da multidão

das suas transgressões;

os seus filhinhos foram

para o cativeiro

na frente do adversário.

6 E da filha de Sião já se foi

toda a sua formosura;

os seus príncipes ficaram sendo

como corços que não acham pasto

e caminham sem força

adiante do perseguidor.

7 Lembra-se Jerusalém,

nos dias da sua aflição

e dos seus exílios,

de todas as suas mais queridas coisas,

que tivera desde os tempos antigos;

quando caía o seu povo

na mão do adversário,

e não havia quem

a socorresse;

os adversários a viram,

e fizeram escárnio da sua ruína.

8 Jerusalém gravemente pecou,

por isso se fez errante;

todos os que a honravam,

a desprezaram,

porque viram a sua nudez;

ela também suspira

e volta para trás.

9 A sua imundícia está

nas suas saias;

nunca se lembrou do seu fim;

por isso foi pasmosamente abatida,

não tem consolador;

vê, Senhor, a minha aflição,

porque o inimigo se tem engrandecido.

10 Estendeu o adversário a sua mão

a todas as coisas mais preciosas dela;

pois ela viu entrar

no seu santuário os gentios,

acerca dos quais mandaste

que não entrassem

na tua congregação.

11 Todo o seu povo

anda suspirando,

buscando o pão;

deram as suas coisas mais preciosas

a troco de mantimento,

para restaurarem a alma;

vê, Senhor, e contempla,

que sou desprezível.

12 Não vos comove isto

a todos vós que passais pelo caminho?

Atendei, e vede,

se há dor como a minha dor,

que veio sobre mim,

com que o Senhor me afligiu

no dia do furor da sua ira.

13 Desde o alto enviou fogo

a meus ossos,

o qual se assenhoreou deles;

estendeu uma rede aos meus pés,

fez-me voltar para trás;

fez-me assolada

e enferma todo o dia.

14 O jugo das minhas transgressões

está atado pela sua mão;

elas estão entretecidas,

subiram sobre o meu pescoço;

e ele abateu a minha força;

entregou-me o Senhor

nas mãos daqueles

a quem não posso resistir.

15 O Senhor atropelou

todos os meus poderosos

no meio de mim;

convocou contra mim uma assembleia,

para esmagar os meus jovens;

o Senhor pisou como num lagar

a virgem filha de Judá.

16 Por estas coisas eu ando chorando;

os meus olhos, os meus olhos

se desfazem em águas;

porque se afastou de mim

o consolador que devia

restaurar a minha alma;

os meus filhos estão assolados,

porque prevaleceu o inimigo.

17 Estende Sião as suas mãos,

não há quem a console;

mandou o Senhor

acerca de Jacó

que lhe fossem inimigos

os que estão em redor dele;

Jerusalém é entre eles

como uma mulher imunda.

18 Justo é o Senhor,

pois me rebelei

contra o seu mandamento;

ouvi, pois, todos os povos,

e vede a minha dor;

as minhas virgens e os meus jovens

foram levados para o cativeiro.

19 Chamei os meus amantes,

mas eles me enganaram;

os meus sacerdotes

e os meus anciãos

expiraram na cidade,

enquanto buscavam para si

mantimento,

para restaurarem a sua alma.

20 Olha, Senhor,

porque estou angustiada;

turbadas estão as minhas entranhas,

o meu coração está transtornado

dentro de mim,

porque gravemente

me rebelei;

fora me desfilhou a espada,

em casa está a morte.

21 Ouviram que eu suspiro,

mas não tenho quem me console;

todos os meus inimigos

que souberam do meu mal

folgam, porque tu o fizeste;

mas, em trazendo tu o dia

que apregoaste,

serão como eu.

22 Venha toda a sua maldade

diante de ti,

e faze-lhes como me fizeste a mim

por causa de todas

as minhas transgressões;

porque os meus suspiros

são muitos,

e o meu coração está desfalecido.

ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​၏​ဝမ်း​နည်း​ခြင်း​များ

1 စည်​ပင်​ခဲ့​သော​မြို့​သည် လူ​ဆိတ်​ညံ​လျက် ထိုင်​လေ​သည်​တ​ကား၊ လူ​မျိုး​တို့​တွင် ကြီး​မြတ်​ဖူး​သော သ​တို့​သ​မီး​သည် မု​ဆိုး​မ​ကဲ့​သို့​ဖြစ်၏။ အ​ပြည်​ပြည်​တို့၏​သ​ခင်​မ​သည် အ​ခွန်​ပေး​ရ၏။ 2 ည​အ​ခါ ပြင်း​စွာ​ငို​ကြွေး၍၊ သူ၏​ပါး​သည် မျက်​ရည်​နှင့် စို​စွတ်​လေ၏။ ရည်း​စား​အ​ပေါင်း​တို့​တွင် နှစ်​သိမ့်​စေ​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ မ​ရှိ။ အ​ဆွေ​ခင်​ပွန်း​အ​ပေါင်း​တို့​သည် သ​စ္စာ​ပျက်၍ ရန်​သူ​ဖြစ်​ကြ​ပြီ။ 3 ယု​ဒ​သ​တို့​သ​မီး​သည် ညှဉ်း​ဆဲ​ခြင်း၊ ကြမ်း​တမ်း​စွာ စေ​စား​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ​သော​ကြောင့် ပြောင်း​သွား​ပြီ။ သာ​သ​နာ​ပ​လူ​တို့ အ​ထဲ​မှာ​နေ​လျက် ချမ်း​သာ​မ​ရ။ လိုက်​သော သူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကျဉ်း​မြောင်း​ရာ၌ မီ​ကြ၏။ 4 အ​ဘယ်​သူ​မျှ ပွဲ​သ​ဘင်​သို့ မ​လာ​သော​ကြောင့်၊ ဇိ​အုန်​လမ်း​တို့​သည် ညည်း​တွား​ကြ၏။ သူ၏​မြို့​တံ​ခါး​ရှိ​သ​မျှ​တို့​သည် လူ​ဆိတ်​ညံ​လျက် ရှိ​ကြ၏။ သူ၏​ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​တို့​သည်​လည်း ညည်း​တွား​ကြ၏။ သူ၏​သ​မီး​က​ညာ​တို့​သည်​လည်း နာ​ကြည်း​သော​စိတ်​ရှိ၍၊ သူ​သည် ကိုယ်​တိုင် ညှိုး​ငယ်​လျက်​နေ​ရ၏။ 5 သူ​ပြစ်​မှား​သော အ​ပြစ်​များ​ပြား​သော​ကြောင့် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဒဏ်​ခတ်​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ သူ​နှင့် ဆန့်​ကျင်​ဘက်​ပြု​သော သူ​တို့​သည် အ​စိုး​ရ၍၊ သူ၏​ရန်​သူ​တို့​သည် ကောင်း​စား​ကြ​ပြီ။ သူ၏​သား​သ​မီး​တို့​ကို​လည်း ရန်​သူ​သိမ်း​သွား​ပြီ။ 6 ဇိ​အုန်​သ​တို့​သ​မီး၏ ဂုဏ်​အ​သ​ရေ​သည် အ​ကြွင်း​မဲ့​ကွယ်​ပျောက်၏။ သူ၏​မင်း​သား​တို့​သည် ကျက်​စား​ရာ​ကို ရှာ၍​မ​တွေ့​သော သ​မင်​ဒ​ရယ်​ကဲ့​သို့ ဖြစ်၍၊ လိုက်​သော​သူ​ရှေ့​မှာ အား​မ​ရှိ​ဘဲ ပြေး​သွား​ကြ​ပြီ။ 7 ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သည် ဆင်း​ရဲ​ငြို​ငြင်​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​စဉ်​တွင်၊ အ​ရင်​ခံ​စား​ဖူး​သော စည်း​စိမ်​ကို အောက်​မေ့၏။ သူ၏​လူ​တို့​သည် ရန်​သူ​လက်​သို့​ရောက်၍ မ​စ​သော​သူ မ​ရှိ​သော​အ​ခါ၊ ဆန့်​ကျင်​ဘက်​ပြု​သော သူ​တို့​သည် သူ၏​အ​မှု​ကို​မြင်၍၊ သူ၏​ဆုံး​ခြင်း​ကို ကဲ့​ရဲ့​ကြ၏။ 8 ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့ ပြစ်​မှား​သော​အ​ပြစ်​သည် အ​လွန်​များ​သော​ကြောင့်၊ ရွံ​ရှာ​ဖွယ် ဖြစ်​လေ၏။ သူ့​ကို ရို​သေ​ဖူး​သော​သူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် သူ၌ အ​ချည်း​စည်း​ရှိ​ခြင်း​ကို မြင်​သော​ကြောင့် မ​ထီ​မဲ့​မြင်​ပြု​ကြ၏။ သူ​သည်​လည်း ညည်း​တွား၍ နောက်​သို့​ပြန်​သွား​လေ၏။ 9 သူ၌ မ​စင်​ကြယ်​သော လ​က္ခ​ဏာ​ထင်​ရှား​သော်​လည်း၊ နောက်​ခံ​ရ​သော​အ​ပြစ်​ကို မ​အောက်​မေ့။ ထို​ကြောင့်၊ မျက်​နှာ​ပေး​သော​သူ မ​ရှိ​ဘဲ အံ့​ဩ​ဖွယ်​သော အ​ခြင်း​အ​ရာ​နှင့် နှိမ့်​ချ​ခြင်း​သို့​ရောက်​လေ၏။ အို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ အ​ကျွန်ုပ်​ဆင်း​ရဲ​ခြင်း​ကို ကြည့်​ရှု​တော်​မူ​ပါ။ ရန်​သူ​သည် ကိုယ်​ကို ချီး​မြှောက်​ပါ​ပြီ။ 10 ရန်​သူ​သည် သူ၏​စည်း​စိမ်​ကို လု​ယူ​ပါ​ပြီ။ ပ​ရိ​သတ်​တော်​ထဲ​သို့ မ​ဝင်​ရ​ဟု မြစ်​တား​တော်​မူ​သော သာ​သ​နာ​ပ​လူ​တို့​သည် သူ၏ သန့်​ရှင်း​ရာ​ဌာ​န​တော်ထဲ​သို့​ဝင်​ကြောင်း​ကို သူ​မြင်​ရ​ပါ၏။ 11 သူ၏​လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ညည်း​တွား​လျက်၊ မုန့်​ကို​ရှာ​လျက် နေ​ကြ၏။ သေ​ဘေး​နှင့် လွတ်​ခြင်း​ငှာ မိ​မိ​စည်း​စိမ်​ကို စား​စ​ရာ​ဖို့ စွန့်​ရ၏။ အို​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ အ​ကျွန်ုပ်​သည် ရှုတ်​ချ​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​သော​ကြောင့် ကြည့်​ရှု​ဆင်​ခြင်​တော်​မူ​ပါ။

12 အို ခ​ရီး​သွား​သော​သူ အ​ပေါင်း​တို့၊ ကြည့်​ရှု​ဆင်​ခြင်​ကြ​လော့။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ပြင်း​စွာ အ​မျက်​တော်​ထွက်​သော​နေ့၌ ငါ့​ကို​ညှဉ်း​ဆဲ၍၊ ဖြစ်​စေ​တော်​မူ​သော ဒု​က္ခ​နှင့်​တူ​သော ဒု​က္ခ​ရှိ​သ​လော။ 13 အ​ထက်​မှ​မီး​ကို ငါ့​အ​ရိုး​ထဲ​သို့ လွှတ်​လိုက်၍ ကြေ​မွစေ​တော်​မူ​ပြီ။ ငါ့​ခြေ​ကို ကျော့​မိ​စေ​ခြင်း​ငှာ ကျော့​ကွင်း​ထောင်၍ ငါ့​ကို​ပြန်​စေ​တော်​မူ​ပြီ။ တစ်​နေ့​လုံး​ညှိုး​ငယ်​ခြင်း​အ​ကြောင်း၊ စိတ်​ပျက်​ခြင်း​အ​ကြောင်း​ကို ငါ၌ ဖြစ်​စေ​တော်​မူ၏။ 14 ငါ​ပြစ်​မှား​သော အ​ပြစ်​ထမ်း​ပိုး​ကို လက်​တော်​နှင့် ငါ့​လည်​ပင်း​ပေါ်၌​တပ်၍ ချည်​နှောင်​ပြီး​မှ၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ငါ့​ကို​အား​လျော့​စေ၍၊ ငါ​မ​ဆီး​တား​နိုင်​သော သူ့​တို့​လက်​သို့ ရောက်​စေ​တော်​မူ​ပြီ။ 15 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ငါ၏​သူ​ရဲ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို ငါ့​အ​လယ်၌ ကျော်​နင်း​တော်​မူ​ပြီ။ ငါ၏​လူ​ပျို​တို့​ကို နှိပ်​စက်​ခြင်း​ငှာ လူ​အ​လုံး​အ​ရင်း​ကို ခေါ်​တော်​မူ​ပြီ။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ယု​ဒ​သ​တို့​သ​မီး​က​ညာ​ကို စ​ပျစ်​သီး​နယ်​ရာ​ကျင်း၌ နင်း​နယ်​တော်​မူ​ပြီ။ 16 ထို​အ​ကြောင်း​ကြောင့် ငါ​သည်​ငို​ရ၏။ မျက်​ရည်​ကျ​လျက်​ရှိ၏။ ငါ့​အ​သက်​ကို ထောက်​မ၍ ငါ့​ကို နှစ်​သိမ့်​စေ​သော​သူ​သည် ငါ​နှင့်​ဝေး​ပါ၏။ ရန်​သူ​နိုင်​သော​ကြောင့် ငါ့​သား​သ​မီး​တို့​သည် ပျောက်​ပျက်​ကြ​ပြီ။ 17 ဇိ​အုန်​သ​တို့​သ​မီး​သည် မိ​မိ​လက်​ဝါး​တို့​ကို​ဖြန့်​သော်​လည်း၊ နှစ်​သိမ့်​စေ​သော​သူ မ​ရှိ။ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ယာ​ကုပ်​ပတ်​လည်၌ ရန်​သူ​တို့​ကို ခန့်​ထား​တော်​မူ​ပြီ။ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သည် သူ​တို့​တွင် ရွံ​ရှာ​ဖွယ် ဖြစ်​လေ၏။ 18 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် တ​ရား​သ​ဖြင့် စီ​ရင်​တော်​မူ၏။ ငါ​သည် ပ​ညတ်​တော်​ကို လွန်​ကျူး​မိ​ပြီ။ လူ​မျိုး​ခပ်​သိမ်း​တို့၊ နား​ထောင်၍ ငါ၏​ဒု​က္ခ​ကို ဆင်​ခြင်​ကြ​ပါ​လော့။ ငါ၏​လူ​ပျို​နှင့် အ​ပျို​တို့​ကို သိမ်း​သွား​ကြ​ပြီ။ 19 ငါ​သည် ရည်း​စား​တို့​ကို​ခေါ်၍ သူ​တို့​သည် သ​စ္စာ​မ​ရှိ​ကြ။ ငါ၏​ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​တို့​နှင့် ငါ၏​အ​သက်​ကြီး​သူ​တို့​သည် ကိုယ်​အ​သက်​မွေး​ဖို့ စား​စ​ရာ​ကို​ရှာ​စဉ်​ပင် မြို့​ထဲ၌ အ​သက်​ချုပ်​ကြ​ပြီ။ 20 အို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၊ ကြည့်​ရှု​တော်​မူ​ပါ။ အ​ကျွန်ုပ်​ပင်​ပန်း​ပါ၏။ ဝမ်း၌ ဆူ​လှိုက်​ခြင်း​ရှိ​ပါ၏။ နှ​လုံး​မှောက်​လျက် ရှိ​ပါ၏။ အ​ကျွန်ုပ်​သည် အ​လွန်​ပြစ်​မှား​ပါ​ပြီ။ ပြင်​မှာ ဓား​ဘေး​နှင့် တွေ့​ရ​ပါ​ပြီ။ အ​တွင်း၌​လည်း သေ​မင်း​နေ​သ​ကဲ့​သို့ ရှိ​ပါ၏။ 21 အ​ကျွန်ုပ် ညည်း​တွား​သံ​ကို​ကြား​သော​သူ​တို့​တွင်၊ နှစ်​သိမ့်​စေ​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ​မ​ရှိ​ပါ။ အ​ကျွန်ုပ်၌ ရောက်​သော​အ​မှု​ကို အ​ကျွန်ုပ်၏ ရန်​သူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ကြား​ရ​ကြ​ပါ​ပြီ။ ကိုယ်​တော်​ပြု​တော်​မူ​သည်​ကို ဝမ်း​မြောက်​ကြ​ပါ၏။ ကိုယ်​တော်​ချိန်း​ချက်​သော နေ့​ရက်​ကို ရောက်​စေ​တော်​မူ​သော​အ​ခါ၊ သူ​တို့​သည် အ​ကျွန်ုပ်​ကဲ့​သို့​ပင် ဖြစ်​ကြ​ပါ​စေ​သော။ 22 သူ​တို့၏ ဒု​စ​ရိုက်​အ​လုံး​စုံ​တို့​ကို စစ်​ကြော​တော်​မူ​ပါ။ အ​ကျွန်ုပ် ပြစ်​မှား​မိ​သ​မျှ​သော​အ​ပြစ်​တို့​ကြောင့်၊ အ​ကျွန်ုပ်၌ ပြု​တော်​မူ​သ​ကဲ့​သို့ သူ​တို့၌ ပြု​တော်​မူ​ပါ။ အ​ကျွန်ုပ်​သည် ညည်း​တွား​ခြင်း​များ​ပြား၍ စိတ်​ပျက်​လျက်​ရှိ​ပါ၏။