1 इट्ठां पत्ती मीं अक स्वर्गदूत सुर्गे मरां एइतो लाव। तैस कां बड़ो अधिकार थियो, ते एल्हेरेलेइ तैसेरे बड़े चमकने बाले महिमा सेइं सारी धरती लौ बनी। 2 तैने ज़ोरे सेइं ज़ोवं,
"कि डुल्ली बाबेल नगरी डुल्ली, ते भूतां केरे रानेरी ठार, ते हर एक्की भूतेरो अड्डो,
ते हर एक्की दुष्ट ते भिट्टे च़ुड़ोलवेरो अड्डो बीती जेव।
3 किजोकि तैसेरे बदमैशरे शराबी सेइं सब कौमां मसत भोइ,
ते धेरतलरे राज़ेईं तैस सेइं बदमाशी की,
ते धेरतलरे बुपारी तैसेरे एशेरे वजाई सेइं अमीर भोइ जे।"
4 फिरी मीं सुर्गेरां अक होरि आवाज़ शुनी,
"हे मेरे लोकव तुस तैस मरां निस्सा ताके तुस तैसेरे पापन मां शामल न भोथ,
ते तैसेरी आफतन मरां कोई भी तुसन पुड़ न एज्जे।
5 किजोकि तैसारे पाप बड़े आन ज़ेन्च़रे कि अगर ढेर लाव गाए त अम्बरे तगर पुज़ोरेन,
ते परमेशरे तैसेरी बुराई नईं बिसरोरी ज़ै तैसां कियोरीए।
6 ज़ेन्च़रे तैसां लोकन सेइं कियूं तेन्च़रे तैस सेइं भी केरा।
तैना दुख ज़ैना तैसां लोकन दित्ते तैस दुगने देथ,
तैसां लोक अपने बुरां कम्मां केरो सुवाद च़खनेरे लेई प्रभावित किये,
तै परमेशरेरी दुगनी सरक मैसूस केरनेरे लेई भी बनाई जेई।
7 ज़ेत्री तैसां अपनि बडीयाई की, ते एश किये, तेत्री तैस तकलीफ ते दुख देथ,
किजोकि तै अपने मने मां ज़ोतीए, अवं रानी आईं, विधवा नईं; अवं विधवारे दुखे मां कधे न गेइली।
8 एल्हेरेलेइ तैसेरे घमण्डेरे वजाई सेइं तैस पुड़ अचानक आफतां एज्जेली।
अचानक तैस पुड़ बिमारी, दुख ते कने काल साथी एज्जेलो। ते तै अग्गी मां भस्म की गाली,
किजोकि प्रभु-परमेशर शक्तिमाने ते तै तैस सज़ाह देलो।"
9 ते दुनियारे राज़े ज़ैनेईं तैस सेइं बदमाशी ते एश कियोरे थिये, ज़ैखन तैना तैसेरे फुकोनेरो तू लाहेले त तैसेरेलेइ ढा छ़डेले, ते छाती कुटेले। 10 ते तैना डरेले कि तैना भी तैसेरे सज़ाही मां ट्लेइयोनेन, ते दूर खड़े भोइतां ज़ोले,
हे महान नगरी, बाबेल! हे मज़बूत नगरी, हाय! हाय!
एक्की सैइती मां तीं सज़ाह मैल्ही।
11 "ते धेरतलरे बुपारी तैसेरेलेइ लेरां देले ते मिन्नत केरेले किजोकि हुनी कोई तैन सेइं लेन देन न केरेलो। 12 तैन केरू सामान बड़े किसमां केरू थियूं। सोन्नू चाँदी, जुहार, मोती। ते मलमल, बैंगनी, रेशमी, ते लाल लिगड़ां थियां, ते कने किसमां-किसमां केरि खुशबूदार लकड़ी, ते हथीदंतेरी हर किसमेरी चीज़ां, ते कीमती लकड़ी, पितल, लूहाँ, संगमरमरेरे किसमां-किसमां केरि चीज़ां, 13 ते दालचीनी, मसाले, धूप, गन्धरस, लोबान, मदिरा, तेल, मैदो, गेहुं, बेछ़ी-दांत, भैड्डां-छ़ेल्ली, घोड़े, रथ, गुलाम, ते कने मैन्हु केरे प्राण। 14 ते बुपारी तैस सेइं ज़ोले, ज़ैना चीज़ां तीं चैई तैना हुनी न रहेली, ज़ैना खुशबूदार चीज़ां तीं पसंद की, तैना सैरी चीज़ां ज़ैना तीं अपनो जिसम खूबसूरत बनानेरे लेई इस्तेमाल की, तैना सैरी तीं गुवेई ते हुनी तैना न मैल्हन। 15 इन चीज़न सेइं बुपारी ज़ैना तैसेरे वजाई सेइं अमीर भोवरे थी, तैसेरे दुखेरे डरे सेइं दूर खड़े भोल्हे, ते लेरां देइतां ते तड़फते ज़ोले,
16 ‘अफ़सोस! अफ़सोस! ई बड़ी नगरी ज़ै मलमल, बैंगनी, लाल लिगड़ां लेइतां थी,
ते सोन्नू, ते जुहार ते मोतन सेइं सज़ोरी थी,
17 एक्की सैइती मां तैसेरू एरू धन बरबाद भोवं।’
"ते सब माँझी, ते मुसाफर, ते मल्लाह, ते ज़ेत्रे समुन्दरे मरां कमाई कमातन तैना सारे दूर खड़े भोए। 18 ज़ैखन तैना तैस नेगरारे फुकोनेरो तू लाहेले त ज़ोरे सेइं ज़ोले, इस महान नेगरारी ज़ेरि कोई नगरी नईं। 19 ते अपने-अपने दोग्गे पुड़ धूड़ मलेले, ते लेरां देते ते करलाते चिन्डां मैरतां ज़ोले,
अफ़सोस! अफ़सोस! ई बड़ी नगरी ज़ेसेरी दौलती सेइं
समुन्दरेरां सब ज़िहाज़न बाले धनी भोवरे थिये,
एक्की सैइती मां उज़ड़ी।
20 तुस ज़ैना सुर्गे मां रातथ, ते परमेशरेरे लोकव,
ते प्रेरितव, ते कने नेबव, ज़ैन तैस सेइं भोवं तैसेरे वजाई सेइं खुश भोथ,
किजोकि परमेशरे तैस नेगरारो न्याय कियोरो किजोकि तैसां तुसन सेइं बुरू कियोरू थियूं।"
21 फिरी एक्की ताकतबर स्वर्गदूते बड्डे ढ्लाटेरे ढ्लेइटोलेरो ज़ेरो अक घोड़ छ़ूवो, ते इन ज़ोइतां समुन्दरे मां शारो, कि बड्डी नगरी बाबेल एन्च़रे बिछ़ोड़ी गाली, ते फिरी कधे तैसेरो पतो न मैल्हेलो। 22 ते सारंगी बज़ानेबाले, ते गीतां ज़ोनेबाले, ते बेइशोई बज़ानेबाले, ते नरशिंगो बज़ानेबालां केरि आवाज़ फिरी तीं मां कधी न शुनोली, ते फिरी केन्ची पैशेरो कारीगिर तीं मां न मैल्हेलो; ते ढ्लाट च़लनेरी आवाज़ तीं कधे न शुनोली। 23 ते लोक दीयेरी लौ फिरी तीं मां न बालेले, ते लाड़ेरी ते लैड़ारी आवाज़ कधे तीं मां न शुनोली; किजोकि तेरे बुपारी धेरतली पुड़ प्रधान थिये, ते तेरे टूने सेइं सब कौमां टेपलोवरी थी। 24 परमेशर बाबेले सज़ाह देलो किजोकि सारे नेबी ते परमेशरेरे लोकां, ते धेरतली पुड़ सब मारोरां केरो खून तैस्से मांए।