1 Kanto de suprenirado. Al la Eternulo mi vokis en mia sufero, Kaj Li aŭskultis min.2 Ho Eternulo, savu mian animon de mensoga parolo, De falsa lango.3 Kion Li donos al vi, Kaj kion Li alportos al vi, ho falsa lango?4 Akrajn sagojn de fortulo Kun karboj genistaj.5 Ve al mi, ke mi gastas en Meŝeĥ, Ke mi loĝas inter la tendoj de Kedar!6 Tro longe loĝis mia animo Inter malamantoj de paco.7 Mi estas pacema; Sed kiam mi ekparolas, ili komencas militon.

1 Na minha angústia clamei ao Senhor, e ele me ouviu.2 Senhor, livra-me dos lábios mentirosos e da língua enganadora.3 Que te será dado, ou que te será acrescentado, língua enganadora?4 Flechas agudas do valente, com brasas vivas de zimbro!5 Ai de mim, que peregrino em Meseque, e habito entre as tendas de Quedar!6 Há muito que eu habito com aqueles que odeiam a paz.7 Eu sou pela paz; mas quando falo, eles são pela guerra.