1 Job jatkoi lausuen mietelmiään ja sanoi:

2 "Oi, jospa olisin,

niinkuin olin ammoin kuluneina kuukausina,

niinkuin niinä päivinä, joina Jumala minua varjeli,

3 jolloin hänen lamppunsa loisti pääni päällä

ja minä hänen valossansa vaelsin pimeyden halki!

4 Jospa olisin niinkuin kukoistukseni päivinä,

jolloin Jumalan ystävyys oli majani yllä,

5 jolloin Kaikkivaltias oli vielä minun kanssani

ja poikani minua ympäröivät,

6 jolloin askeleeni kylpivät kermassa

ja kallio minun vierelläni vuoti öljyvirtoja!

7 Kun menin kaupunkiin porttiaukealle,

kun asetin istuimeni torille,

8 niin nuorukaiset väistyivät nähdessään minut,

vanhukset nousivat ja jäivät seisomaan,

9 päämiehet lakkasivat puhumasta

ja panivat kätensä suulleen. 10 Ruhtinasten ääni vaikeni,

ja heidän kielensä tarttui suulakeen.

11 Sillä kenen korva minusta kuuli,

hän ylisti minua onnelliseksi,

kenen silmä minut näki, hän minusta todisti;

12 *2. Moos. 22:22; Ps. 72:12minä näet pelastin kurjan, joka apua huusi,

ja orvon, jolla ei auttajaa ollut.

13 Menehtyväisen siunaus tuli minun osakseni,

ja lesken sydämen minä saatoin riemuitsemaan.

14 *Jes. 59:17; Ef. 6:14Vanhurskaudella minä vaatetin itseni,

ja se verhosi minut;

oikeus oli minulla viittana ja päähineenä.

15 *4. Moos. 10:31Minä olin sokean silmä ja ontuvan jalka.

16 Minä olin köyhien isä,

ja tuntemattoman asiaa minä tarkoin tutkin.

17 Minä särjin väärintekijän leukaluut

ja tempasin saaliin hänen hampaistansa.

18 Silloin ajattelin: 'Pesääni minä saan kuolla,

ja minä lisään päiväni paljoiksi kuin hiekka.

19 Onhan juureni vedelle avoinna,

ja kaste yöpyy minun oksillani.

20 Kunniani uudistuu alati,

ja jouseni nuortuu minun kädessäni.'

21 He kuuntelivat minua ja odottivat,

olivat vaiti ja vartoivat neuvoani.

22 Puhuttuani eivät he enää sanaa sanoneet,

vihmana vuoti puheeni heihin.

23 He odottivat minua niinkuin sadetta

ja avasivat suunsa niinkuin kevätkuurolle.

24 Minä hymyilin heille, kun he olivat toivottomat,

ja minun kasvojeni loistaessa eivät he synkiksi jääneet.

25 Jos suvaitsin tulla heidän luokseen,

niin minä istuin ylinnä,

istuin kuin kuningas sotajoukkonsa keskellä,

niinkuin se, joka murheelliset lohduttaa."

1 Kaj plue Ijob parolis siajn sentencojn, kaj diris:

2 Ho, se estus al mi tiel, kiel en la antaŭaj monatoj,

Kiel en la tempo, kiam Dio min gardis;

3 Kiam Lia lumilo lumis super mia kapo;

Kaj sub Lia lumo mi povis iri en mallumo;

4 Kiel estis al mi en la tagoj de mia juneco,

Kiam la ŝirmado de Dio estis super mia tendo;

5 Kiam la Plejpotenculo estis ankoraŭ kun mi,

Kaj ĉirkaŭ mi estis miaj infanoj;

6 Kiam miaj paŝoj laviĝadis en butero,

Kaj la roko verŝadis al mi fluojn da oleo!

7 Kiam mi eliris el la pordego al la urbo

Kaj aranĝis al mi sidon sur la placo,

8 Vidis min junuloj kaj kaŝis sin,

Kaj maljunuloj leviĝis kaj staris;

9 Eminentuloj ĉesis paroli

Kaj metis la manon sur sian buŝon;

10 La voĉo de altranguloj sin kaŝis,

Kaj ilia lango algluiĝis al ilia palato.

11 Kiam orelo aŭdis, ĝi nomis min feliĉa;

Kiam okulo vidis, ĝi gloris min;

12 Ĉar mi savadis kriantan malriĉulon,

Kaj orfon, kiu ne havis helpanton.

13 Beno de pereanto venadis sur min,

Kaj la koro de vidvino estis ĝojigata de mi.

14 Virteco estis mia vesto,

Kaj mia justeco vestis min kiel mantelo kaj kapornamo.

15 Mi estis okuloj por la blindulo,

Kaj piedoj por la lamulo;

16 Mi estis patro por la malriĉuloj,

Kaj juĝan aferon de homoj nekonataj mi esploradis;

17 Mi rompadis la makzelojn al maljustulo,

Kaj el liaj dentoj mi elŝiradis la kaptitaĵon.

18 Kaj mi pensis: En mia nesto mi mortos,

Kaj grandnombraj kiel sablo estos miaj tagoj;

19 Mia radiko estas malkovrita por la akvo,

Kaj roso noktas sur miaj branĉoj.

20 Mia gloro estas ĉiam nova,

Kaj mia pafarko ĉiam refortiĝas en mia mano.

21 Oni aŭskultadis min kaj atendadis,

Kaj silentadis, kiam mi donadis konsilojn.

22 Post miaj vortoj oni ne plu parolis;

Kaj miaj vortoj gutadis sur ilin.

23 Oni atendadis min kiel la pluvon,

Kaj malfermadis sian buŝon, kiel por malfrua pluvo.

24 Se mi iam ridis al ili, ili ne kredis tion;

Kaj la lumo de mia vizaĝo ne falis.

25 Kiam mi iris al ili, mi sidis sur la ĉefa loko;

Mi loĝis kiel reĝo inter taĉmentoj,

Kiel konsolanto de funebruloj.