1 Alleluia!

Celebrate l’Eterno, perché egli è buono,

perché la sua bontà dura in eterno.

2 Chi può raccontare le gesta dell’Eterno,

o proclamare tutta la sua lode?

3 Beati coloro che osservano ciò che è giusto,

e praticano il diritto in ogni tempo!

4 O Eterno, ricordati di me,

con la benevolenza che usi verso il tuo popolo;

visitami con la tua salvezza,

5 affinché io veda il bene dei tuoi eletti,

gioisca dell’allegrezza della tua nazione

e mi glorî con la tua eredità.

6 Noi e i nostri padri abbiamo peccato,

abbiamo commesso l’iniquità, abbiamo fatto il male.

7 I nostri padri in Egitto non compresero i tuoi prodigi;

non si ricordarono dei tuoi numerosi benefici

e si ribellarono presso il mare, il Mar Rosso.

8 Nondimeno egli li salvò per amore del suo nome,

per far conoscere la sua potenza.

9 Sgridò il Mar Rosso ed esso si prosciugò;

li condusse attraverso gli abissi come attraverso un deserto.

10 Li salvò dalla mano di chi li odiava

e li redense dalla mano del nemico.

11 Le acque coprirono i loro avversari;

non ne scampò neppur uno.

12 Allora credettero alle sue parole,

e cantarono la sua lode.

13 Ben presto, però, dimenticarono le sue opere;

non aspettarono fiduciosi l’esecuzione dei suoi propositi,

14 ma furono presi da cupidigia nel deserto,

e tentarono Dio nella solitudine.

15 Egli diede loro quel che chiedevano,

ma mandò contro di loro una piaga consumante.

16 Furono mossi d’invidia contro Mosè nel campo,

e contro Aaronne, il santo dell’Eterno.

17 La terra si aprì, inghiottì Datan

e seppellì quanti avevano seguito Abiram.

18 Un fuoco si accese nella loro assemblea,

la fiamma consumò gli empi.

19 Fecero un vitello in Oreb

e adorarono un’immagine di metallo fuso;

20 così sostituirono la gloria di Dio

nella figura di un bue che mangia erba.

21 Dimenticarono Dio, loro salvatore,

che aveva fatto cose grandi in Egitto,

22 cose meravigliose nel paese di Cam,

cose tremende al Mar Rosso.

23 Egli parlò di sterminarli;

tuttavia Mosè, suo eletto, stette sulla breccia davanti a lui

per impedire all’ira sua di distruggerli.

24 Essi disprezzarono il paese delizioso,

non credettero alla sua parola,

25 mormorarono nelle loro tende

e non diedero ascolto alla voce dell’Eterno.

26 Perciò, egli alzò la mano su di loro,

giurando di farli cadere nel deserto,

27 di far perire la loro discendenza fra le nazioni

e di disperderli per tutti i paesi.

28 Si misero sotto il giogo di Baal-Peor

e mangiarono dei sacrifici dei morti.

29 Così irritarono Dio con le loro azioni,

e una pestilenza scoppiò fra loro.

30 Ma Fineas si alzò e fece giustizia,

e il flagello cessò.

31 E ciò gli fu messo in conto come giustizia

per ogni generazione, per sempre.

32 Lo provocarono anche presso le acque di Meriba,

e venne del male a Mosè per causa loro;

33 perché inasprirono il suo spirito

ed egli parlò sconsideratamente.

34 Essi non distrussero i popoli,

come l’Eterno aveva loro comandato;

35 ma si mescolarono con le nazioni

e impararono le loro opere:

36 servirono i loro idoli,

i quali divennero per essi un laccio,

37 sacrificarono i loro figli

e le loro figlie ai demòni,

38 e sparsero il sangue innocente,

il sangue dei loro figli e delle loro figlie,

che sacrificarono agli idoli di Canaan;

e il paese fu profanato dal sangue versato.

39 Essi si contaminarono con le loro opere

e si prostituirono con le loro azioni.

40 L’ira dell’Eterno si accese contro il suo popolo,

ed egli ebbe in abominio la sua eredità.

41 Li diede nelle mani delle nazioni

e furono signoreggiati da quelli che li odiavano.

42 I loro nemici li oppressero

e furono umiliati sotto la loro mano.

43 Molte volte li liberò,

ma essi furono ribelli nei loro propositi,

e si rovinarono per la loro iniquità.

44 Tuttavia, volse a loro lo sguardo quando furono in angoscia,

quando udì il loro grido;

45 si ricordò del suo patto con loro

e, nella sua grande misericordia, si pentì.

46 Fece anche trovare loro compassione

presso tutti quelli che li avevano condotti in cattività.

47 Salvaci, o Eterno, Dio nostro, e raccoglici fra le nazioni,

affinché celebriamo il tuo santo nome,

e ci gloriamo nel lodarti.

48 Benedetto sia l’Eterno, il Dio d’Israele, d’eternità in eternità!

E tutto il popolo dica: "Amen!".

Alleluia.

1 Haleluja!

Gloru la Eternulon, ĉar Li estas bona;

Ĉar eterna estas Lia boneco.

2 Kiu eldiros la potencon de la Eternulo,

Aŭdigos Lian tutan gloron?

3 Bone estas al tiuj, kiuj observas justecon,

Kiuj agas bone en ĉiu tempo.

4 Memoru min, ho Eternulo, pro favoro al Via popolo;

Sendu al mi Vian savon,

5 Por ke mi vidu la bonstaton de Viaj elektitoj,

Por ke mi ĝoju kun la ĝojo de Via popolo,

Por ke mi triumfu kun Via heredo.

6 Ni pekis kune kun niaj patroj,

Ni malbonagis, ni malvirtis.

7 Niaj patroj en Egiptujo ne komprenis Viajn miraklojn,

Ne memoris Vian grandan bonecon;

Kaj ili ribelis apud la maro, apud la Ruĝa Maro.

8 Sed Li savis ilin pro Sia nomo,

Por montri Sian potencon.

9 Kaj Li ekkriis al la Ruĝa Maro, kaj ĝi elsekiĝis;

Kaj Li kondukis ilin tra la abismoj, kiel tra la dezerto.

10 Kaj Li savis ilin el la mano de la malamanto,

Kaj Li liberigis ilin en la mano de la malamiko.

11 Kaj la akvo kovris iliajn kontraŭulojn;

Eĉ unu el ili ne restis.

12 Tiam ili ekkredis al Liaj vortoj,

Ili ekkantis Lian gloron.

13 Sed baldaŭ ili forgesis Liajn farojn,

Ili ne fidis Lian konsilon.

14 Ili fordonis sin al siaj kapricoj en la dezerto,

Kaj ili incitis Dion en la stepo.

15 Kaj Li plenumis ilian deziron,

Sed Li sendis pereon al iliaj animoj.

16 Ili enviis Moseon en la tendaro,

Aaronon, sanktulon de la Eternulo.

17 Malfermiĝis la tero kaj englutis Datanon,

Kaj kovris la anaron de Abiram.

18 Kaj ekbrulis fajro en ilia anaro,

Flamo forbruligis la malvirtulojn.

19 Ili faris bovidon ĉe Ĥoreb,

Kaj adorkliniĝis antaŭ fandaĵo.

20 Ili ŝanĝis sian honoron

En bildon de bovo, kiu manĝas herbon.

21 Ili forgesis Dion, sian savanton,

Kiu faris grandajn farojn en Egiptujo,

22 Miraklojn en la lando de Ĥam,

Timindaĵojn apud la Ruĝa Maro.

23 Kaj Li decidis ekstermi ilin;

Sed Moseo, Lia elektito, stariĝis antaŭ Li ĉe la fendo,

Por forklini Lian koleregon, ke Li ilin ne ekstermu.

24 Kaj ili malŝatis la dezirindan landon,

Ili ne kredis al Lia vorto.

25 Ili murmuris en siaj tendoj,

Kaj ne aŭskultis la voĉon de la Eternulo.

26 Tial Li ĵuris al ili per levo de Sia mano,

Por faligi ilin en la dezerto,

27 Kaj por disfaligi ilian semon inter la popoloj,

Kaj disĵeti ilin en la landojn.

28 Kaj ili aliĝis al Baal-Peor,

Kaj manĝis oferricevojn de malvivuloj.

29 Kaj ili kolerigis Lin per siaj faroj;

Kaj disvastiĝis inter ili epidemio.

30 Kaj stariĝis Pineĥas kaj aranĝis juĝon;

Kaj la epidemio haltis.

31 Kaj tio estas kalkulita al li kiel bonfaro,

Por ĉiuj generacioj kaj eterne.

32 Kaj ili kolerigis Lin ĉe la akvo de Meriba,

Kaj pro ili fariĝis malbono al Moseo;

33 Ĉar ili maldolĉigis lian spiriton,

Kaj li eldiris ion nepripensitan per sia buŝo.

34 Ili ne ekstermis la popolojn,

Pri kiuj diris al ili la Eternulo;

35 Sed ili miksiĝis kun la popoloj

Kaj lernis iliajn farojn;

36 Ili servis al iliaj idoloj,

Kaj ĉi tiuj fariĝis reto por ili.

37 Kaj ili oferdonis siajn filojn kaj filinojn al demonoj;

38 Kaj ili verŝis senkulpan sangon, la sangon de siaj filoj kaj filinoj,

Kiujn ili oferportis al la Kanaanaj idoloj;

Kaj la tero malpuriĝis de sango.

39 Kaj ili malpuriĝis per siaj faroj,

Kaj malĉastiĝis per siaj agoj.

40 Kaj ekflamis la kolero de la Eternulo kontraŭ Lia popolo,

Kaj Li abomenis Sian heredon;

41 Kaj Li donis ilin en la manojn de idolanoj,

Kaj iliaj malamantoj ekregis super ili.

42 Kaj premis ilin iliaj malamikoj,

Kaj sub la manoj de ĉi tiuj ili humiliĝis.

43 Multajn fojojn Li ilin savis;

Sed ili ribeladis per siaj entreprenoj,

Kaj ili senfortiĝis pro sia krimeco.

44 Sed Li ekrigardis ilian suferon,

Kiam Li aŭdis ilian kriadon;

45 Kaj Li rememoris Sian interligon kun ili,

Kaj Li ekbedaŭris laŭ Sia granda favorkoreco;

46 Kaj Li aperigis kompaton por ili

Ĉe ĉiuj iliaj malliberigintoj.

47 Savu nin, ho Eternulo, nia Dio,

Kaj kolektu nin el inter la popoloj,

Por glori Vian sanktan nomon,

Por triumfi pro Via gloro.

48 Glorata estu la Eternulo, Dio de Izrael, de eterne ĝis eterne.

Kaj la tuta popolo diru: Amen.

Haleluja!