1 Cantico di Asaf.

O Dio, perché ci hai respinti per sempre?

Perché arde l’ira tua contro il gregge del tuo pascolo?

2 Ricòrdati del tuo popolo che acquistasti nei tempi antichi,

che riscattasti perché fosse la tribù di tua proprietà;

ricòrdati del monte Sion, di cui hai fatto la tua dimora!

3 Dirigi i tuoi passi verso le rovine eterne;

il nemico ha devastato tutto nel tuo santuario.

4 I tuoi avversari hanno ruggito

nel luogo delle tue assemblee;

vi hanno posto le loro insegne per emblemi.

5 Parevano come chi agita la scure

nel folto di un bosco.

6 Con l’ascia e con il martello,

hanno spezzato tutte le sculture della tua casa.

7 Hanno appiccato il fuoco al tuo santuario,

hanno profanato la dimora del tuo nome, radendola al suolo.

8 Hanno detto in cuor loro: "Distruggiamo tutto!".

Hanno arso tutti i luoghi delle assemblee divine nel paese.

9 Noi non vediamo alcun segno;

non c’è più profeta,

né c’è chi fra noi sappia fino a quando.

10 Fino a quando, o Dio, oltraggerà l’avversario?

Il nemico disprezzerà il tuo nome per sempre?

11 Perché ritiri la tua mano, la tua destra?

Tirala fuori dal tuo seno, e distruggili!

12 Ma Dio è il mio Re dai tempi antichi,

colui che opera salvezza in mezzo alla terra.

13 Tu, con la tua forza, dividesti il mare,

tu spezzasti la testa ai mostri marini sulle acque,

14 tu spezzasti la testa del leviatano,

tu lo desti in pasto al popolo del deserto.

15 Tu facesti sgorgare fonti e torrenti,

tu asciugasti fiumi perenni.

16 Tuo è il giorno, anche la notte è tua;

tu hai stabilito la luna e il sole.

17 Tu hai fissato tutti i confini della terra,

tu hai fatto l’estate e l’inverno.

18 Ricordati che il nemico ha oltraggiato l’Eterno,

e che un popolo stolto ha disprezzato il tuo nome.

19 Non lasciare alle belve la vita della tua tortora,

non dimenticare per sempre il gregge dei tuoi poveri afflitti!

20 Abbi riguardo al patto,

poiché i luoghi tenebrosi della terra

sono pieni di covi di violenza.

21 L’oppresso non se ne torni svergognato;

fa’ che il misero e il bisognoso lodino il tuo nome.

22 Ergiti, o Dio, difendi la tua causa!

Ricordati dell’oltraggio che ti è continuamente fatto dallo stolto.

23 Non dimenticare il grido dei tuoi nemici,

lo strepito incessante di quelli che si innalzano contro di te.

Instruo de Asaf.

1 Kial, ho Dio, Vi forpuŝis nin por ĉiam?

Kial fumas Via kolero kontraŭ la ŝafoj de Via paŝtejo?

2 Rememoru Vian komunumon, kiun Vi aĉetis en la tempo antikva,

La genton de Via heredo, kiun Vi liberigis,

Ĉi tiun monton Cion, sur kiu Vi loĝiĝis.

3 Direktu Viajn paŝojn al la eternaj ruinoj,

Al ĉio, kion detruis malamiko en la sanktejo.

4 Krias Viaj malamikoj en Via domo,

Metis tie siajn signojn.

5 Oni vidas, kiel ili levas la hakilojn

Kontraŭ la lignajn plektaĵojn.

6 Kaj nun ĉiujn ĝiajn skulptaĵojn

Ili dishakas per hakilo kaj marteloj.

7 Ili bruligis per fajro Vian sanktejon,

Malhonore alterigis la loĝejon de Via nomo.

8 Ili diris en sia koro: Ni ruinigos ilin tute;

Ili forbruligis ĉiujn domojn de Dio en la lando.

9 Niajn signojn ni ne vidis;

Jam ne ekzistas profeto,

Kaj neniu ĉe ni scias, kiel longe tio daŭros.

10 Kiel longe, ho Dio, mokos la premanto?

Ĉu eterne la malamiko insultos Vian nomon?

11 Kial Vi retenas Vian brakon kaj Vian dekstran manon?

Ekstermu ilin el Via basko.

12 Dio estas ja mia Reĝo de antikve,

Li faras savon sur la tero.

13 Vi disŝiris per Via forto la maron,

Vi rompis la kapojn de balenoj en la akvo;

14 Vi disbatis la kapojn de la levjatano,

Vi donis ĝin por manĝo al la bestoj de la dezerto;

15 Vi elfendis fonton kaj torenton,

Vi elsekigis potencajn riverojn.

16 Al Vi apartenas la tago, kaj al Vi apartenas la nokto;

Vi aranĝis lumon kaj sunon;

17 Vi difinis ĉiujn limojn de la tero;

La someron kaj la vintron Vi aranĝis.

18 Rememoru tion, ke malamiko insultas la Eternulon

Kaj popolo malsaĝa malhonoras Vian nomon.

19 Ne fordonu al sovaĝa besto la animon de Via turto;

La anaron de Viaj mizeruloj ne forgesu por ĉiam.

20 Rememoru la interligon,

Ĉar ĉiuj mallumaj lokoj de la tero estas plenaj de rabejoj.

21 La suferanto ne reiru hontigita;

Malriĉulo kaj mizerulo gloru Vian nomon.

22 Leviĝu, ho Dio, defendu Vian aferon;

Rememoru la malhonoron, kiun malsaĝulo faras al Vi ĉiutage.

23 Ne forgesu la krion de Viaj malamikoj;

La bruo de tiuj, kiuj leviĝis kontraŭ Vi, konstante kreskas.