1 ထို​နောက်​မှ ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​သား နာ​ဗုတ်​ပိုင်​သော​စ​ပျစ်​ဥ​ယျာဉ်​သည် ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​တွင်၊ ရှ​မာ​ရိ​မင်း​ကြီး အာ​ဟပ်၏​နန်း​တော်​နား​မှာ​ရှိ​သည်​ဖြစ်၍၊ 2 အာ​ဟပ်​မင်း​က၊ သင့်​စ​ပျစ်​ဥ​ယျာဉ်​သည် နန်း​တော်​နား​မှာ​ရှိ​သော​ကြောင့် ယာ​လုပ်​စ​ရာ​ဖို့​ပေး​ပါ။ သာ၍​ကောင်း​သော ဥ​ယျာဉ်​ကို​ငါ​ပေး​မည်။ သို့​မ​ဟုတ် သင်​အ​လို​ရှိ​လျှင် အ​ဖိုး​ကို​ပေး​မည်​ဟု နာ​ဗုတ်​အား​ဆို​လျှင်၊ 3 နာ​ဗုတ်​က၊ ဘိုး​ဘေး​လက်​မှ အ​မွေ​ခံ​သော​မြေ​ကို ကိုယ်​တော်​အား ပေး​ရ​သော​အ​မှု​ကို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား ဆီး​တား​တော်​မူ​ပါ​စေ​သော​ဟု ပြန်​လျှောက်၏။ 4 ဘိုး​ဘေး​မှ အ​မွေ​ခံ​သော​မြေ​ကို မ​ပေး​ရ​ဟု ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​သား နာ​ဗုတ်​လျှောက်​သော စ​ကား​ကြောင့် အာ​ဟပ်​မင်း​သည်​ညစ်​ညူး​သော​စိတ်​နှင့် ညှိုး​ငယ်​လျက်၊ နန်း​တော်​သို့​သွား၍ အ​စာ​ကို​မ​စား၊ မျက်​နှာ​ကို​လွှဲ၍ သ​လွန်​ပေါ်​မှာ အိပ်​လျက်​နေ၏။ 5 ခင်​ပွန်း​ယေ​ဇ​ဗေ​လ​သည် လာ၍၊ အ​စာ​ကို​မ​စား​နိုင်​အောင် စိတ်​တော်​သည် အ​ဘယ်​ကြောင့် ညှိုး​ငယ်​တော်​မူ​သ​နည်း​ဟု​မေး​လျှင်၊ 6 မင်း​ကြီး​က၊ ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​သား​နာ​ဗုတ်​ကို ငါ​ခေါ်၍ သင့်​စ​ပျစ်​ဥ​ယျာဉ်​ကို ရောင်း​ပါ။ သို့​မ​ဟုတ် သင်​အ​လို​ရှိ​လျှင် အ​ခြား​သော​ဥ​ယျာဉ်​ကို ငါ​ပေး​မည်​ဟု​ဆို​သော်၊ ထို​ဥ​ယျာဉ်​ကို ကိုယ်​တော်​အား​မ​ပေး​ရ​ဟု ပြန်​ပြော​သော​ကြောင့် စိတ်​ညှိုး​ငယ်​သည်​ဟု ဆို၏။ 7 ခင်​ပွန်း​ယေ​ဇ​ဗေ​လ​က၊ ကိုယ်​တော်​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​နိုင်​ငံ​ကို အ​စိုး​ရ​တော်​မူ​သည် မ​ဟုတ်​လော။ ထ၍ ရွှင်​လန်း​သော​စိတ်​နှင့် စား​တော်​ခေါ်​ပါ။ ကျွန်​မ​သည် ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​သား​နာ​ဗုတ်၏ စ​ပျစ်​ဥ​ယျာဉ်​ကို ဆက်​ပါ​မည်​ဟု​ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ 8 အာ​ဟပ်​မင်း၏ အ​ခွင့်​နှင့်​စာ​ရေး၍ တံ​ဆိပ်​တော်​နှင့်​ခတ်​ပြီး​မှ၊ နာ​ဗုတ်​နေ​ရာ​မြို့၌ သူ​နှင့်​အ​တူ​နေ​သော အ​သက်​ကြီး​သူ​နှ​င့် မှူး​မတ်​များ​ထံ​သို့ ပေး​လိုက်​လေ၏။ 9 စာ​ချက်​ဟူ​မူ​ကား၊ အ​စာ​ရှောင်​ရာ​အ​ချိန်​ကို ကြွေး​ကြော်၍၊ နာ​ဗုတ်​ကို လူ​များ​ရှေ့​မှာ မြှောက်​ထား​ကြ​လော့။ 10 သူ့​ရှေ့​မှာ အ​ဓ​မ္မ​လူ​နှစ်​ယောက်​ကို​ထား၍၊ သင်​သည် ဘု​ရား​သ​ခင်​နှင့် ရှင်​ဘု​ရင်​ကို​စွန့်​ပယ်​ပြီ​ဟု သက်​သေ​ခံ​ပါ​လေ​စေ။ သို့​ပြီး​မှ သူ့​ကို​ထုတ်၍ သေ​စေ​ခြင်း​ငှာ ကျောက်​ခဲ​နှင့်​ပစ်​ကြ​လော့​ဟု ပါ​သ​တည်း။ 11 ယေ​ဇ​ဗေ​လ​ပေး​လိုက်​သော စာ၌​ပါ​သည်​အ​တိုင်း၊ နာ​ဗုတ်​နေ​သော​မြို့​သား အ​သက်​ကြီး​သူ​နှင့် မှူး​မတ်​တို့​သည်​ပြု​လျက်၊ 12 အ​စာ​ရှောင်​ရာ​အ​ချိန်​ကို ကြွေး​ကြော်၍ နာ​ဗုတ်​ကို လူ​များ​ရှေ့​မှာ​မြှောက်​ထား​ကြ၏။ 13 အ​ဓ​မ္မ​လူ​နှစ်​ယောက်​သည်​လာ၍ သူ့​ရှေ့​မှာ​ထိုင်​လျက်၊ နာ​ဗုတ်​သည် ဘု​ရား​သ​ခင်​နှင့်​ရှင်​ဘု​ရင်​ကို စွန့်​ပယ်​ပြီ​ဟု လူ​များ​ရှေ့​တွင် နာ​ဗုတ်​တစ်​ဖက်၌ သက်​သေ​ခံ​ကြ​လျှင်၊ နာ​ဗုတ်​ကို မြို့​ပြင်​သို့​ထုတ်၍ သေ​အောင် ကျောက်​ခဲ​နှင့်​ပစ်​ကြ၏။ 14 ထို​အ​ခါ နာ​ဗုတ်​သည် ကျောက်​ခဲ​နှင့်​ပစ်​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ၍ သေ​ပါ​ပြီ​ဟု ယေ​ဇ​ဗေ​လ​ထံ​သို့​စေ​လွှတ်၍ ကြား​လျှောက်​ကြ၏။ 15 ထို​အ​ကြောင်း​ကို ယေ​ဇ​ဗေ​လ​သည်​ကြား​လျှင်၊ ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​သား​နာ​ဗုတ် မ​ရောင်း​လို​သော စ​ပျစ်​ဥ​ယျာဉ်​ကို ထ၍ သိမ်း​ယူ​တော်​မူ​ပါ။ နာ​ဗုတ်​အ​သက်​မ​ရှိ၊ သေ​ပါ​ပြီ​ဟု​ဆို၏။ 16 နာ​ဗုတ်​သေ​ကြောင်း​ကို အာ​ဟပ်​သည် ကြား​လျှင်၊ ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့ သား​နာ​ဗုတ်၏ စ​ပျစ်​ဥ​ယျာဉ်​ကို သိမ်း​ယူ​ခြင်း​ငှာ ထ​သွား၏။

17 ထို​အ​ခါ တိ​ရှ​ဘိ​မြို့​သား​ဧ​လိ​ယ​သို့ ရောက်​လာ​သော ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နှုတ်​က​ပတ်​တော်​က၊ 18 သင်​သည် ရှ​မာ​ရိ​မြို့၌​နေ​သော ဣ​သ​ရေ​လ ရှင်​ဘု​ရင်​အာ​ဟပ်​ကို ကြို​ဆို​အံ့​သော​ငှာ ထ​သွား​လော့။ သူ​သည်​နာ​ဗုတ်၏​စ​ပျစ်​ဥ​ယျာဉ်​ကို သိမ်း​ယူ​ခြင်း​ငှာ​သွား၍ ယ​ခု​ဥ​ယျာဉ်၌​ရှိ၏။ 19 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ သင်​သည် လူ​အ​သက်​ကို​သတ်၍ သူ့​ဥ​စ္စာ​ကို သိမ်း​ယူ​ပြီ​လော။ တစ်​ဖန်​မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ခွေး​တို့​သည် နာ​ဗုတ်​အ​သွေး​ကို လျက်​သော​အ​ရပ်၌ သင့်​အ​သွေး​ကို​ပင်​လျက်​ကြ​လိမ့်​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို ဆင့်​ဆို​လော့​ဟု မှာ​ထား​တော်​မူ၏။*၃​ရာ၊၂၂:၃၈။20 အာ​ဟပ်​က​လည်း၊ အ​ချင်း​ရန်​သူ၊ ငါ​နှင့်​တွေ့​ပြီ​လော​ဟု ဧ​လိ​ယ​အား​ဆို​လျှင်၊ ဧ​လိ​ယ​က​သင်​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ ဒု​စ​ရိုက်​ကို​ပြု​လို၍ ကိုယ်​ကို​ရောင်း​သော​ကြောင့် သင်​နှင့်​ငါ​တွေ့​ပြီ။ 21 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ သင့်​အ​ပေါ်​သို့ ဘေး​ဥ​ပဒ်​ရောက်​စေ​မည်။ ဣ​သ​ရေ​လ​မြို့​ရွာ၌ ချုပ်​ထား​သော သူ​ဖြစ်​စေ၊ အ​လွတ်​ပြေး​သော​သူ ဖြစ်​စေ၊ အာ​ဟပ်​အ​မျိုး​ယောက်ျား​များ​ကို ပယ်​ဖြတ်​မည်။ 22 ငါ့​အ​မျက်​ကို နှိုး​ဆော်​သော​အ​ပြစ်​နှင့် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ကို​ပြစ်​မှား​စေ​သော​အ​ပြစ်​ကြောင့်၊ သင့်​အ​မျိုး​ကို နေ​ဗတ်၏​သား ယေ​ရော​ဗောင်​အ​မျိုး​နှင့် အ​ဟိ​ယ၏​သား ဗာ​ရှာ​အ​မျိုး​ကဲ့​သို့ ငါ​ဖြစ်​စေ​မည်။ 23 ယေ​ဇ​ဗေ​လ​အ​မှု​မှာ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ သည်​ကား၊ ယေ​ဇ​ရေ​လ​မြို့​ရိုး​နား​မှာ ခွေး​တို့​သည် ယေ​ဇ​ဗေ​လ​ကို စား​ကြ​လိမ့်​မည်။*၄​ရာ၊ ၉:၃၆။24 အာ​ဟပ်​အ​မျိုး​သည် မြို့​ထဲ​မှာ​သေ​လျှင် ခွေး​စား​လိမ့်​မည်။ မြို့​ပြင်​မှာ​သေ​လျှင် မိုး​ကောင်း​ကင်​ငှက် စား​လိမ့်​မည်​ဟု​မိန့်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို အာ​ဟပ်​အား​ဆင့်​ဆို၏။ 25 အာ​ဟပ်​နှင့်​တူ​သော​သူ တစ်​ယောက်​မျှ​မ​ရှိ။ ခင်​ပွန်း​ယေ​ဇ​ဗေ​လ​သည် တိုက်​တွန်း​သ​ဖြင့်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ ဒု​စ​ရိုက်​ကို​ပြု​လို၍ ကိုယ်​ကို​ရောင်း​သော​သူ​ဖြစ်၏။ 26 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး​ရှေ့​မှ နှင်​ထုတ်​တော်​မူ​သော အာ​မော​ရိ​အ​မျိုး​သား ပြု​သ​မျှ​အ​တိုင်း၊ ရုပ်​တု​ဆင်း​တု​ကို​ဆည်း​ကပ်၍ စက်​ဆုပ်​ရွံ​ရှာ​ဖွယ်​အ​မှု​ကို​ပြု၏။ 27 သို့​ရာ​တွင် ဧ​လိ​ယ​ဆင့်​ဆို​သော​စ​ကား​တော်​ကို ကြား​လျှင်၊ မိ​မိ​အ​ဝတ်​ကို​ဆုတ်၍ လျှော်​တေ​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်၏။ အ​စာ​ရှောင်​ခြင်း၊ လျှော်​တေ​အ​ဝတ်၌ အိပ်​ခြင်း​ကို​ပြု၍ ဖြည်း​ဖြည်း​သွား​လာ၏။ 28 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ နှုတ်​က​ပတ်​တော်​သည် တိ​ရှ​ဘိ​မြို့​သား​ဧ​လိ​ယ​သို့ ရောက်​လာ​သည်​ကား၊ 29 အာ​ဟပ်​သည် ငါ့​ရှေ့​မှာ​နှိမ့်​ချ​သည်​ကို မြင်​ပြီ​လော။ ထို​သို့ ငါ့​ရှေ့​မှာ​နှိမ့်​ချ​သော​ကြောင့်၊ သူ့​လက်​ထက်၌ ထို​ဘေး​ဥ​ပဒ်​ကို ငါ​မ​ရောက်​စေ။ သူ့​သား​လက်​ထက်၌ သူ့​အ​မျိုး​အ​ပေါ်​သို့ ရောက်​စေ​မည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။

1 Dopo queste cose avvenne che Nabot d’Izreel aveva a Izreel una vigna vicina al palazzo di Acab, re di Samaria. 2 Acab parlò a Nabot, e gli disse: "Dammi la tua vigna, di cui voglio farmi un orto, perché è contigua alla mia casa; e al suo posto ti darò una vigna migliore; o, se più ti conviene, te ne pagherò il valore in denaro". 3 Ma Nabot rispose ad Acab: "Mi guardi l’Eterno dal darti l’eredità dei miei padri!". 4 Acab se ne tornò a casa sua triste e irritato per le parole dette da Nabot d’Izreel: "Io non ti darò l’eredità dei miei padri!". Si gettò sul suo letto, voltò la faccia verso il muro, e non prese cibo. 5 Allora Izebel, sua moglie, andò da lui e gli disse: "Perché hai lo spirito così rattristato, e non mangi?". 6 Lui le rispose: "Perché ho parlato a Nabot d’Izreel e gli ho detto: ‘Dammi la tua vigna per il denaro che vale; o, se preferisci, ti darò un’altra vigna invece di quella’; ed egli mi ha risposto: ‘Io non ti darò la mia vigna!’". 7 Izebel, sua moglie, gli disse: "Sei tu, sì o no, che eserciti la sovranità sopra Israele? Alzati, prendi cibo, e sta’ di buon animo; la vigna di Nabot d’Izreel te la farò avere io". 8 Scrisse delle lettere a nome di Acab, le sigillò con il suo sigillo, e le mandò agli anziani e ai notabili della città di Nabot che abitavano insieme a lui. 9 In quelle lettere scrisse così: "Bandite un digiuno, e fate sedere Nabot in prima fila davanti al popolo; 10 e mettetegli di fronte due malfattori, i quali depongano contro di lui, dicendo: ‘Tu hai maledetto Iddio e il re’; poi conducetelo fuori dalla città, lapidatelo, e così muoia". 11 La gente della città di Nabot, gli anziani e i notabili che abitavano nella città, fecero come Izebel aveva ordinato loro, secondo quanto era scritto nelle lettere che lei aveva mandato loro. 12 Bandirono il digiuno, e fecero sedere Nabot davanti al popolo; 13 i due malfattori vennero a mettersi di fronte a lui; e questi malfattori deposero così contro di lui, davanti al popolo: "Nabot ha maledetto Iddio e il re". Allora lo condussero fuori dalla città, lo lapidarono, ed egli morì. 14 Poi mandarono a dire a Izebel: "Nabot è stato lapidato ed è morto". 15 Quando Izebel ebbe udito che Nabot era stato lapidato ed era morto, disse ad Acab: "Alzati, prendi possesso della vigna di Nabot d’Izreel, che egli rifiutò di darti per denaro; perché Nabot non vive più, è morto". 16 Quando Acab ebbe udito che Nabot era morto, si alzò per scendere alla vigna di Nabot d’Izreel, e prenderne possesso. 17 Allora la parola dell’Eterno fu rivolta a Elia, il Tisbita, in questi termini: 18 "Alzati, scendi incontro ad Acab, re d’Israele, che sta in Samaria; ecco, egli è nella vigna di Nabot, dove è sceso per prenderne possesso. 19 E gli parlerai in questo modo: ‘Così dice l’Eterno: Dopo aver commesso un omicidio, vieni a prendere possesso!’. E gli dirai: ‘Così dice l’Eterno: Nello stesso luogo dove i cani hanno leccato il sangue di Nabot, i cani leccheranno pure il tuo sangue’". 20 Acab disse a Elia: "Mi hai trovato, nemico mio?". Elia rispose: "Sì ti ho trovato, perché ti sei venduto a fare ciò che è male agli occhi dell’Eterno. 21 Ecco, io ti farò venire addosso la sciagura, ti spazzerò via, e sterminerò della casa di Acab ogni maschio, schiavo o libero che sia, in Israele; 22 e ridurrò la tua casa come la casa di Geroboamo, figlio di Nebat, e come la casa di Baasa, figlio di Aiia, perché tu mi hai provocato a ira, e hai fatto peccare Israele. 23 Anche riguardo a Izebel l’Eterno parla e dice: ‘I cani divoreranno Izebel sotto le mura d’Izreel. 24 Quelli di Acab che moriranno in città saranno divorati dai cani, e quelli che moriranno nei campi saranno mangiati dagli uccelli del cielo’". 25 In verità non c’è mai stato nessuno che, come Acab, si sia venduto a fare ciò che è male agli occhi dell’Eterno, perché era istigato da sua moglie Izebel. 26 E si comportò in modo abominevole, andando dietro agli idoli, come avevano fatto gli Amorei che l’Eterno aveva scacciato davanti ai figli d’Israele. - 27 Quando Acab ebbe udito queste parole, si stracciò le vesti, si coprì il corpo con un sacco, e digiunò; dormiva avvolto nel sacco, e camminava a passo lento. 28 E la parola dell’Eterno fu rivolta a Elia, il Tisbita, in questi termini: 29 "Hai visto come Acab si è umiliato davanti a me? Poiché egli si è umiliato davanti a me, io non farò venire la sciagura mentre egli sarà vivo; ma manderò la sciagura sulla sua casa, durante la vita di suo figlio".