1 Kei roto te ngakau o te kingi i te ringa o Ihowa ano he awa rerenga wai; e whakaangahia ana e ia ki nga wahi katoa e pai ai ia.2 Ko nga ara katoa o te tangata, tika kau ki ona kanohi ake: ko Ihowa ia hei pauna i nga ngakau.3 Ko te mahi i te tika, i te whakawa, ki ta Ihowa, pai atu i te patunga tapu.4 He kanohi whakakake, he ngakau whakapehapeha, a ko te rama hoki o te hunga kino, he hara kau.5 Ko nga whakaaro o te tangata uaua e ahu anake ana ki te hua o te taonga: ko te hunga takare katoa ia e whawhai kau ana ki te muhore.6 E rite ana ta te arero teka ami i te taonga ki te mamaoa e aia noatia ana; ko te hunga e rapu ana i era e rapu ana i te mate.7 Ma te pahua a te hunga kino e tahi atu ratou; mo ratou kahore e pai ki te whakawa.8 He ara tino kopikopiko to te tangata e waha ana i te hara: tena ko te tangata ma, he tika tana mahi.9 He pai ke te noho i te kokonga o te tuanui, i te noho tahi me te wahine ngangare i roto i te whare mahorahora.10 Ko ta te wairua o te tangata kino he hiahia ki te kino; e kore ona kanohi e manako ki tona hoa.11 Ki te whiua te tangata whakahi, ka whai whakaaro te kuware: a, ki te whakaakona te tangata whakaaro nui, ka whiwhi ia ki te matauranga.12 Ka ata whakaaroa e te tangata tika te whare o te tangata kino; te peheatanga e whakataka ai te hunga kino ki te mate mo ratou.13 Ko te tangata e puru ana i ona taringa ki te karanga a te rawakore, tera hoki ia e karanga, heoi e kore e whakarangona.14 Ma te mea homai puku ka marie ai te riri, ma te moni whakapati hoki i roto i te uma ka marie ai te aritarita kaha.15 He mahi koa na te tangata tika te whakawa; mo nga kaimahi ia i te kino, ko te whakangaromanga.16 Ko te tangata e kotiti ke ana i te huarahi o te mahara, ka noho ia i te whakaminenga o nga tupapaku.17 Ko te tangata matenui ki nga ahuareka, ka rawakore: a, ko te tangata e matenui ana ki te waina, ki te hinu, e kore e whai taonga.18 Hei utu te tangata kino mo te tangata tika; a ka haere mai te tangata kopeka hei whakakapi mo te tangata tu tika.19 He pai ke te noho i te koraha, i te noho tahi me te wahine tohetohe, wahine pukukino.20 Kei te nohoanga o te tangata whakaaro nui te taonga momohanga me te hinu; heoi maumauria ake e te wairangi.21 Ko te tangata e whai ana i te tika, i te atawhai, ka whiwhi ki te ora, ki te tika, ki te honore.22 Ka pikitia e te tangata whakaaro nui te pa o nga marohirohi, ka taka hoki i a ia te kaha i whakawhirinaki ai ratou.23 Ko te tangata e tiaki ana i tona mangai, i tona arero, e tiaki ana i tona wairua kei raru.24 Ko te tangata whakakake, whakapehapeha, ko te tangata whakahi tona ingoa, e mahi ana ia i runga i te whakahirahira o tona whakamanamana.25 Ka mate te tangata mangere i tona hiahia ano; e kore hoki ona ringa e pai ki te mahi.26 Tera te hanga he kaiapo tonu a pau noa te ra: ko ta te tangata tika ia he homai, kahore hoki ana kaiponu.27 He mea whakarihariha te whakahere a te tangata kino; tera noa ake ina he te whakaaro i kawea mai ai e ia.28 Ka mate te kaiwhakaatu teka; na, ko te tangata whakarongo, ka korero, kahore he kaiwhakahe.29 Ka whakamaro te tangata kino i tona mata: tena ko te tangata tika, ka whakapai i ona ara.30 I to Ihowa aroaro kahore he whakaaro nui, kahore he matauranga, kahore he kupu mohio, e tu.31 Kua rite noa ake he hoiho mo te ra o te whawhai; kei a Ihowa ia te whakaoranga.
1 O coração do rei é uma água fluente nas mãos do Senhor: ele o inclina para qualquer parte que quiser.2 Os caminhos do homem parecem retos aos seus olhos, mas cabe ao Senhor pesar os corações.3 A prática da justiça e da eqüidade vale aos olhos do Senhor mais que os sacrifícios.4 Olhares altivos ensoberbecem o coração; o luzeiro dos ímpios é o pecado.5 Os planos do homem ativo produzem abundância; a precipitação só traz penúria.6 Tesouros adquiridos pela mentira: vaidade passageira para os que procuram a morte.7 A violência dos ímpios os conduz à {ruína}, porque se recusam a praticar a justiça.8 O caminhos do perverso é tortuoso, mas o inocente age com retidão.9 Melhor é habitar num canto do terraço do que conviver com uma mulher impertinente.10 A alma do ímpio deseja o mal; nem mesmo seu amigo encontrará graça a seus olhos.11 Quando se pune o zombador, o simples torna-se sábio; quando se adverte o sábio, ele adquire a ciência.12 O justo observa a cada do ímpio e precipita os maus na desventura.13 Quem se faz de surdo aos gritos do pobre não será ouvido, quando ele mesmo clamar.14 Um presente dado sob o manto extingue a cólera; uma oferta concebida às ocultas acalma um furor violento.15 Para o justo é uma alegria a prática da justiça, mas é um terror para aqueles que praticam a iniqüidade.16 O homem que se desvia do caminho da prudência repousará na companhia das trevas.17 O que ama os banquetes será um homem indigente; o que ama o vinho e o óleo não se enriquecerá.18 O ímpio serve de resgate para o justo e o pérfido para os homens retos.19 Melhor é habitar no deserto do que com uma mulher impertinente e intrigante.20 Na casa do sábio há preciosas reservas e óleo; um homem imprudente, porém, os absorverá.21 Quem segue a justiça e a misericórdia, achará vida, justiça e glória.22 O sábio toma de assalto a cidade dos heróis: destrói a fortaleza em que depositava confiança.23 Quem vigia sua boca e sua língua preserva sua vida da angústia.24 Chamamos de zombador um soberbo arrogante, que age com orgulho desmedido.25 Os desejos do preguiçoso o matam porque suas mãos recusam o trabalho;26 passam todo o dia a desejar com ardor, mas quem é justo dá largamente.27 O sacrifício dos ímpios é abominável, mormente quando o oferecem com má intenção.28 A testemunha mentirosa perecerá, mas o homem que escuta sempre poderá falar.29 O ímpio aparenta um ar firme; o homem correto consolida seu proceder.30 Nem a sabedoria, nem prudência, nem conselho podem prevalescer contra o Senhor.31 Prepara-se o cavalo para o dia da batalha, mas é do senhor que depende a vitória.