Te Horo a Papurōna
1 Ā muri iho i ēnei mea ka kite ahau i tētahi atu anahera e heke iho ana i te rangi, he mana nui tōna; mārama tonu hoki te ao i tōna korōria. 2 He nui hoki tōna reo ki te karanga, ki te mea:
"Kua horo, kua horo a Papurōna nui.
Kua meinga hei kāinga rēwera,
hei whare herehere hoki mō ngā wairua poke katoa,
hei whare herehere mō ngā manu poke katoa,
mō ngā manu whakarihariha.
3 Nā te wāina hoki o te riri o tōna moepuku i horo ai ngā tauiwi katoa;
i moepuku hoki ngā kīngi o te whenua ki a ia,
ā, kua whiwhi nui ngā kaihoko o te ao i te taonga
i te nui o āna mea whakaahuareka."
4 I rongo anō ahau i tētahi atu reo i te rangi, e mea ana:
"Puta mai koutou i roto i a ia,
e tōku iwi, kei uru tahi koutou ki ōna hara,
kei pāngia koutou e ōna whiu.
5 Kua tutuki hoki ōna hara ki te rangi,
kua mahara te Atua ki āna mahi hē.
6 Hoatu ki a ia tāna i hōmai ai ki a koutou,
takiruatia ngā mea mōna, kia rite ki āna mahi.
Ko te kapu i whakakīia e ia
kia rua ā koutou whakakīnga mōna.
7 Nā, kia rite ki tāna whakanuinga i a ia,
ki tōna tōreretanga ki āna mea whakaahuareka,
kia pērā anō te mamae me te pōuri e hoatu e koutou ki a ia.
E mea ana hoki ia i tōna ngākau:
‘E noho ana ahau hei kuīni!
Ehara hoki ahau i te pouaru,
e kore anō hoki ahau e kite i te pōuri.’
8 Mō konei anō ka tae mai ōna whiu i te rā kotahi,
te mate, te pōuri, te matekai;
ā, ka tahuna ia kia pau rawa i te ahi.
He kaha hoki te Ariki, te Atua, e whakawā nei i a ia."
9 Ā, ko ngā kīngi o te ao i moepuku nei ki a ia, i tōrere ngātahi nei ki āna mea whakaahuareka, tērā e tangi ki a ia, e auē ki a ia, ina kite rātou i te paoa o tōna tahunga. 10 Ka tū mai rātou i tawhiti i te wehi ki tōna whakamamae, ka mea,
"Auē, auē, te pā nui, Papurōna, te pā kaha!
Kua tae mai hoki tōu whakawā i te hāora kotahi."
11 Ka tangi anō hoki ngā kaihoko o te whenua, ka auē ki a ia; nō te mea kāhore atu he tangata hei hoko i tā rātou utanga; 12 i te utanga o te kōura, o te hiriwa, o te kōhatu utu nui, o te peara, o te rīnena pai, o te pāpura, o te hiraka, o te kahu whero; me ngā rākau taina katoa, me ngā tini oko rei, me ngā tini oko rākau utu nui whakaharahara, oko parāhi, rino, mapere, 13 me te hinamona, me ngā mea kakara, me te hinu kakara, me te parakihe, me te wāina, me te hinu, me te parāoa pai, me te wīti, me ngā kararehe, me ngā hipi; me te utanga o ngā hōiho, o ngā hāriata, o ngā pononga; me ngā wairua tāngata.
14 "Heoi, ko ngā hua i matea nuitia e tōu ngākau kua mawehe atu i a koe, ā, kua mahue hoki koe i ngā mea reka katoa, i ngā mea papai, ā, heoi anō te kitenga o aua mea e te tangata."
15 Ko ngā kaihoko o ēnei mea, kua whai taonga nei i a ia, ka tū mai rātou i tawhiti i te wehi ki tōna whakamamae, me te tangi, me te auē anō rātou, 16 me te kī:
"Auē, auē, te pā nui,
i kākahuria ki te rīnena pai, ki te pāpura,
ki te whero, i tātaitia ki te kōura,
ki te kōhatu utu nui, ki ngā peara!
17 Kotahi tonu hoki te hāora a mōtī rawa iho taua taonga nui."
Nā, ko ngā rangatira kaipuke katoa, ko te hunga katoa e rere ana rā te kaipuke ki ia wāhi, ko ngā kaiwhakatere kaipuke, me te hunga katoa anō kei te moana ā rātou mahi, tū mai ana rātou i tawhiti, 18 me te karanga anō rātou i tō rātou kitenga i te paoa o tōna tahunga, me te kī, "Ko tēhea pā i rite ki tēnei pā nui?" 19 Opehia ana hoki e rātou he puehu ki ō rātou māhunga, kei te karanga rātou, me te tangi, me te auē, kei te mea,
"Auē, auē, te pā nui,
i whai taonga ai i ōna utu nui te hunga katoa
he kaipuke a rātou i te moana!
Kotahi tonu nei hoki te hāora ā mōtī rawa iho!
20 Kia hari ki a ia, e te rangi,
e te hunga tapu, e ngā āpōtoro, e ngā poropiti anō hoki;
kua whakaritea nei hoki e te Atua tā koutou whakawā i a ia!"
21 Kātahi, ka hāpaingia ake e tētahi anahera kaha he kāmaka i rite nei ki tētahi kāmaka rahi nō te mira, ā, makā ana e ia ki te moana, me te kī anō ia:
"Ka pēneitia a Papurōna, te pā nui,
ka makā whakareretia atu,
e kore anō hoki e kitea i muri nei.
22 Nā, heoi anō, rongonga i roto i a koe ki te reo o ngā kaiwhakatangi hāpa,
o ngā kaiwhakatakoto rangi waiata,
o ngā kaiwhakatangi i ngā pūtōrino, i ngā tētere;
e kore anō hoki e kitea i ngā wā i muri nei tētahi kaimahi o ngā tini mahi i roto i a koe;
e kore anō hoki e rangona i ngā wā i muri nei
te haruru o te kōhatu mira i roto i a koe.
23 E kore anō hoki e whiti i ngā wā i muri nei te mārama o te rama i roto i a koe;
e kore anō hoki e rangona i ngā wā i muri nei te reo o te tāne mārena hou,
o te wahine mārena hou, i roto i a koe;
ōu kaihokohoko hoki ko ngā tāngata nunui o te ao;
nā āu mahi mākutu anō hoki i pōhēhē ai ngā iwi katoa.
24 I kitea anō hoki i roto i a ia ngā toto o ngā poropiti, o te hunga tapu,
o te hunga katoa hoki i whakamatea ki runga ki te whenua."
A proclamação da queda da Babilônia
1 E depois destas coisas vi descer do céu outro anjo, que tinha grande poder, e a terra foi iluminada com a sua glória. 2 E clamou fortemente com grande voz, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, e se tornou morada de demônios, e covil de todo espírito imundo, e esconderijo de toda ave imunda e odiável.
3 Porque todas as nações beberam do vinho da ira da sua fornicação, e os reis da terra se fornicaram com ela; e os mercadores da terra se enriqueceram com a abundância de suas delícias.
4 E ouvi outra voz do céu, que dizia: Sai dela, povo meu, para que não sejas participante dos seus pecados, e para que não incorras nas suas pragas.
5 Porque já os seus pecados se acumularam até ao céu, e Deus se lembrou das iniquidades dela.
6 Tornai-lhe a dar como ela vos tem dado, e retribuí-lhe em dobro conforme as suas obras; no cálice em que vos deu de beber, dai a ela em dobro.
7 Quanto ela se glorificou, e em delícias esteve, dai-lhe outro tanto de tormento e pranto; porque diz em seu coração: Estou assentada como rainha, e não sou viúva, e não verei o pranto.
8 Portanto, num dia virão as suas pragas, a morte, e o pranto, e a fome; e será queimada no fogo; porque é forte o Senhor Deus que a julga.
Os prantos dos admiradores da Babilônia
9 E os reis da terra, que fornicaram com ela, e viveram em delícias, a chorarão, e sobre ela prantearão, quando virem a fumaça do seu incêndio; 10 Estando de longe pelo temor do seu tormento, dizendo: Ai! Ai daquela grande cidade de Babilônia, aquela forte cidade! Pois em uma hora veio o teu juízo.
11 E sobre ela choram e lamentam os mercadores da terra; porque ninguém mais compra as suas mercadorias: 12 Mercadorias de ouro, e de prata, e de pedras preciosas, e de pérolas, e de linho fino, e de púrpura, e de seda, e de escarlata; e toda a madeira odorífera, e todo o vaso de marfim, e todo o vaso de madeira preciosíssima, de bronze e de ferro, e de mármore; 13 E canela, e perfume, e mirra, e incenso, e vinho, e azeite, e flor de farinha, e trigo, e gado, e ovelhas; e cavalos, e carros, e corpos e almas de homens. 14 E o fruto do desejo da tua alma foi-se de ti; e todas as coisas gostosas e excelentes se foram de ti, e não mais as acharás.
15 Os mercadores destas coisas, que dela se enriqueceram, estarão de longe, pelo temor do seu tormento, chorando e lamentando, 16 E dizendo: Ai, ai daquela grande cidade! Que estava vestida de linho fino, de púrpura, de escarlata; e adornada com ouro e pedras preciosas e pérolas! Porque numa hora foram assoladas tantas riquezas.
17 E todo piloto, e todo o que navega em naus, e todo marinheiro, e todos os que negociam no mar se puseram de longe;
18 E, vendo a fumaça do seu incêndio, clamaram, dizendo: Que cidade é semelhante a esta grande cidade?
19 E lançaram pó sobre as suas cabeças, e clamaram, chorando, e lamentando, e dizendo: Ai, ai daquela grande cidade! Na qual todos os que tinham naus no mar se enriqueceram em razão da sua opulência; porque numa hora foi assolada.
20 Alegra-te sobre ela, ó céu, e vós, santos apóstolos e profetas; porque já Deus julgou a vossa causa quanto a ela.
A ruína da Babilônia é total e definitiva
21 E um forte anjo levantou uma pedra como uma grande mó, e lançou-a no mar, dizendo: Com igual ímpeto será lançada Babilônia, aquela grande cidade, e não será jamais achada.
22 E em ti não se ouvirá mais a voz de harpistas, e de músicos, e de flautistas, e de trombeteiros, e nenhum artífice de arte alguma se achará mais em ti; e ruído de mó em ti não se ouvirá mais;
23 E luz de candeia não mais luzirá em ti, e voz de esposo e de esposa não mais em ti se ouvirá; porque os teus mercadores eram os grandes da terra; porque todas as nações foram enganadas pelas tuas feitiçarias.
24 E nela se achou o sangue dos profetas, e dos santos, e de todos os que foram mortos na terra.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!