He Īnoi nā Hapakuku
1 He īnoi nā Hapakuku poropiti, ko Hikionoto te waiata.
2 E Ihowā, kua rongo ahau i tōu rongo,
wehi ana ahau, e Ihowā.
Kia ora tāu mahi i waenganui o ngā tau,
kia mātauria i waenganui o ngā tau;
i te mea e riri ana, mahara ki te tohu tangata.
3 I haere mai te Atua i Temana,
te Mea Tapu i Maunga Parana. Hera
Hei hīpoki tōna korōria mō ngā rangi;
kī tonu te whenua i te whakamoemiti ki a ia.
4 Ko tōna tīahotanga ānō ko te mārama;
he hihi e puta ana mai i tōna ringa;
i reira anō te hunanga o tōna kaha.
5 I mua i a ia te mate urutā e haere ana,
i puta anō he mura whānāriki i ōna waewae.
6 Tū ana ia, ā, whanganga ana e ia te whenua;
i titiro ia, ā, tītaria ana e ia ngā iwi.
Rererere ana ngā maunga onamata,
piko ana ngā pukepuke ō mua;
ko ōna ara koia anō kei onamata.
7 I kite ahau, kei te tuatea ngā tēneti o Kūhana;
wiri ana ngā tauārai o te whenua o Miriana.
8 I riri rānei a Ihowā ki ngā awa?
Ki ngā awa rānei tōu riri,
ki te moana rānei tōu riri?
I haere ai koe i runga i āu hōiho,
i āu hāriata whakaora?
9 I meinga tāu kōpere kia noho tahanga;
ko ngā oati ki ngā hapū he kupu pono. Hera
Wāhia ana e koe te whenua ki ngā awa.
10 I kite ngā maunga i a koe, ā, wehi ana;
i pahemo ake te waipuke o ngā wai;
i puaki te reo o te rire,
ā, ara ana ōna ringa ki runga.
11 Tū ana te rā me te marama i tō rāua kāinga,
haere ana rātou i te mārama o āu pere,
i te wherikotanga o tāu tao kanapa.
12 Hāereerea ana e koe te whenua i runga i te āritarita,
patua ā-wītitia ana e koe ngā iwi i runga i te riri.
13 I puta koe ki te whakaora i tāu iwi,
āe rā, ki te whakaora i tāu i whakawahi ai.
Pakaru ana i a koe te upoko i roto o te whare o te hunga kino,
takoto kau ana te tūranga, ā taea noatia te kakī. Hera
14 Werohia ana e koe te upoko o ōna ariki ki āna tokotoko anō;
ānō he paroro rātou e āki mai ana ki te tītaritari i ahau;
ko tō rātou koanga ngākau he kai puku i te rawakore.
15 Takahia ana e koe te moana ki ōu hōiho,
te haupūranga o ngā wai nunui.
16 I tōku rongonga, wiri ana tōku kōpū;
oraora ana ōku ngutu i te reo.
Ngoto ana te pirau ki roto ki ōku wheua,
ā, wiri ana ahau i tōku wāhi.
He mea ia e whai okiokinga ai ahau i te rā o te raru,
i te haerenga ake ki te iwi e kōkiri ana mai ki a ia me āna kaieke hōiho.
Te Whakawhirinaki me te Koa i waenganui i te Raruraru
17 Ahakoa kore te piki e kōpuku,
kore ngā wāina e whai hua;
ka hē te mahi ōriwa,
kāhore hoki ngā māra e whai kai;
ko ngā hipi poto ake i roto i ngā taiepa,
kāhore hoki he kau i roto i ngā taiepa kau;
18 otiia, ka koa ahau ki a Ihowā,
ka whakamanamana ki te Atua o tōku whakaoranga.
19 Ko Ihowā, ko tōku Ariki, tōku kaha,
ka meinga e ia ōku waewae kia rite ki ō te hāta,
ka meinga anō ahau e ia kia takahi i runga i ōku wāhi tiketike.
Ki te tino kaiwaiata i runga i āku mea whakatangi.
A súplica de Habacuque
1 Oração do profeta Habacuque sobre Sigionote.
2 Ouvi, Senhor, a tua palavra,
e temi;
aviva, ó Senhor, a tua obra
no meio dos anos,
no meio dos anos
faze-a conhecida;
na tua ira lembra-te
da misericórdia.
3 Deus veio de Temã,
e do monte de Parã o Santo.
A sua glória cobriu os céus,
e a terra encheu-se
do seu louvor.
4 E o resplendor se fez como a luz,
raios brilhantes saíam
da sua mão,
e ali estava o esconderijo
da sua força.
5 Adiante dele ia a peste,
e brasas ardentes saíam
dos seus passos.
6 Parou, e mediu a terra;
olhou, e separou as nações;
e os montes perpétuos
foram esmiuçados;
os outeiros eternos se abateram,
porque os caminhos eternos
lhe pertencem.
7 Vi as tendas de Cusã
em aflição;
tremiam as cortinas
da terra de Midiã.
8 Acaso é contra os rios,
Senhor, que estás irado?
É contra os ribeiros a tua ira,
ou contra o mar o teu furor,
visto que andas montado
sobre os teus cavalos,
e nos teus carros de salvação?
9 Descoberto se movimentou
o teu arco;
os juramentos feitos às tribos
foram uma palavra segura.
Tu fendeste a terra com rios.
10 Os montes te viram,
e tremeram;
a inundação das águas passou;
o abismo deu a sua voz,
levantou ao alto as suas mãos.
11 O sol e a lua pararam
nas suas moradas;
andaram à luz das tuas flechas,
ao resplendor do relâmpago
da tua lança.
12 Com indignação marchaste
pela terra,
com ira trilhaste os gentios.
13 Tu saíste para salvação
do teu povo,
para salvação do teu ungido;
tu feriste a cabeça
da casa do ímpio,
descobrindo o alicerce
até ao pescoço.
14 Tu traspassaste
com as suas próprias lanças
a cabeça das suas vilas;
eles me acometeram tempestuosos
para me espalharem;
alegravam-se, como se
estivessem para devorar
o pobre em segredo.
15 Tu com os teus cavalos
marchaste pelo mar,
pela massa de grandes águas.
16 Ouvindo-o eu,
o meu ventre se comoveu,
à sua voz tremeram
os meus lábios;
entrou a podridão
nos meus ossos,
e estremeci dentro de mim;
no dia da angústia descansarei,
quando subir contra o povo
que invadirá com suas tropas.
17 Porque ainda que a figueira
não floresça,
nem haja fruto na vide;
ainda que decepcione
o produto da oliveira,
e os campos não produzam
mantimento;
ainda que as ovelhas da malhada
sejam arrebatadas,
e nos currais não haja gado;
18 Todavia eu me alegrarei
no Senhor;
exultarei no Deus
da minha salvação.
19 O Senhor Deus
é a minha força,
e fará os meus pés
como os das cervas,
e me fará andar
sobre as minhas alturas.
(Para o cantor-mor sobre os meus instrumentos de corda).
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!