Publicidade

Esdras 9

AVM
Ka Rongo a Etera i ngā Mārena ki ngā Tauiwi

1 Ā, ka oti ēnei mea, ka haere mai ngā rangatira ki ahau, ka mea, "Kīhai te iwi o Īharaira rātou ko ngā tohunga, ko ngā Rīwaiti, i momotu i a rātou i roto i ngā iwi o ngā whenua; rite tonu rātou mahi ki ngā mea whakarihariha a ērā, arā a ngā Kanaani, a ngā Hiti, a ngā Perihi, a ngā Iepuhi, a ngā Āmoni, a ngā Moapi, a ngā Īhipiana, a ngā Amori. 2 Kua tangohia hoki e rātou ētahi o ā rātou tamāhine rātou, ā rātou tama. , kua whakawhenumitia te momo tapu ki roto ki ngā iwi o aua whenua. Āe , nui noa ake te ringa o ngā rangatira, o ngā tino tāngata, ki tēnei ."

3 , i tōku rongonga i tēnei, haea ana e ahau tōku kākahu me tōku koroka, hutihutia ana e ahau ngā huruhuru o tōku mātenga, o ōku pāhau, ā, noho ana, mīharo ana. 4 Kātahi ka huihui mai ki ahau te hunga katoa i wehi i ngā kupu a te Atua o Īharaira, he mea te o te hunga i whakaraua; ā, ko ahau i noho me te mīharo, ā taea noatia te whakahere o te ahiahi.

Te Īnoi o Etera

5 , i te whakahere o te ahiahi, ka maranga ake ahau i tōku whakamā, me tōku kākahu anō me tōku koroka i haehaea; piko ana ōku turi, ā, ka wherahia atu ōku ringa ki a Ihowā, ki tōku Atua, 6 , ka mea ahau:

E tōku Atua, he whakamā ahau, numinumi kau ana ahau, te ara ai tōku mata ki a koe, e tōku Atua. Kua tetere rawa hoki ō mātou ki runga ake i ō mātou māhunga; nui atu mātou poka , ā, tutuki noa ki te rangi. 7 Nui atu mātou poka , ngā anō o ō mātou mātua ā taea noatia tēnei , , ō mātou hoki i hoatu ai mātou, ō mātou kīngi, ō mātou tohunga, ki te ringa o ngā kīngi o ngā whenua, ki te hoari, ki te whakarau, hei pāhuatanga, ā, whakamā iho te mata, koia anō tēnei ināianei.

8 , he iti nei tēnei wāhi i whakaputaina ai he atawhai e Ihowā, e mātou Atua, kia toe ai ētahi mōrehu o mātou; kia hōmai ai ki a mātou he titi ki tōna wāhi tapu, kia whakamāramatia ai ō mātou kanohi e mātou Atua, kia hōmai ai ki a mātou he oranga ngākau, he mea iti, i a mātou nei i te herehere. 9 He pononga hoki mātou; heoi i a mātou i te herehere kīhai mātou i mahue i mātou Atua; , whakaputaina ana e ia he aroha ki a mātou i te aroaro o ngā kīngi o Pahia, i hōmai ai he oranga ngākau ki a mātou, i whakaarahia ai te whare o mātou Atua, i hangā ai ōna wāhi kua ururuatia, i hōmai ai he taiepa ki a mātou ki Hūrā, ki Hiruhārama.

10 , kia pēhea he kupu mātou, e mātou Atua, i muri i tēnei? Kua whakarērea hoki e mātou āu whakahau, 11 i whakahaua e koe, arā e āu pononga, e ngā poropiti, i mai hoki koe: Ko te whenua ka haere nei koutou ki reira tango ai, he whenua poke tērā i ngā poke o ngā iwi o ngā whenua, i ā rātou mea whakarihariha, tonu hoki i tētahi pito ki tētahi i rātou poke. 12 , tēnā, kaua ā koutou tamāhine e hoatu ā rātou tama, kaua anō ā rātou tamāhine e tangohia mai ā koutou tama. Kaua anō e whai kia mau te rongo ki a rātou, kia whai pai rānei rātou ā ake ake; kia kaha ai koutou, kia kai ai hoki i ngā mea pai o te whenua, ā, waiho iho hei kāinga ā koutou tama ake tonu atu.

13 , kua nei ēnei mea katoa ki a mātou ā mātou mahi , te nui o mātou poka , ā, i te mea he iti iho i ō mātou āu whiu, e mātou Atua, ā, hōmai ana e koe tēnei wāhi whakaoranga. 14 Kia takahi anō rānei mātou i āu tikanga, kia mārena ki ngā iwi nāna ēnei whakarihariha? E kore ianei koe e riri ki a mātou ā poto noa mātou i a koe, kore noa he mōrehu, he oranga? 15 E Ihowā, e te Atua o Īharaira, he tika tāu; e toe nei hoki mātou, he mōrehu, koia anō tēnei ināianei. Nanā, tēnei mātou kei tōu aroaro, me ō mātou ; tēnei hoki ai he tangata ki tōu aroaro.

1 Após todos esses acontecimentos, os chefes aproximaram-se de mim e disseram-me: "O povo de Israel, os sacerdotes e os levitas não se conservaram afastados dos habitantes desta terra. Imitaram as abominações dos cananeus, dos hiteus, dos ferezeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos egípcios e dos amorreus.

2 Tomaram, entre as filhas deles, mulheres para si e para seus filhos. Assim, a raça santa misturou-se com a dos habitantes dessas terras. Os chefes e os magistrados foram os primeiros a dar a mão a essa transgressão".

3 Ouvindo essas palavras, rasguei minha túnica e a capa, arranquei os cabelos da cabeça e da barba e me sentei consternado.

4 Ao redor de mim reuniram-se todos aqueles que temiam as palavras do Deus de Israel, por causa da transgressão dos filhos do cativeiro. Quanto a mim, fiquei sentado e angustiado até o sacrifício da tarde.

5 Na hora da oblação da tarde, levantei-me de minha aflição com minhas vestes e meu manto rasgados; então, caindo de joelhos, estendi as mãos ao Senhor, meu Deus,

6 e disse: "Meu Deus, estou coberto de vergonha e de confusão para levantar minha face para vós, meu Deus; porque as nossas iniquidades acumularam-se sobre nossas cabeças e nosso pecado chegou até o céu.

7 Desde o tempo de nossos pais até o dia de hoje, temos sido gravemente culpados. Por causa de nossas iniquidades, fomos escravizados, nós, nossos reis e nossos filhos; fomos entregues à mercê dos reis de outras terras, à espada, ao cativeiro, à pilhagem e à vergonha que nos cobre ainda hoje.

8 Entretanto, o Senhor, nosso Deus, testemunhou-nos por um momento a sua misericórdia, permitindo que subsistisse um resto dentre nós e concedeu-nos um abrigo em seu lugar santo. Nosso Deus quis assim fazer brilhar aos nossos olhos a sua luz e nos dar um pouco de vida no meio de nossa servidão.

9 Sim, somos escravos; mas nosso Deus não nos abandonou em nosso cativeiro. Ele nos concedeu a benevolência dos reis da Pérsia, dando-nos vida bastante para reconstruir a morada de nosso Deus, reerguer as ruínas; e também nos concedeu um abrigo seguro em Judá e em Jerusalém.

10 Agora, ó Deus nosso, que mais poderemos dizer depois de tudo isso?

11 Abandonamos os mandamentos que vós nos destes por meio de vossos servos, os profetas, que diziam: A terra em que ides entrar para dominar como possessão vossa é uma terra de impureza, contaminada pelas imundícies dos povos dessas regiões, pelas abominações e impurezas com que a encheram de uma extremidade à outra.

12 Não deis, pois, vossas filhas a seus filhos nem tomeis as suas filhas para vossos filhos. Não vos preocupeis com sua prosperidade e seu bem-estar, para que vos torneis fortes e comais os bons produtos dessa terra, a qual transmitireis para sem­pre como herança aos vossos filhos.

13 Depois de tudo o que nos aconteceu por causa de nossas más ações e nossa grande culpabilidade, vós nos conservastes, ó nosso Deus, mais do que mereciam as nossas iniquidades e deixastes subsistir um resto dentre nós.

14 Poderíamos recomeçar a violar vossas leis, aliando-nos a esses povos abomináveis? Não vos irritaríeis contra nós, até nos exterminar, sem deixar um sobrevivente que pudesse escapar?

15 Senhor, Deus de Israel, vós sois justo, porque presentemente nada mais somos que um resto de sobreviventes. Eis-nos aqui diante de vós com nossa falta, porque não poderíamos subsistir em vossa presença depois do pecado".

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-05_19-25-13-