1 Nā konei tāku, tā Pāora, he herehere nei ahau nā Karaiti Īhu, hei mahi ki a koutou ki ngā tauiwi; 2 kua rongo pea koutou ki te mahi tuari i te aroha noa o te Atua kua hōmai nei ki ahau, hei mea ki a koutou, 3 arā, tāna whakakitenga, tāna whakaaturanga i te mea ngaro ki ahau. (He pērā hoki me ēnā kupu torutoru i tuhituhia nā e ahau i mua; 4 ka oti i a koutou tēnā te kōrero, ka mōhio koutou ki tōku mātauranga ki te mea ngaro a te Karaiti.) 5 Kīhai nei i whakakitea i ērā atu whakatupuranga ki ngā tama a te tangata, kīhai i pēnei me te whakakitenga ināianei e te Wairua ki āna āpōtoro tapu rātou ko ngā poropiti; 6 arā, mō ngā tauiwi kia uru tahi ki ngā taonga, kia tinana kotahi, kia whiwhi ngātahi ki āna mea i whakaari i mua i roto i a te Karaiti, he meatanga nā te rongopai.
7 Mō reira ahau i meinga nei hei minita, i runga i tā te aroha noa o te Atua, i hōmai nei ki ahau, he mahinga nā tōna kaha. 8 I hōmai ki ahau, ki te mea iti iho i te iti rawa o te hunga tapu katoa, tēnei aroha noa, kia kauwhautia e ahau i roto i ngā tauiwi te taonga o te Karaiti e kore nei e taea te rapu; 9 kia whakakitea anō hoki e ahau ki ngā tāngata katoa te whiwhinga tahitanga ki te mea ngaro, ki te mea i huna nei inamata noa atu i roto i te Atua, nāna nei i hanga ngā mea katoa; 10 kia ai te hāhi ināianei hei whakaatu ki ngā rangatiratanga, ki ngā mana i ngā wāhi o te rangi, i te maha o ngā whakaaro nui o te Atua. 11 I runga i tāna i whakatakoto ai i mua noa atu, he mea mahi nāna i roto i tō tātou Ariki, i a Karaiti Īhu; 12 kei roto nei i a ia tō tātou māiatanga me tō tātou whakatatanga atu i te mea e ū nei te whakaaro, he meatanga nā te whakapono ki a ia. 13 Koia ahau ka mea nei kia kaua koutou e ngākaukore i ōku tūkinotanga mō koutou; ko tō koutou korōria hoki tēnei.
14 Nō konei i tūturi ai ōku turi ki te Matua, 15 nōna nei te ingoa e huaina ana ki ngā hapū katoa i te rangi, i te whenua. 16 Kia rite ki te nui rawa o tōna korōria he hōmaitanga māna ki a koutou, kia pakari ai a roto i a koutou i te kaha o tōna Wairua; 17 kia noho ai a te Karaiti ki roto ki ō koutou ngākau, he mea whakapono; ā, i te mea kua whai pakiaka, me te whai tūranga mō koutou i roto i te aroha. 18 Kia kaha ai koutou me te hunga tapu katoa ki te whakaaro i te whānui, i te roa, i te hōhonu, i te tiketike, 19 ā, kia mōhio ki te aroha o te Karaiti, e kore nei e taea te whakaaro; kia tino kī rawa ai koutou i te Atua.
20 Nā, ki a ia, e kaha nei ki te mahi i ngā mea nui whakaharahara, nui noa atu i ngā mea katoa e īnoi ai, e whakaaro ai tātou, he pēnei anō me te kaha e mahi nei i roto i a tātou, 21 waiho atu i a ia te korōria i roto i te hāhi i runga i a Karaiti Īhu, ā taea noatia ngā whakatupuranga katoa, ake ake. Āmine.
1 Por essa causa é que eu, Paulo, prisioneiro de Jesus Cristo por amor de vós, gentios... –
2 Vós deveis ter aprendido o modo como Deus me concedeu esta graça que me foi feita a vosso respeito.
3 Foi por revelação que me foi manifestado o mistério que acabo de esboçar.
4 Lendo-me, podereis entender a compreensão que me foi concedida do mistério cristão,
5 que em outras gerações não foi manifestado aos homens da maneira como agora tem sido revelado pelo Espírito aos seus santos apóstolos e profetas.
6 A saber: que os gentios são coerdeiros conosco (que somos judeus), são membros do mesmo corpo e participantes da promessa em Jesus Cristo pelo Evangelho.
7 Eu me tornei servo deste Evangelho em virtude da graça que me foi dada pela onipotente ação divina.
8 A mim, o mais insignificante dentre todos os santos, coube-me a graça de anunciar entre os pagãos a inexplorável riqueza de Cristo,
9 e a todos manifestar o desígnio salvador de Deus, mistério oculto desde a eternidade em Deus, que tudo criou.
10 Assim, de ora em diante, as dominações e as potestades celestes podem conhecer, pela Igreja, a infinita diversidade da sabedoria divina,
11 de acordo com o desígnio eterno que Deus realizou em Jesus Cristo, nosso Senhor.
12 Pela fé que nele depositamos, temos plena confiança de aproximar-nos junto de Deus.
13 Por isso, vos rogo que não desfaleçais nas minhas tribulações que sofro por vós: elas são a vossa glória.
14 Por esta causa dobro os joelhos em presença do Pai,
15 ao qual deve a sua existência toda família no céu e na terra,
16 para que vos conceda, segundo seu glorioso tesouro, que sejais poderosamente robustecidos pelo seu Espírito em vista do crescimento do vosso homem interior.
17 Que Cristo habite pela fé em vossos corações, arraigados e consolidados na caridade,
18 a fim de que possais, com todos os cristãos, compreender qual seja a largura, o comprimento, a altura e a profundidade,
19 isto é, conhecer a caridade de Cristo, que desafia todo o conhecimento, e sejais cheios de toda a plenitude de Deus.
20 Àquele que, pela virtude que opera em nós, pode fazer infinitamente mais do que tudo quanto pedimos ou entendemos,
21 a ele seja dada glória na Igreja, e em Cristo Jesus, por todas as gerações de eternidade. Amém.