Jó 14

1 "O homem nascido de mulher

vive pouco tempo e passa por muitos problemas.

2 Brota como a flor e murcha.

Vai-se como a sombra passageira; não dura muito.

3 Fixas o olhar em um homem desses?

E o*14.3 Conforme a Septuaginta, a Vulgata e a Versão Siríaca. O Texto Massorético traz me. trarás à tua presença para julgamento?

4 Quem pode extrair algo puro da impureza?

Ninguém!

5 Os dias do homem estão determinados;

o número dos meses dele estão no teu controle

e estabeleceste limites que ele não pode ultrapassar.

6 Por isso, desvia dele o teu olhar e deixa-o

até que ele cumpra o seu tempo como trabalhador contratado.

7 "Para a árvore pelo menos há esperança:

se é cortada, torna a brotar,

e os seus novos ramos vingam.

8 As suas raízes poderão envelhecer no solo

e o seu tronco morrer no chão;

9 ainda assim, com o cheiro de água ela brotará

e dará ramos como se fosse muda plantada.

10 Mas o homem morre e morto permanece;*14.10 Ou e é impotente.

dá o último suspiro e deixa de existir.

11 Como a água do mar evapora

e o leito do rio perde as águas e seca,

12 assim o homem se deita e não se levanta.

Até quando os céus deixarem de existir,

nenhum deles acordará

nem será despertado do seu sono.

13 "Quem dera me escondesses na sepultura*14.13 Hebraico: Sheol. Essa palavra também pode ser traduzida por profundezas ou morte.

e me ocultasses até passar a tua ira!

Quem dera estabelecesses um prazo

e depois te lembrasses de mim!

14 Quando um homem morre,

acaso tornará a viver?

Durante todos os dias do meu árduo labor,

esperarei pela minha dispensa.*14.14 Ou libertação.

15 Chamarás, e eu mesmo te responderei;

terás anelo pela criatura que as tuas mãos fizeram.

16 Por certo contarás, então, os meus passos,

mas não tomarás conhecimento do meu pecado.

17 As minhas faltas serão encerradas em um saco;

tu esconderás a minha iniquidade.

18 "Como a montanha sofre erosão e se desmorona

e a rocha muda de lugar,

19 como a água desgasta as pedras

e as torrentes arrastam terra,

da mesma forma destróis a esperança do homem.

20 Tu o subjugas de uma vez por todas, e ele se vai;

alteras a sua fisionomia e o mandas embora.

21 Se os seus filhos são honrados, ele não fica sabendo;

se são humilhados, ele não o vê.

22 Só sente a dor do seu próprio corpo;

só lamenta por si mesmo".

Ο Ιώβ στοχάζεται τη συντομία της ζωής

1 Αδύναμος και αβοήθητος γεννιέται ο άνθρωπος

και λίγα χρόνια ζει

γεμάτα στενοχώριες.

2 Σαν το λουλούδι ανθίζει

και έπειτα μαραίνεται·

φεύγει και χάνεται σαν τη σκιά.

3 Κι όλα αυτά Κύριε, εσύ, τα παρακολουθείς!

Και με τραβάς σε δίκη να με κρίνεις!

4 Αλλά εσύ πρέπει να το ξέρεις

πως ο άνθρωπος είν’ ακάθαρτος.

Και πως τίποτα καθαρό

δεν προέρχεται απ’ αυτόν.

5 Αφού οι μέρες του είναι μετρημένες,

κι αριθμημένοι από σένα οι μήνες του,

αφού του έβαλες όρια

που να τα ξεπεράσει δεν μπορεί!

6 Πάρε απ’ αυτόν το βλέμμα σου

για να μπορέσει να ησυχάσει,

άσ’ του αυτή την ελάχιστη χαρά μες στη ζωή.

7 Ελπίδα έχει ακόμα κι ένα δέντρο όταν κοπεί,

πως θα ξαναβλαστήσει

και πως ποτέ δε θα του λείψουν οι τρυφεροί βλαστοί.

8 Ακόμη κι αν η ρίζα του γεράσει μες στη γη

και νεκρωθεί το κούτσουρο

μέσα στο χώμα,

9 μόλις νιώσει νερό, θ’ αναβλαστήσει,

και σαν το νιόφυτο θα βγάλει νέα κλαδιά.

10 Μα ο άνθρωπος πεθαίνει,

κι ετούτο είναι το τέλος του·

όταν το πνεύμα του τ’ αφήσει,

αυός πού θα βρεθεί;

11 Μπορεί μια μέρα τα νερά από τη λίμνη να χαθούνε,

και να στερέψουν τα ποτάμια,

να ξεραθούν.

12 Αλλά ο άνθρωπος πεθαίνει

και δεν ξανασηκώνεται.

Πιο εύκολο είν’ ο ουρανός να εξαφανιστεί

παρά ένας πεθαμένος να ξυπνήσει

κι από τον ύπνο του να σηκωθεί.

13 Αχ, και να μ’ έκρυβες στον άδη, Κύριε,

κι εκεί να μ’ άφηνες κρυμμένον

ώσπου ο θυμός σου να διαβεί,

και να μου όριζες τη μέρα

που θα με ξαναθυμηθείς.

14 Αλλά εκείνος που πεθαίνει,

γίνεται να ξανάρθει στη ζωή;

Όλες τις μέρες της ζωής μου

θα υπέμενα τις συμφορές,

αν έλπιζα πως θ’ άλλαζα κατάσταση.

15 Θα με καλούσες,

κι εγώ θα σου απαντούσα·

και θα ’χες πόθο για να δεις, το πλάσμα σου.

16 Θα πρόσεχες το κάθε βήμα μου

μα δε θα μου κατέγραφες τα κρίματα.

17 Αντίθετα· τις παραβάσεις μου

μέσα σε σάκο θα τις σφράγιζες

και θα μου σκέπαζες κάθε παρανομία.

18 Βουνά γκρεμίζονται και χάνονται

βράχοι απ’ τη θέση τους μετακινούνται,

19 τα νερά τρών’ ακόμα και τις πέτρες·

κι η μπόρα παρασέρνει τα χώματα της γης·

παρόμοια καταστρέφεις

του ανθρώπου την ελπίδα εσύ.

20 Ρίχνεις τον άνθρωπο στη γη και χάνεται·

την όψη του παραμορφώνεις με το θάνατο,

τον διώχνεις μακριά.

21 Αν τα παιδιά του τα τιμούν,

αυτός δεν το μαθαίνει·

αν τα καταφρονούν,

αυτός δεν ξέρει τίποτα.

22 Μονάχα του κορμιού του την οδύνη αισθάνεται,

μόνο γι’ αυτόν τον ίδιο

θλίβεται η ψυχή του.