1 געדענק, ה׳, װאָס איז געשען צו אונדז,

קוק און זע אונדזער שאַנד.

2 אונדזער נחלה איז איבערגעגאַנגען צו פֿרעמדע,

אונדזערע הײַזער צו אַנדערע.

3 מיר זײַנען יתומים געװאָרן אָן אַ פֿאָטער,

אונדזערע מוטערס װי אַלמנות.

4 אונדזער װאַסער טרינקען מיר פֿאַר געלט,

אונדזער האָלץ קומט אונדז אָן פֿאַר געצאָלט.

5 אױף אונדזער נאַקן װערן מיר געיאָגט,

מיר זײַנען מיד, און אונדז װערט נישט באַרוט.

6 צו מִצרַיִם האָבן מיר אַ האַנט אױסגעשטרעקט,

צו אשור – זיך מיט ברױט צו זעטן.

7 אונדזערע עלטערן האָבן געזינדיקט, און זײַנען מער נישטאָ,

און מיר טראָגן זײערע פֿאַרברעכן.

8 קנעכט געװעלטיקן איבער אונדז,

נישטאָ קײן אױסלײזער פֿון זײער האַנט.

9 מיט אונדזער לעבן קריגן מיר אונדזער ברױט,

פֿון װעגן דער שװערד פֿון מדבר.

10 אונדזער הױט גליט װי אַן אױװן,

פֿון װעגן די ברענונגען פֿון הונגער.

11 װײַבער האָט מען געפּײַניקט אין צִיוֹן,

יונגפֿרױען אין די שטעט פֿון יהוּדה.

12 האַרן זײַנען געהאַנגען געװאָרן פֿון זײער האַנט;

פּנימער פֿון זקנים זײַנען נישט געשױנט געװאָרן.

13 יונגעלײַט האָבן מילשטײנער געטראָגן,

און ייִנגלעך האָבן אונטער האָלץ געשטרױכלט.

14 זקנים האָבן פֿון טױער אױפֿגעהערט,

יונגעלײַט פֿון זײער געזאַנג.

15 אױפֿגעהערט האָט די פֿרײד פֿון אונדזער האַרצן,

פֿאַרקערט איז אין טרױער אונדזער טאַנץ.

16 געפֿאַלן איז די קרױן פֿון אונדזער קאָפּ;

װײ אונדז! װאָרעם מיר האָבן געזינדיקט.

17 דערפֿאַר איז קראַנק אונדזער האַרץ,

איבער דעם זײַנען פֿינצטער אונדזערע אױגן:

18 איבער דעם באַרג צִיוֹן װאָס איז װיסט –

פֿיקס גײען אום אױף אים.

19 דו, ה׳, טראָנסט אײביק,

דײַן טראָן איז אױף דור-דורות,

20 פֿאַר װאָס פֿאַרגעסטו אונדז אױף שטענדיק,

פֿאַרלאָזט אונדז אױף לאַנגע טעג?

21 קער אונדז אום צו דיר, ה׳,

און לאָמיר זיך אומקערן;

באַנײַ אונדזערע טעג װי אַמאָל;

22 װאָרעם אױב פֿאַראַכטן האָסטו אונדז פֿאַראַכט,

האָסטו אָבער געצערנט אױף אונדז ביז גאָר.