1 Und Salomo, der Sohn Davids, erlangte Macht über sein Reich; und der HERR, sein Gott, war mit ihm und machte ihn sehr groß. 2 Und Salomo redete mit ganz Israel, mit den Obersten der Tausendschaften und der Hundertschaften, mit den Richtern und mit allen Fürsten in ganz Israel, mit den Familienhäuptern, 3 und sie gingen, Salomo und die ganze Gemeinde mit ihm, hin zu der Höhe, die zu Gibeon war; denn daselbst war die Stiftshütte Gottes, welche Mose, der Knecht des HERRN, in der Wüste gemacht hatte. 4 Die Lade Gottes aber hatte David von Kirjat-Jearim heraufgebracht an den Ort, welchen David ihr bereitet hatte; denn er hatte für sie in Jerusalem ein Zelt aufgeschlagen. 5 Aber der eherne Altar, welchen Bezaleel, der Sohn Uris, des Sohnes Churs, gemacht hatte, war daselbst vor der Hütte des HERRN, und Salomo und die Gemeinde pflegten ihn zu benutzen. 6 Und Salomo opferte daselbst vor dem HERRN auf dem ehernen Altar, der vor der Stiftshütte stand, tausend Brandopfer. 7 In derselben Nacht erschien Gott dem Salomo und sprach zu ihm: Bitte, was ich dir geben soll! 8 Und Salomo sprach zu Gott: Du hast an meinem Vater David große Barmherzigkeit erzeigt, und du hast mich an seiner Statt zum Könige gemacht. 9 So laß nun, o Gott, HERR, deine Zusage an meinen Vater David wahr werden! Denn du hast mich zum Könige gemacht über ein Volk, das so zahlreich ist wie der Staub auf Erden. 10 So gib mir nun Weisheit und Erkenntnis, daß ich vor diesem Volk aus und einzugehen weiß; denn wer kann dieses dein großes Volk richten? 11 Da sprach Gott zu Salomo: Weil du das im Sinne hast und nicht um Schätze, Reichtum, Ehre, noch um den Tod deiner Feinde, noch um langes Leben gebeten hast, sondern um Weisheit und Erkenntnis, mein Volk zu richten, über das ich dich zum König gemacht habe, 12 so sei dir nun Weisheit und Erkenntnis gegeben! Dazu will ich dir Reichtum, Schätze und Ehre geben, dergleichen kein König vor dir gehabt hat, noch nach dir haben soll! 13 Also kam Salomo von der Höhe, die zu Gibeon war, von der Stiftshütte her, nach Jerusalem und regierte über Israel. 14 Und Salomo sammelte Wagen und Reiter, also daß er tausendvierhundert Wagen und zwölftausend Reiter hatte; die tat er in die Wagenstädte und zu dem König nach Jerusalem. 15 Und der König machte, daß in Jerusalem Silber und Gold war so viel wie Steine, und Zedernholz so viel wie wilde Feigenbäume in den Gründen. 16 Und man brachte dem Salomo Pferde aus Ägypten. Und je ein Zug von Kaufleuten des Königs holte sie scharenweise um den Kaufpreis. 17 Und sie brachten Wagen aus Ägypten herauf, die kamen auf je sechshundert Schekel Silber zu stehen, und ein Pferd auf hundertfünfzig. Ebenso brachten sie durch ihre Vermittlung allen Königen der Hetiter und den Königen in Syrien.
1 Nā, kua ū a Horomona tama a Rāwiri ki tōna rangatiratanga; i a ia anō a Ihowā, tōna Atua, ā, whakanuia rawatia ana ia e ia.
2 Kātahi a Horomona ka kōrero ki a Īharaira katoa, ki ngā rangatira o ngā mano, o ngā rau, ki ngā kaiwhakawā, ki ngā kāwana katoa o Īharaira katoa, ki ngā upoko hoki o ngā whare o ngā mātua. 3 Heoi, haere ana a Horomona rātou ko te whakaminenga katoa ki te wāhi tiketike i Kipeono; i reira hoki te tapenākara o te whakaminenga a te Atua, i hangā nei e Mohi pononga a te Atua ki te koraha. 4 (Ko te āka ia a te Atua, i mauria mai tērā e Rāwiri i Kiriata Tearimi, ki te wāhi i whakapaia e Rāwiri; kua whakatūria hoki e ia he tēneti mō taua āka ki Hiruhārama.) 5 Ko te āta parāhi anō hoki i hangā e Petarēre tama a Uri, tama a Huru, i reira tērā i mua i te tapenākara o Ihowā; ā, rapua ana he tikanga i reira e Horomona rātou ko te whakaminenga. 6 Nā, haere ana a Horomona ki reira ki te āta parāhi i te aroaro o Ihowā, ki tērā i te tapenākara o te whakaminenga, ā, whakaekea ana e ia ki reira kotahi mano ngā tahunga tinana.
7 I taua pō ka puta te Atua ki a Horomona, ā, ka mea ki a ia, "Īnoi mai ki ahau ko te aha kia hoatu e ahau ki a koe."
8 Nā, ka mea a Horomona ki te Atua, "Nui atu te aroha i whakaputaina e koe ki tōku pāpā, ki a Rāwiri; ā, meinga ana ahau e koe hei kīngi i muri i a ia. 9 Heoi, e Ihowā, e te Atua, whakamanā tāu kupu ki tōku pāpā, ki a Rāwiri; kua meinga nei hoki ahau e koe hei kīngi mō te iwi e rite ana ki te onepū o te whenua te tini. 10 Nā, hōmai ki ahau he ngākau mahara, he mōhio, mō tōku haere atu, haere mai, i te aroaro o tēnei iwi; ko wai hoki hei whakarite mō tēnei iwi nui āu?"
11 Anō rā ko te Atua ki a Horomona, "Nā, i te mea ko tā tōu ngākau tēnei, kīhai hoki koe i tono ki te taonga mōu, ki te rawa, ki te korōria, ki ōu hoariri rānei kia mate, kīhai hoki koe i tono kia maha ōu rā; heoi tāu i tono ai, he ngākau mahara, he mōhio, kia whakarite ai koe mō tāku iwi, kua oti nā koe te mea e ahau hei kīngi mō rātou; 12 tēnei ka hoatu nei ki a koe he ngākau mahara, he mōhio. Ā, ka hoatu e ahau ki a koe he taonga, he rawa, he korōria, kāhore i rite tō ngā kīngi i mua i a koe, e kore anō e rite i muri i a koe."
13 Heoi, ka tae a Horomona i tāna haere ki te wāhi tiketike i Kipeono, i mua i te tapenākara o te whakaminenga, ki Hiruhārama, ā, kīngi ana ki a Īharaira.
14 Nā, ka huihuia he hāriata e Horomona, he kaieke hōiho; kotahi mano e whā rau ana hāriata, kotahi tekau mā rua mano āna kaieke hōiho, waiho iho e ia ki ngā pā hāriata, ki te kīngi anō ki Hiruhārama. 15 Nā, ka meinga e te kīngi te hiriwa me te kōura o Hiruhārama kia rite ki te kōhatu, i meinga anō e ia ngā hīta kia rite ki te hikamora i te raorao; te tini. 16 Ko ngā hōiho i a Horomona he mea mau ake i Īhipa; i riro rōpū mai i ngā kaihoko a te kīngi, he rōpū me tōna utu. 17 Nā, e ono rau ngā hekere hiriwa i riro mai ai te hāriata, i puta mai ai i Īhipa, kotahi rau e rima tekau i riro ai te hōiho. Ko rātou anō hei kawe hōiho mō ngā kīngi katoa o ngā Hiti, mō ngā kīngi anō o Hīria.