1 Começamos de novo, a nos *2Co 5.12;10.12,18;12.11recomendar a nós mesmos? Ou precisamos, como alguns, de *At 18.27;Rm 16.1;1Co 16.3cartas de recomendação para vós ou de vós? 2 *1Co 9.2Vós sois a nossa carta, escrita em nossos corações, conhecida e lida por todos os homens, 3 sendo manifesto que sois carta de Cristo, feita por *cp.2Co 3.6nosso ministério, escrita não com tinta, mas com o Espírito do *Mt 16.16Deus vivo, não em *2Co 3.7;Êx 24.12;31.18;32.15s.tábuas de pedras, mas em *Pv 3.3;7.3;Jr 17.1tábuas de *Jr 31.33; cp.Ez 11.19carne de coração. 4 Temos uma *Ef 3.12tal confiança em Deus por Cristo. 5 Não que sejamos capazes por nós mesmos de julgar alguma coisa, como de nós mesmos; mas a *1Co 15.10nossa capacidade vem de Deus, 6 o qual também nos fez idôneos *1Co 3.5ministros de uma *Lc 22.20nova aliança, não da *Rm 2.29letra, mas do espírito; pois a letra mata, mas o *Jo 6.63;Rm 7.6espírito vivifica. 7 Se, porém, *2Co 3.9;Rm 7.5s.;Gl 3.10,21s.; cp.Rm 4.15;5.20o ministério da morte, escrito e gravado em pedras, se revestiu de tanta glória, *2Co 3.13;Êx 34.29-35que os filhos de Israel não podiam fitar os olhos no rosto de Moisés em razão da glória do seu rosto, a qual se estava desvanecendo, 8 como não será mais glorioso o ministério do espírito? 9 Se o *2Co 3.7; cp.Dt 27.26;Hb 12.18-21ministério da condenação era glória, muito mais excede em glória *cp.Rm 1.17;3.21s.o ministério da justiça. 10 Na verdade, o que foi feito glorioso, não o é neste respeito, por causa da glória mais excelente. 11 Pois, se aquilo que se desvanece era glorioso, muito mais glorioso é o que permanece.

12 *2Co 7.4Tendo, então, tal esperança, *2Co 7.4;Ef 6.19; cp.At 4.13,29;1Ts 2.2usamos de grande franqueza 13 e não somos como Moisés, *2Co 3.7que punha um véu sobre o seu rosto, para que os filhos de Israel não fixassem os olhos no final daquilo que se desvanecia. 14 Mas as suas mentes foram *Rm 11.7; cp.2Co 4.4endurecidas. Pois, até o dia de hoje, *At 13.15na leitura da *cp.2Co 3.6antiga aliança, permanece o mesmo véu, não lhes sendo revelado que, em Cristo, é ele tirado. 15 Contudo, até o dia de hoje, sempre que leem a Moisés, está posto um véu sobre o coração deles; 16 *Rm 11.23todas as vezes, porém, que algum deles se converter ao Senhor, o véu lhe é tirado. 17 Ora, o Senhor é o Espírito; e, onde há *Gl 4.6; cp.Is 61.1s.o Espírito do Senhor, *Jo 8.32;Gl 5.1,13aí há liberdade. 18 Mas todos nós, com rosto sem véu, *1Co 13.12contemplando como em espelho *2Co 4.4,6; cp.Jo 17.22,24a glória do Senhor, *Rm 8.29somos transformados na mesma imagem, de glória em glória, como *2Co 3.17pelo Senhor, o Espírito.

1 Ĉu ni denove komencas nin mem rekomendi? aŭ ĉu ni bezonas, kiel iuj, leterojn rekomendajn al vi, aŭ de vi? 2 Vi mem estas nia letero, skribita sur nia koro, kaj konata kaj legata de ĉiuj; 3 ĉar vi montriĝis, ke vi estas letero de Kristo liverita per ni, skribita ne per inko, sed per la Spirito de la vivanta Dio; ne sur ŝtonaj tabeloj, sed sur la karnaj tabeloj de la koro. 4 Kaj tian fidon ni havas per Kristo al Dio; 5 ne kvazaŭ ni taŭgas ion fari per ni mem, sed nia taŭgeco estas el Dio, 6 kiu ankaŭ taŭgigis nin kiel administrantojn de nova interligo, ne laŭ litero, sed laŭ spirito; ĉar la litero mortigas, sed la spirito vivigas. 7 Sed se la administrado mortiga, esprimita per literoj kaj enĉizita sur ŝtonoj, estiĝis en gloro, tiel, ke la Izraelidoj ne povis fikse rigardi la vizaĝon de Moseo pro lia vizaĝa brileco, jam tamen malpliiĝanta, 8 kiel do la administrado spirita ne estos pli multe en gloro? 9 Ĉar se la administrado de kondamno estas gloro, multe pli abunde la administrado de justeco superas en gloro. 10 Ĉar vere tio, kio havis gloron, ne estis glorigita en ĉi tiu rilato, pro la superabunda gloro. 11 Ĉar se tio, kio forpasas, havis gloron, ankoraŭ pli multe tio, kio restadas, estas en gloro.

12 Havante do tian esperon, ni uzas grandan liberecon de parolo, 13 kaj ne kiel Moseo, kiu metis vualon sur sian vizaĝon, por ke la Izraelidoj ne fikse rigardu ĝis finiĝo de tio, kio estis forpasanta; 14 sed iliaj animoj sensentiĝis; ĉar eĉ ĝis hodiaŭ, ĉe la legado de la malnova testamento, nelevita restadas tiu sama vualo, kiu estas forigita en Kristo, 15 sed ĝis hodiaŭ, kiam ajn oni legas Moseon, vualo kuŝas sur ilia koro. 16 Sed kiam ajn oni turnas sin al la Sinjoro, la vualo estas forprenata. 17 La Sinjoro estas la Spirito; kaj kie estas la Spirito de la Sinjoro, tie estas libereco. 18 Sed ni ĉiuj, per nevualita vizaĝo spegulante la gloron de la Sinjoro, transformiĝas en la saman bildon, de gloro al gloro, kiel el la Sinjoro la Spirito.