1 Tendo, portanto, essas promessas, *Hb 6.9amados, *cp.1Pe 1.15s.purifiquemo-nos a nós mesmos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.

2 *cp.2Co 6.12s.;12.15Abri para nós os vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém defraudamos. 3 Não o digo para vos condenar, pois *2Co 6.11s.já tenho declarado que estais *Fp 1.7em nossos corações, para morrermos ou vivermos juntos. 4 Grande é a minha *2Co 3.12franqueza convosco, e grande é a minha *2Co 7.14;2Co 8.24;9.2s.; cp.10.8;2Ts 1.4;Fp 1.26glória a vosso respeito; estou cheio de *2Co 1.4conforto, trasborda-me o *2Co 6.10gozo em toda a nossa tribulação.

5 Pois, ainda quando chegamos à *2Co 2.13;Rm 15.26Macedônia, nenhum repouso teve a nossa carne; antes, por todos os lados, *2Co 4.8sofremos tribulação; *Dt 32.25combates fora, sustos dentro. 6 Porém *2Co 1.3s.Deus, que conforta os humildes, *2Co 7.13nos confortou com a chegada de *2Co 2.13; cp.2Co 7.13s.Tito; 7 e não somente com a chegada dele, mas também com o conforto com que ele foi confortado em vós, enquanto nos referia as vossas saudades, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei. 8 Pois, ainda que eu *cp.2Co 2.2vos entristeci com a minha carta, não me pesa isso; se bem que me tivesse pesado (vejo que aquela carta vos entristeceu ainda que por breve tempo), 9 agora, me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo Deus, para que da nossa parte em nada fôsseis prejudicados. 10 Pois a tristeza segundo Deus produz *cp.At 11.18arrependimento para salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte. 11 Vede quão grande solicitude operou em vós o serdes entristecidos segundo Deus; sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que *2Co 7.7saudade, que zelo, que *2Co 2.6vingança! Em tudo *cp.Rm 3.5destes provas de ser inocentes neste negócio. 12 Portanto, ainda que *2Co 7.8;2Co 2.3,9vos escrevi, não escrevi por causa daquele que *1Co 5.1s.fez o mal, nem por causa daquele que o sofreu, mas para que vos fosse manifesta, à vista de Deus, a vossa solicitude por nós. 13 Por isso temos sido *2Co 7.6confortados. E, em nosso conforto, nos regozijamos ainda mais abundantemente pelo gozo *2Co 7.6de Tito, porque o seu *1Co 16.18espírito tem sido recriado por todos vós; 14 porque, se de vós em alguma coisa me tenho *2Co 7.4gloriado com ele, não fiquei envergonhado, mas como tudo o que vós falamos foi com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou ser verdade. 15 Os seus afetos aumentam cada vez mais para convosco, recordando-se da *2Co 2.9obediência de todos vós, de como o recebestes com *Fp 2.12; cp.1Co 2.3temor e tremor. 16 Regozijo-me que em tudo *2Co 2.3tenho bom ânimo a vosso respeito.

1 Havante do ĉi tiujn promesojn, amataj, ni purigu nin de ĉia malpureco karna kaj spirita, perfektigante sanktecon en la timo al Dio.

2 Malfermu al ni viajn korojn; ni kontraŭ neniu maljuste agis, ni ruinigis neniun, al neniu ni friponis. 3 Ne por vin kondamni mi tion diras; ĉar mi antaŭe diris, ke vi estas en niaj koroj, por kune vivi kaj kune morti. 4 Granda estas mia parola libereco al vi, granda estas mia fiereco pri vi: mi estas plena de konsolo, al mi superabundas la ĝojo meze de nia tuta aflikto.

5 Ĉar eĉ kiam ni jam alvenis en Makedonujon, nia karno tute ne faciliĝis, sed ni ĉiel depremiĝis; ekstere estis bataloj, interne timoj. 6 Tamen Dio, kiu konsolas la humilulojn, konsolis nin per la alveno de Tito; 7 kaj ne nur per lia alveno, sed ankaŭ per la konsolo, per kiu li konsoliĝis pri vi, dum li pridiris al ni vian sopiron, vian doloron, vian fervoron pro mi; tiel, ke mi ankoraŭ pli ĝojis. 8 Ĉar kvankam mi vin malĝojigis per mia epistolo, mi ne bedaŭras pri tio, kvankam mi ja bedaŭris; ĉar mi vidas, ke tiu epistolo vin malĝojigis, sed nur mallonge. 9 Mi nun ĝojas, ne pro tio, ke vi malĝojis, sed pro tio, ke vi malĝojis ĝis pento; ĉar vi laŭ Dio malĝojis, por ke vi havu nenian malutilon per ni. 10 Ĉar la malĝojo laŭ Dio elfaras penton ĝis savo, ne bedaŭrindan; sed la malĝojo de la mondo elfaras morton. 11 Ĉar jen kian zorgemon tiu sama malĝojo laŭ Dio elfaris en vi, plue kian senkulpigon, plue kian indignon, plue kian timon, plue kian sopiron, plue kian fervoron, plue kian venĝon! En ĉio vi elmontris vin puraj pri la afero. 12 Tial kvankam mi skribis al vi, tamen tio estis ne pro tiu, kiu faris la malbonon, nek pro tiu, kiu suferis la malbonon, sed por ke via zorgemo por ni elmontriĝu al vi mem antaŭ Dio. 13 Tial ni konsoliĝis; kaj en nia konsolo ni ĝojis des pli multege pro la ĝojo de Tito, ĉar lia animo estas refreŝigita de vi ĉiuj. 14 Ĉar se en io mi fanfaronis al li pro vi, mi ne hontis; sed kiel ni ĉion parolis vereme al vi, tiel same ankaŭ nia fanfaronado, kiun mi faris antaŭ Tito, montriĝis vera. 15 Kaj lia interna amo pli abundas al vi, dum li memoras la obeadon de vi ĉiuj, kiel kun timo kaj tremo vi lin akceptis. 16 Mi ĝojas, ke en ĉio mi povas fidi al vi.