1 Congregantes autem Philisthiim agmina sua in prælium, convenerunt in Socho Judæ : et castrametati sunt inter Socho et Azeca in finibus Dommim. 2 Porro Saul et filii Israël congregati venerunt in Vallem terebinthi, et direxerunt aciem ad pugnandum contra Philisthiim. 3 Et Philisthiim stabant super montem ex parte hac, et Israël stabat supra montem ex altera parte : vallisque erat inter eos. 4 Et egressus est vir spurius de castris Philisthinorum nomine Goliath, de Geth, altitudinis sex cubitorum et palmi : 5 et cassis ærea super caput ejus, et lorica squamata induebatur. Porro pondus loricæ ejus, quinque millia siclorum æris erat : 6 et ocreas æreas habebat in cruribus, et clypeus æreus tegebat humeros ejus. 7 Hastile autem hastæ ejus erat quasi liciatorium texentium : ipsum autem ferrum hastæ ejus sexcentos siclos habebat ferri : et armiger ejus antecedebat eum. 8 Stansque clamabat adversum phalangas Israël, et dicebat eis : Quare venistis parati ad prælium ? numquid ego non sum Philisthæus, et vos servi Saul ? eligite ex vobis virum, et descendat ad singulare certamen. 9 Si quiverit pugnare mecum, et percusserit me, erimus vobis servi : si autem ego prævaluero, et percussero eum, vos servi eritis, et servietis nobis. 10 Et aiebat Philisthæus : Ego exprobravi agminibus Israël hodie : date mihi virum, et ineat mecum singulare certamen. 11 Audiens autem Saul et omnes Israëlitæ sermones Philisthæi hujuscemodi, stupebant, et metuebant nimis.
12 David autem erat filius viri Ephrathæi, de quo supra dictum est, de Bethlehem Juda, cui nomen erat Isai, qui habebat octo filios, et erat vir in diebus Saul senex, et grandævus inter viros. 13 Abierunt autem tres filii ejus majores post Saul in prælium : et nomina trium filiorum ejus qui perrexerunt ad bellum, Eliab primogenitus, et secundus Abinadab, tertiusque Samma. 14 David autem erat minimus. Tribus ergo majoribus secutis Saulem, 15 abiit David, et reversus est a Saul ut pasceret gregem patris sui in Bethlehem. 16 Procedebat vero Philisthæus mane et vespere, et stabat quadraginta diebus. 17 Dixit autem Isai ad David filium suum : Accipe fratribus tuis ephi polentæ, et decem panes istos, et curre in castra ad fratres tuos, 18 et decem formellas casei has deferes ad tribunum : et fratres tuos visitabis, si recte agant : et cum quibus ordinati sunt, disce. 19 Saul autem, et illi, et omnes filii Israël, in Valle terebinthi pugnabant adversum Philisthiim. 20 Surrexit itaque David mane, et commendavit gregem custodi : et onustus abiit, sicut præceperat ei Isai. Et venit ad locum Magala, et ad exercitum, qui egressus ad pugnam vociferatus erat in certamine. 21 Direxerat enim aciem Israël, sed et Philisthiim ex adverso fuerant præparati. 22 Derelinquens ergo David vasa quæ attulerat sub manu custodis ad sarcinas, cucurrit ad locum certaminis, et interrogabat si omnia recte agerentur erga fratres suos. 23 Cumque adhuc ille loqueretur eis, apparuit vir ille spurius ascendens, Goliath nomine, Philisthæus de Geth, de castris Philisthinorum : et loquente eo hæc eadem verba audivit David. 24 Omnes autem Israëlitæ, cum vidissent virum, fugerunt a facie ejus, timentes eum valde.
25 Et dixit unus quispiam de Israël : Num vidistis virum hunc, qui ascendit ? ad exprobrandum enim Israëli ascendit. Virum ergo qui percusserit eum, ditabit rex divitiis magnis, et filiam suam dabit ei, et domum patris ejus faciet absque tributo in Israël. 26 Et ait David ad viros qui stabant secum, dicens : Quid dabitur viro qui percusserit Philisthæum hunc, et tulerit opprobrium de Israël ? quis enim est hic Philisthæus incircumcisus, qui exprobravit acies Dei viventis ? 27 Referebat autem ei populus eumdem sermonem, dicens : Hæc dabuntur viro qui percusserit eum. 28 Quod cum audisset Eliab frater ejus major, loquente eo cum aliis, iratus est contra David, et ait : Quare venisti, et quare dereliquisti pauculas oves illas in deserto ? Ego novi superbiam tuam, et nequitiam cordis tui : quia ut videres prælium, descendisti. 29 Et dixit David : Quid feci ? numquid non verbum est ? 30 Et declinavit paululum ab eo ad alium : dixitque eumdem sermonem. Et respondit ei populus verbum sicut prius.
31 Audita sunt autem verba quæ locutus est David, et annuntiata in conspectu Saul. 32 Ad quem cum fuisset adductus, locutus est ei : Non concidat cor cujusquam in eo : ego servus tuus vadam, et pugnabo adversus Philisthæum. 33 Et ait Saul ad David : Non vales resistere Philisthæo isti, nec pugnare adversus eum, quia puer es : hic autem vir bellator est ab adolescentia sua. 34 Dixitque David ad Saul : Pascebat servus tuus patris sui gregem, et veniebat leo vel ursus, et tollebat arietem de medio gregis : 35 et persequebar eos, et percutiebam, eruebamque de ore eorum : et illi consurgebant adversum me, et apprehendebam mentum eorum, et suffocabam, interficiebamque eos. 36 Nam et leonem et ursum interfeci ego servus tuus : erit igitur et Philisthæus hic incircumcisus quasi unus ex eis. Nunc vadam, et auferam opprobrium populi : quoniam quis est iste Philisthæus incircumcisus, qui ausus est maledicere exercitui Dei viventis ? 37 Et ait David : Dominus qui eripuit me de manu leonis, et de manu ursi, ipse me liberabit de manu Philisthæi hujus. Dixit autem Saul ad David : Vade, et Dominus tecum sit. 38 Et induit Saul David vestimentis suis, et imposuit galeam æream super caput ejus, et vestivit eum lorica. 39 Accinctus ergo David gladio ejus super vestem suam, cœpit tentare si armatus posset incedere : non enim habebat consuetudinem. Dixitque David ad Saul : Non possum sic incedere, quia non usum habeo.
Et deposuit ea, 40 et tulit baculum suum, quem semper habebat in manibus : et elegit sibi quinque limpidissimos lapides de torrente, et misit eos in peram pastoralem quam habebat secum, et fundam manu tulit : et processit adversum Philisthæum. 41 Ibat autem Philisthæus incedens, et appropinquans adversum David, et armiger ejus ante eum. 42 Cumque inspexisset Philisthæus, et vidisset David, despexit eum. Erat enim adolescens, rufus, et pulcher aspectu. 43 Et dixit Philisthæus ad David : Numquid ego canis sum, quod tu venis ad me cum baculo ? Et maledixit Philisthæus David in diis suis : 44 dixitque ad David : Veni ad me, et dabo carnes tuas volatilibus cæli et bestiis terræ. 45 Dixit autem David ad Philisthæum : Tu venis ad me cum gladio, et hasta, et clypeo : ego autem venio ad te in nomine Domini exercituum, Dei agminum Israël quibus exprobrasti 46 hodie, et dabit te Dominus in manu mea, et percutiam te, et auferam caput tuum a te : et dabo cadavera castrorum Philisthiim hodie volatilibus cæli, et bestiis terræ, ut sciat omnis terra quia est Deus in Israël, 47 et noverit universa ecclesia hæc, quia non in gladio nec in hasta salvat Dominus : ipsius enim est bellum, et tradet vos in manus nostras. 48 Cum ergo surrexisset Philisthæus, et veniret, et appropinquaret contra David, festinavit David et cucurrit ad pugnam ex adverso Philisthæi. 49 Et misit manum suam in peram, tulitque unum lapidem, et funda jecit, et circumducens percussit Philisthæum in fronte : et infixus est lapis in fronte ejus, et cecidit in faciem suam super terram. 50 Prævaluitque David adversum Philisthæum in funda et lapide, percussumque Philisthæum interfecit. Cumque gladium non haberet in manu David, 51 cucurrit, et stetit super Philisthæum, et tulit gladium ejus, et eduxit eum de vagina sua : et interfecit eum, præciditque caput ejus. Videntes autem Philisthiim quod mortuus esset fortissimus eorum, fugerunt. 52 Et consurgentes viri Israël et Juda vociferati sunt, et persecuti sunt Philisthæos usque dum venirent in vallem, et usque ad portas Accaron : cecideruntque vulnerati de Philisthiim in via Saraim, et usque ad Geth, et usque ad Accaron. 53 Et revertentes filii Israël postquam persecuti fuerant Philisthæos, invaserunt castra eorum. 54 Assumens autem David caput Philisthæi, attulit illud in Jerusalem : arma vero ejus posuit in tabernaculo suo.
55 Eo autem tempore quo viderat Saul David egredientem contra Philisthæum, ait ad Abner principem militiæ : De qua stirpe descendit hic adolescens, Abner ? Dixitque Abner : Vivit anima tua, rex, si novi. 56 Et ait rex : Interroga tu, cujus filius sit iste puer. 57 Cumque regressus esset David, percusso Philisthæo, tulit eum Abner, et introduxit coram Saule, caput Philisthæi habentem in manu. 58 Et ait ad eum Saul : De qua progenie es, o adolescens ? Dixitque David : Filius servi tui Isai Bethlehemitæ ego sum.
Davi e Golias
1 Os filisteus juntaram as suas tropas para a guerra e se reuniram em Socó, de Judá. Acamparam em Efes-Damim, entre Socó e Azeca. 2 Saul e os israelitas reuniram-se e acamparam no vale de Elá, posicionando-se em linha de batalha para enfrentar os filisteus. 3 Com o vale entre eles, os filisteus ocuparam uma colina, e os israelitas outra.
4 Um guerreiro chamado Golias, que era de Gate, veio do acampamento filisteu. Tinha seis côvados e um palmo17.4 Isto é, cerca de 3 metros. de altura. 5 Ele usava um capacete de bronze e vestia uma couraça de escamas de bronze, que pesava cinco mil siclos;17.5 Isto é, cerca de 58 quilogramas.6 nas pernas, usava caneleiras de bronze e tinha um dardo de bronze pendurado nas costas. 7 A haste da sua lança era parecida com uma lançadeira de tecelão e tinha uma ponta de ferro que pesava seiscentos siclos.17.7 Isto é, cerca de 6,9 quilogramas. O escudeiro ia à frente dele.
8 Golias parou e gritou às tropas de Israel:
— Por que vocês estão se posicionando para a batalha? Não sou eu um filisteu, e vocês não são os servos de Saul? Escolham um homem e o enviem a mim. 9 Se ele puder lutar e vencer-me, seremos escravos de vocês; contudo, se eu o vencer e o puser fora de combate, vocês serão nossos escravos e nos servirão.
10 O filisteu acrescentou:
— Eu desafio hoje as tropas de Israel! Mandem-me um homem para lutar sozinho comigo.
11 Ao ouvirem as palavras do filisteu, Saul e todos os israelitas ficaram atônitos e apavorados.
12 Davi era filho de Jessé, o efrateu de Belém de Judá. Jessé tinha oito filhos e já era idoso na época de Saul. 13 Os três filhos mais velhos de Jessé tinham ido para a guerra com Saul. Estes eram os nomes dos seus três filhos: Eliabe, o primogênito; Abinadabe, o segundo; e Samá, o terceiro. 14 Davi era o caçula. Os três mais velhos seguiram Saul, 15 mas Davi ia ao acampamento de Saul e voltava para apascentar as ovelhas do pai, em Belém.
16 Durante quarenta dias, o filisteu se aproximava, de manhã e de tarde, e assumia a sua posição.
17 Nessa ocasião, Jessé disse a Davi, o seu filho:
— Pegue um efa17.17 Isto é, cerca de 16 quilogramas. de grãos torrados e dez pães e leve-os depressa aos seus irmãos no acampamento. 18 Leve também estes dez queijos ao comandante da unidade17.18 Hebraico: dos mil. deles. Veja como estão os seus irmãos e traga-me alguma garantia17.18 Ou algum sinal. de que estão bem. 19 Eles estão com Saul e com todos os homens de Israel no vale de Elá, lutando contra os filisteus.
20 Levantando-se de madrugada, Davi deixou o rebanho com outro pastor, pegou a carga e partiu, conforme Jessé lhe tinha ordenado. Chegou ao acampamento na hora em que, com o grito de batalha, o exército estava saindo para as posições de combate. 21 Israel e os filisteus estavam se posicionando em linha de batalha, frente a frente. 22 Davi deixou o que havia trazido com o responsável pelos suprimentos e correu para a linha de batalha para saber como estavam os seus irmãos. 23 Enquanto conversava com eles, Golias, o guerreiro filisteu de Gate, avançou desde a linha de batalha e lançou o seu desafio habitual, e Davi o ouviu. 24 Quando os israelitas viram o homem, todos fugiram cheios de medo.
25 Os israelitas diziam entre si:
— Vocês viram aquele homem que subiu? Ele veio desafiar Israel. O rei dará grandes riquezas a quem o vencer. Também lhe dará a sua filha em casamento e isentará de impostos em Israel a família do seu pai.
26 Davi perguntou aos soldados que estavam ao seu lado:
— O que será feito ao homem que matar esse filisteu e salvar a honra de Israel? Quem é este filisteu incircunciso para desafiar os exércitos do Deus vivo?
27 Repetiram a Davi o que haviam comentado e lhe disseram:
— É isso que será feito ao homem que matá-lo.
28 Quando Eliabe, o irmão mais velho, ouviu Davi falando com os soldados, ficou muito irritado com ele e perguntou:
— Por que você veio até aqui? Com quem deixou aquelas poucas ovelhas no deserto? Sei que você é presunçoso e que o seu coração é mau; você veio só para ver a batalha.
29 Davi respondeu:
— O que fiz agora? Será que não posso nem mesmo conversar?
30 Ele, então, se virou para outro e fez a mesma pergunta, e os homens responderam-lhe como antes.
31 As palavras de Davi chegaram aos ouvidos de Saul, que o mandou chamar.
32 Davi disse a Saul:
— Ninguém deve ficar com o coração abatido por causa desse filisteu; o teu servo irá e lutará contra ele.
33 Saul respondeu:
— Você não tem condições de lutar contra esse filisteu; você é apenas um rapaz, e ele é um guerreiro desde a sua juventude.
34 Davi, entretanto, disse a Saul:
— Eu, o teu servo, apascentava as ovelhas do meu pai; quando vinha um leão ou um urso e levava uma ovelha do rebanho, 35 eu saía atrás dele, o feria e livrava a ovelha da sua boca. Quando ele se levantava contra mim, eu o segurava pela juba e lhe dava golpes até matá-lo. 36 O teu servo pôde matar um leão e um urso; esse filisteu incircunciso será como um deles, pois desafiou os exércitos do Deus vivo. 37 Davi concluiu: "O Senhor que me livrou das garras do leão e das garras do urso me livrará das mãos desse filisteu".
Diante disso, Saul disse a Davi:
— Vá, e que o Senhor esteja com você.
38 Saul vestiu Davi com a sua própria túnica, colocou nele uma armadura e lhe pôs um capacete de bronze na cabeça. 39 Davi prendeu a espada sobre a túnica e tentou andar, porque não estava acostumado com aquilo.
Ele disse a Saul:
— Não consigo andar com isto, pois não estou acostumado.
Então, tirou tudo aquilo. 40 Em seguida, pegou o seu cajado, escolheu no riacho cinco pedras lisas e colocou-as na bolsa, isto é, no seu alforje de pastor; com a sua funda na mão, aproximou-se do filisteu.
41 Enquanto isso, o filisteu, com o seu escudeiro à frente, aproximava-se de Davi. 42 Ele olhou para Davi com desprezo, pois viu que era só um rapaz, ruivo e de boa aparência. 43 Ele disse a Davi:
— Por acaso, sou um cão, para que você venha contra mim com pedaços de pau?
Invocando os seus deuses, o filisteu amaldiçoou Davi, 44 dizendo:
— Venha aqui, e darei a sua carne às aves do céu e aos animais do campo!
45 Davi, porém, disse ao filisteu:
— Você vem contra mim com espada, com lança e com dardos, mas eu vou contra você em nome do Senhor dos Exércitos, o Deus dos exércitos de Israel, a quem você desafiou. 46 Hoje mesmo o Senhor o entregará nas minhas mãos, eu o matarei e cortarei a sua cabeça. Hoje mesmo darei os cadáveres do exército filisteu às aves do céu e aos animais selvagens, e toda a terra saberá que há Deus em Israel. 47 Todos os que estão aqui reunidos saberão que não é por espada nem por lança que o Senhor concede vitória. A batalha é do Senhor, e ele entregará todos vocês nas nossas mãos.
48 Quando o filisteu começou a vir na direção de Davi, este correu para a linha de batalha para enfrentá-lo. 49 Tirando uma pedra do alforje, arremessou-a com a funda e atingiu o filisteu na testa, de tal modo que ela ficou encravada, e ele caiu, dando com o rosto no chão.
50 Assim, Davi venceu o filisteu com uma funda e uma pedra; sem espada na mão, derrubou o filisteu e o matou.
51 Davi correu, pôs os pés sobre ele e, desembainhando a espada do filisteu, acabou de matá-lo, cortando-lhe a cabeça com ela.
Quando os filisteus viram que o seu guerreiro estava morto, recuaram e fugiram. 52 Então, os homens de Israel e de Judá deram o grito de guerra e perseguiram os filisteus até a entrada de Gate17.52 Conforme alguns manuscritos da Septuaginta. O Texto Massorético traz até um vale. e até as portas de Ecrom. Cadáveres de filisteus ficaram espalhados ao longo da estrada de Saaraim até Gate e Ecrom. 53 Quando os israelitas voltaram da perseguição aos filisteus, levaram tudo o que havia no acampamento deles. 54 Davi pegou a cabeça do filisteu, levou-a para Jerusalém e guardou as armas do filisteu na sua própria tenda.
55 Quando Saul viu Davi avançando para enfrentar o filisteu, perguntou a Abner, o comandante do exército:
— Abner, quem é o pai daquele rapaz?
Abner respondeu:
— Tão certo como vive a tua alma, ó rei, eu não sei.
56 O rei ordenou-lhe:
— Descubra quem é o pai dele.
57 Logo que Davi voltou, depois de ter matado o filisteu e com a cabeça de Golias ainda na mão, Abner levou-o diante de Saul.
58 Saul lhe perguntou:
— De quem você é filho, jovem?
Davi respondeu:
— Sou filho do teu servo Jessé, de Belém.