1 Congregata sunt ergo Philisthiim universa agmina in Aphec : sed et Israël castrametatus est super fontem qui erat in Jezrahel. 2 Et satrapæ quidem Philisthiim incedebant in centuriis et millibus : David autem et viri ejus erant in novissimo agmine cum Achis. 3 Dixeruntque principes Philisthiim ad Achis : Quid sibi volunt Hebræi isti ? Et ait Achis ad principes Philisthiim : Num ignoratis David, qui fuit servus Saul regis Israël, et est apud me multis diebus, vel annis, et non inveni in eo quidquam ex die qua transfugit ad me usque ad diem hanc ? 4 Irati sunt autem adversus eum principes Philisthiim, et dixerunt ei : Revertatur vir iste, et sedeat in loco suo in quo constituisti eum, et non descendat nobiscum in prælium, ne fiat nobis adversarius, cum præliari cœperimus : quomodo enim aliter poterit placare dominum suum, nisi in capitibus nostris ? 5 Nonne iste est David, cui cantabant in choris, dicentes :
Percussit Saul in millibus suis,
et David in decem millibus suis ?
6 Vocavit ergo Achis David, et ait ei : Vivit Dominus, quia rectus es tu, et bonus in conspectu meo : et exitus tuus, et introitus tuus mecum est in castris : et non inveni in te quidquam mali ex die qua venisti ad me usque in diem hanc : sed satrapis non places. 7 Revertere ergo, et vade in pace, et non offendas oculos satraparum Philisthiim. 8 Dixitque David ad Achis : Quid enim feci, et quid invenisti in me servo tuo, a die qua fui in conspectu tuo usque in diem hanc, ut non veniam et pugnem contra inimicos domini mei regis ? 9 Respondens autem Achis, locutus est ad David : Scio quia bonus es tu in oculis meis, sicut angelus Dei : sed principes Philisthinorum dixerunt : Non ascendet nobiscum in prælium. 10 Igitur consurge mane tu, et servi domini tui qui venerunt tecum : et cum de nocte surrexeritis, et cœperit dilucescere, pergite. 11 Surrexit itaque de nocte David, ipse et viri ejus, ut proficiscerentur mane, et reverterentur ad terram Philisthiim : Philisthiim autem ascenderunt in Jezrahel.
Os filisteus desconfiam de Davi
1 Os filisteus reuniram todas as suas tropas em Afeque, e Israel acampou junto à fonte de Jezreel. 2 Enquanto os governantes filisteus avançavam com os seus grupos de cem e de mil, Davi e os seus homens iam na retaguarda com Aquis. 3 Os comandantes dos filisteus perguntaram:
— O que estes hebreus fazem aqui?
Aquis respondeu:
— Este é Davi, que era oficial de Saul, rei de Israel. Ele já está comigo há mais de um ano e, desde o dia em que deixou Saul, nada fez que mereça desconfiança.
4 Contudo, os comandantes filisteus se iraram contra Aquis e disseram:
— Mande embora este homem para a cidade que você lhe designou. Ele não deve ir à guerra conosco, senão se tornará nosso adversário durante o combate. Qual seria a melhor maneira de recuperar a boa vontade do seu senhor, Saul, senão à custa da cabeça dos nossos homens? 5 Não é ele o Davi de quem cantavam nas danças:
" ‘Saul matou milhares;
Davi, dezenas de milhares’?".
6 Então, Aquis chamou Davi e lhe disse:
— Tão certo como vive o Senhor, você tem sido leal, e eu ficaria contente em tê-lo servindo comigo no exército. Desde o dia em que você veio a mim, nunca desconfiei de você, mas os governantes não o aprovam. 7 Agora, volte e vá em paz! Não faça nada que desagrade aos governantes filisteus.
8 Então, Davi perguntou:
— O que foi que eu fiz? O que descobriste contra o teu servo, desde o dia em que cheguei? Por que não posso ir lutar contra os inimigos do rei, o meu senhor?
9 Aquis respondeu:
— Reconheço que você tem feito o que é bom aos meus olhos, como um anjo de Deus.29.9 Ou como um mensageiro de Deus. Os comandantes filisteus, no entanto, dizem que você não deve ir à batalha conosco. 10 Agora, levante-se bem cedo, com os servos do seu senhor que vieram com você, e partam de manhã, assim que clarear o dia.
11 Então, Davi e os seus soldados levantaram-se de madrugada para voltar à terra dos filisteus; por sua vez, os filisteus foram para Jezreel.